Uzasadnienie
Będąca własnością A. W. działka nr [...], o powierzchni 2767 m2, położona w K., na terenie przeznaczonym pod budownictwo jednorodzinne, przeszła na własność Państwa na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 lipca 1972 r. o terenach budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego oraz o podziale nieruchomości w miastach i osiedlach (Dz. U. Nr 27, poz.192 ze zm.).
Kierownik Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w T. - działając na podstawie art. 58 i 59 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 22, poz.
99) - decyzją z dnia [...] kwietnia 1986 r. [...] przyznał odszkodowanie w kwocie 1 630 482 zł nieznanej z miejsca pobytu, jak podano, A. W. Decyzję tę wywieszono na tablicy ogłoszeń, odszkodowanie zaś złożono w depozycie sądowym podająca z kolei, że A. W. nie żyje.
W 1987 r. A. W. zgłosiła się do Urzędu Miejskiego w T. i odebrała odszkodowanie, natomiast w 2001 r. wystąpiła o stwierdzenie nieważności decyzji odszkodowawczej z dnia [...] kwietnia 1986 r., zarzucając że bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu odszkodowawczym.
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2002 r. [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji odszkodowawczej, Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast zaś decyzją z dnia [...] kwietnia 2002 r. [...] utrzymał w mocy tę odmowną decyzję.
Wojewoda podał, że pozbawienie strony udziału w postępowaniu może tylko prowadzić do wznowienia (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), lecz nie stanowi rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast podał ponadto, że - odnosząc się do przedstawionego w odwołaniu nowego zarzutu - nie zachodzi również przyczyna określona w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyż decyzję odszkodowawczą skierowano do właściwej strony, którą była A. W. jako właścicielka nieruchomości.
W skardze A. W. zarzuciła, że decyzję odszkodowawczą wydano "z oczywiście rażącym naruszeniem prawa procesowego" i dlatego decyzja podlegała stwierdzeniu nieważności.
W odpowiedzi Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast podtrzymał swoje stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W przekonaniu skarżącej rażące naruszenie przepisów postępowania administracyjnego stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a.
Pomijając nawet, że instytucja stwierdzenia nieważności nie służy usuwaniu wad postępowania administracyjnego, w każdym razie owo rażące naruszenie prawa polegało przecież na pozbawieniu skarżącej, bez jej winy, udziału w postępowaniu, o czym wprost mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., nie można więc nadawać uchybieniu innej kwalifikacji niż ustawa, która uznała je tylko za przyczynę wznowienia.
Wobec powyższego - nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi - orzeczono jak w sentencji na mocy art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.