Uzasadnienie
Ostateczną decyzją nr T. IV. 8224a/270/81/MB z dnia 23 stycznia 1981 r. Kierownik Wydziału Terenów Urzędu Dzielnicowego w W., na podstawie par. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 31 maja 1962 r. w sprawie przekazywania terenów w miastach i osiedlach /Dz.U. 1969 nr 3 poz. 19/, przekazał Przedsiębiorstwu Państwowemu W. N. w użytkowanie czasowe do końca 1990 r., z możliwością przedłużenia tego okresu, zabudowany teren położony przy ul. P. nr 6/8/10 w W., o powierzchni 3954 m2. (...)
Decyzją Dyrektora Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Wojewódzkiego w (...) nr G. 2.
- 8224a/449/91/Uwł/HS z dnia 24 czerwca 1992 r. uwzględniono wniosek Państwowego Przedsiębiorstwa W. N. i na podstawie art. 2 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości /Dz.U. nr 79 poz. 464/ stwierdzono nabycie z dniem 5 grudnia 1990 r. przez to Przedsiębiorstwo prawa użytkowania wieczystego opisanego wyżej terenu stanowiącego własność Skarbu Państwa oraz nieodpłatnie prawa własności budynków i urządzeń znajdujących się na tym gruncie.
Odwołanie od tej decyzji do Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa wniósł Burmistrz Dzielnicy w W., domagając się jej uchylenia z powodu naruszenia art. 2 wspomnianej ustawy o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, ponieważ Przedsiębiorstwo otrzymało sporny teren jedynie w użytkowanie czasowe.
Decyzją nr GK. III. 053K-02318/92 z dnia 18 września 1992 r. organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, wyjaśniając, że czas trwania zarządu, w który przekształciło się użytkowanie oddanych Przedsiębiorstwu gruntów, nie ma znaczenia dla przekształcenia tego prawa w użytkowanie wieczyste, o jakim mowa w art. 2 ust. 1 wspomnianej ustawy.
Decyzję Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa zaskarżył Burmistrz Dzielnicy w W. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, twierdząc, że sporny teren jest gruntem komunalnym. W tej jednak materii decyzją nr G. 2.
- 7224/14/6/92 z dnia 14 sierpnia 1992 r. odmówiono stwierdzenia nabycia przez Dzielnicę z mocy prawa własności nieruchomości położonej przy ul. P. nr 6/8/10 w W. ze względu na brak przesłanek, o których mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych /Dz.U. nr 32 poz. 191 ze zm./. Stanowisko to podzieliła Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa, która powyższą decyzję utrzymała w mocy, a także Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem wydanym w dniu 19 maja 1993 r. w sprawie I SA 811/93 oddalił skargę Burmistrza Dzielnicy na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej.
W skardze z dnia 19 października 1992 r., która zapoczątkowała postępowanie w niniejszej sprawie, Burmistrz Dzielnicy w W., wiążąc swą legitymację procesową z nie zakończonym postępowaniem komunalizacyjnym, domaga się uchylenia decyzji Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 18 września 1992 r. Skarżący ponowił zgłaszane wcześniej zarzuty, że oddanie Przedsiębiorstwu W. N. gruntu w użytkowanie czasowe wyłącza możliwość nabycia tego gruntu z mocy prawa w użytkowanie wieczyste. Czasowy charakter użytkowania świadczy o tym, że grunt nim objęty jest potrzebny użytkownikowi do realizacji określonych zadań, po których zakończeniu staje się dla niego zbędny.
Odpowiadając na skargę, Minister Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa wniósł o jej oddalenie z powodów przytoczonych w zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Orzekające w sprawie organy administracji państwowej obu instancji trafnie przyjęły, że fakt, iż Przedsiębiorstwo W. N. otrzymało sporną nieruchomość w 1981 r. w użytkowanie czasowe, pozostaje bez wpływu na treść wydanych decyzji. Wysuwając odmienne w tej mierze twierdzenia, strona skarżąca pominęła w swych wywodach dyspozycje obowiązujących wówczas przepisów regulujących instytucję użytkowania.
Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach /Dz.U. 1969 nr 22 poz. 159/ decyzja o przekazaniu państwowych terenów jednostkom państwowym i organizacjom społecznym w użytkowanie powinna zawierać określenie czasu i warunków użytkowania. Unormowanie to zostało powtórzone w par. 6 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 31 maja 1962 r. w sprawie przekazywania terenów w miastach i osiedlach /Dz.U. 1969 nr 3 poz. 19/. W praktyce od zasady tej często zdarzały się odstępstwa, polegające na nieoznaczaniu w decyzjach czasu użytkowania, z faktu tego jednak nie można ani czynić organowi administracji państwowej zarzutu, że oznaczył w decyzji czas trwania użytkowania, ani też wywodzić niekorzystnych dla użytkownika skutków prawnych.
W dniu 1 sierpnia 1985 r., to jest w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości /Dz.U. nr 22 poz. 99/, grunty państwowe, będące w tym dniu w użytkowaniu państwowych jednostek organizacyjnych, przeszły w zarząd tych jednostek /art. 87/. W wyniku tej regulacji, jak trafnie przyjęły orzekające w sprawie organy obu instancji, sporna nieruchomość stała się przedmiotem zarządu Przedsiębiorstwa i w zarządzie tej jednostki pozostawała w dniu 5 grudnia 1990 r., to znaczy w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości /Dz.U. nr 79 poz. 464/.
Prawidłowe jest również, jak już wspomniano, stanowisko tych organów, że w świetle art. 2 ust. 1 i 2 tej ustawy obojętne dla zastosowania tych przepisów jest to, czy zarząd, o którym w nich mowa, był ustanowiony na czas oznaczony, czy też nie oznaczony. Istotne jest jedynie to, aby wymienione w nim grunty znajdowały się wówczas w zarządzie państwowych osób prawnych, a taka właśnie sytuacja występowała w rozpoznawanej sprawie.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę, jako nieuzasadnioną /art. 207 par. 5 Kpa/.