Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] kwietnia 2003 r. [.....], po rozpoznaniu odwołania B. U od decyzji Prezydenta [...] W. nr [....] z dnia [...] grudnia 2002 r. odmawiającej przyznania prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości [...] pochodzącego z dawnej hipoteki oznaczonej [....] położonej przy ul. [....], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. przedstawiło następujący stan faktyczny sprawy:
Decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 1998 r. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast stwierdził nieważność decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej nr [...] z dnia [...] czerwca 1960 r. utrzymującej w mocy orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej w [...] W. nr [...] z dnia [...] maja 1960 r. o odmowie przyznania prawa własności czasowej na rzecz dotychczasowego właściciela nieruchomości hipotecznej położonej w W. przy ul. [....].
Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją nr [....] z dnia [....] lipca 1999 r. stwierdziło nieważność powołanego wyżej orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w [...] W. z dnia [...] maja 1960 r.
Po stwierdzeniu nieważności w/w orzeczeń pozostał do rozpatrzenia wniosek z dnia 11 października 1948 r. złożony przez dawnego właściciela hipotecznego H. K. Decyzją z nr [...] z dnia [...] grudnia 2002 r. Prezydent [...] W. odmówił przyznania następcom prawnym byłego właściciela – J. B., B. U., J. W., U. C., A. K., E. Z., J. Ł., D. P., J. K., E. K., D. P., J. P., K. K. oraz M. K. prawa użytkowania wieczystego do gruntu przedmiotowej nieruchomości warszawskiej, która obecnie w części obejmującej działki nr [...] stanowi własność [...] W., a w części stanowiącej działki nr [...] jest własnością Skarbu Państwa.
W uzasadnieniu decyzji podano, że z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] W. zatwierdzonego uchwałą Rady [...] W. nr [...] z dnia [....] września 1992 r. wynika, że przedmiotowa działka znajduje się w obszarze rezerwy komunikacyjnej pod poszerzenie ulicy [...]. Wobec powyższego nie spełnia ona warunku wynikającego z art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279).
Odwołanie od powyższej decyzji złożyła B. U. podnosząc, iż organ powołał się na linie rozgraniczające projektowane w opracowywanym planie zagospodarowania przestrzennego rejonu R. W., który dotychczas nie został uchwalony. Organ ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że teren znajduje się w obszarze rezerwy komunikacyjnej, nie biorąc pod uwagę, że właściciele mogliby również skorzystać z funkcji komunikacyjnej terenu np. przez wykorzystanie go na parking do czasu realizacji nowej inwestycji, której termin realizacji nie jest wiadomy. W takiej sytuacji, zdaniem skarżącej, nie było podstaw do odmowy przyznania prawa użytkowania wieczystego.
Rozpoznając odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uznało za nieuzasadniony zarzut, jakoby organ I instancji powołał się na linie rozgraniczające powstałe w oparciu o plan, który nie został jeszcze uchwalony. Prezydent [...] W. w uzasadnieniu decyzji odmawiającej przyznania prawa użytkowania wieczystego powołał się na obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego [...] W. zatwierdzony uchwałą Rady [...] W. nr [...] z dnia [...] września 1992 r. i zgodnie z tym planem ustalił, że przedmiotowa nieruchomość znajduje się w obszarze przeznaczonym pod rezerwę komunikacyjną – poszerzenie ulicy [...]. Takie przeznaczenie terenu zostało potwierdzone pismem Dyrektora Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Gminy W. z dnia 3 października 2002 r. Organ pierwszej instancji prawidłowo zatem uznał, że nie da się pogodzić korzystania z gruntu przez następców prawnych dotychczasowego właściciela z planem zagospodarowania przestrzennego, bowiem nie jest możliwe, aby część gruntu pod drogą publiczną stanowiła własność osób fizycznych. W tym stanie rzeczy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] W. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyła B. U., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżąca powołała się na zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji organu I instancji.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest do zbadania, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania.
Skarga podlegała uwzględnieniu, bowiem zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa.
Przedmiotem sprawy jest wniosek dotychczasowego właściciela nieruchomości warszawskiej o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu tej nieruchomości. Wniosek ten podlegał rozpoznaniu na podstawie art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy.
Zgodnie z tym przepisem gmina obowiązana jest uwzględnić wniosek, jeżeli korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela da się pogodzić z przeznaczeniem gruntu według planu zabudowania - obecnie z planem zagospodarowania przestrzennego. W dniu orzekania przez organy administracji w sprawie wniosku złożonego przez H. K. o przyznanie prawa własności czasowej obowiązywał na obszarze [...] W. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą Rady [...] W. nr [...] z dnia [...] września 1992 r. Z treści znajdującego się w aktach sprawy wypisu z tego planu zawartego w piśmie Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Dzielnicy [...] z dnia [...] listopada 1999 r. nr [...] wynika, że teren położony przy ul. [...] znajduje się w obszarze przeznaczonym pod funkcję mieszkaniowo-usługową – pod komunikację – rozbudowę ulicy [....]. Ustalenia podstawowe dla w/w obszaru obejmowały: utrzymanie i rozwój funkcji mieszkaniowych wraz z urządzeniami I stopnia obsługi, funkcji usługowych II i III stopnia obsługi; dopuszczono także utrzymanie i lokalizowanie innych funkcji nie kolidujących z funkcjami preferowanymi.
W świetle takiej treści ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego nie można było jednocześnie przyjąć, że przeznaczenie nieruchomości w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie da się pogodzić z korzystaniem z niej przez spadkobierców dotychczasowego właściciela. Znajdująca się w aktach sprawy kopia wyrysu z planu zagospodarowania przestrzennego nie pozwala na jednoznaczne ustalenie, jakie jest przeznaczenie terenu, na którym jest położona przedmiotowa nieruchomość. Z braku jakiegokolwiek opisu (legendy) znaczenia linii uwidocznionych na wyrysie nie można ustalić, w jakim położeniu wobec planowanej rozbudowy ulicy [....] znajduje się przedmiotowa nieruchomość. Stan taki oznacza, że uzasadnienie odmowy przyznania prawa użytkowania wieczystego do gruntu przedmiotowej nieruchomości nie znajduje potwierdzenia w materiale dokumentacyjnym, a zatem uznać trzeba, iż odmowa ta była przedwczesna. Organy orzekające w niniejszej sprawie nie dokonały bowiem ustaleń niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego w zakresie możliwości korzystania z nieruchomości przez spadkobierców byłego właściciela, naruszając tym samym obowiązki wynikające z art. 7 i 77 kpa. Za dowolną, a zatem naruszającą przepis art. 80 kpa, należy uznać ocenę przez organy orzekające treści miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta W., którego rzeczywista treść jest odmienna od podanej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Mając na względzie powyższe Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej ustawy.