Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 13 lutego 1998 r., I SA 1264/97

Teza

1. Zezwolenie wojewódzkiego konserwatora zabytków określające dopuszczalność i warunki zabudowy nieruchomości położonej na obszarze ochrony konserwatorskiej nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich.
2. W postępowaniu poprzedzającym wydanie zezwolenia, o którym mowa w tezie 1, nie są stronami ani osobami zainteresowanymi właściciele /wieczyści użytkownicy/ nieruchomości sąsiednich.
3. W sprawach objętych hipotezami art. 27 ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o ochronie dóbr kultury i o muzeach /Dz.U. nr 10 poz. 48 ze zm./ mają być wydawane decyzje administracyjne, a nie postanowienia.
4. Żaden z przepisów art. 106 Kpa nie może być podstawą uznania podmiotu nie będącego organem w rozumieniu art. 106 par. 2 Kpa za adresata postanowienia wydanego zgodnie z przepisem par. 4 wym. artykułu.

Sentencja

1. stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia oraz utrzymanego przez nie w mocy postanowienia organu I instancji w przedmiocie uzgodnienia projektu zabudowy działki (...) z punktu widzenia konserwatorskiego.