Uzasadnienie
Decyzją nr [...], z dnia 21 maja 2003 r., znak [...], Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] lutego 2003 r., umarzającą postępowanie w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] i [...] (obecnie [...]), oznaczoną jako działka nr [...] o pow. 1236 m˛ z obrębu [...], w odnowionej ewidencji gruntów – działka nr [...] o pow. 1236 m˛ z obrębu [...]. W uzasadnieniu wskazano, że w przedmiotowej sprawie, w dniu [...] lutego 1976 r. została już wydana ostateczna decyzja nr [...] o wywłaszczeniu i odszkodowaniu za w.w. nieruchomość. W tej sytuacji ponowne rozstrzygnięcie tej samej sprawy zakończonej decyzją ostateczną naruszyłoby zasadę powagi rzeczy osądzonej i stanowiłoby kwalifikowaną wadę decyzji administracyjnej, o której stanowi art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., skutkującą obowiązkiem stwierdzenia jej nieważności.
Decyzja Wojewody [...] została zaskarżona do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez W. W.. Skarżący domaga się tam wydania decyzji przyznającej mu pełne odszkodowanie za wywłaszczoną nieruchomość.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoją argumentację podaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie właściwy do rozpoznania skargi stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły prawa, i to przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Skarga jest niezasadna. Za wywłaszczoną przedmiotową nieruchomość przyznano już bowiem odszkodowanie mocą decyzji z dnia [...] lutego 1976 r., wydaną pod rządem ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (tekst jedn. Dz. U. Nr 10, poz. 64 z późn. zm.). Fakt, że wyliczone na tej podstawie odszkodowanie jest niższe niż gdyby ustalono je na podstawie obecnie obowiązujących przepisów prawnych, nie może stanowić podstawy prawnej do ponownego orzekania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. Decyzja ta rozstrzygnęła sprawę co do istoty według obowiązującego wówczas stanu prawnego, co prawidłowo ustaliły orzekające w sprawie organy administracyjne I i II instancji. Gdyby w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej decyzją ostateczną, ponownie wydano decyzję orzekającą co do istoty sprawy – stanowiłoby to przesłankę do stwierdzenia jej nieważności, zgodnie z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Przepis ten spełnia rolę gwarancyjną w stosunku do zasady trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej, zawartej w art. 16 § 1 k.p.a. Innymi słowy mówiąc, dopóki pozostaje w obrocie prawnym decyzja Naczelnika Dzielnicy W., dopóty nie można wydać nowej decyzji w tej sprawie pod rygorem nieważności. Jak stwierdził NSA w wyroku z 27 lipca 1981 r., SA/Po 15/81 (OSPiKA 1982, nr 3-4, poz.
- 25) nawet w przypadku bezskuteczności decyzji ostatecznej, wydanie nowej decyzji w sprawie, bez wzruszenia poprzedniej, stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności drugiej decyzji.
Jak już podkreślono, Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę zaskarżonych aktów i czynności pod względem zgodności z prawem. Skoro zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, to skarga W. W. nie mogła zostać uwzględniona.
Z tych względów Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz U nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.