Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 16 stycznia 1992 r., I SA 1289/91

Teza

Brak przesłanek do uwzględnienia żądania strony nie czyni postępowania administracyjnego bezprzedmiotowym w rozumieniu art. 105 par. 1 Kpa i nie oznacza, że postępowanie takie nie powinno być prowadzone. Dopiero wynik tego postępowania pozwala na ocenę zasadności wniosku strony.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny uznał zasadność skargi Prezydenta miasta T. na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia 17 lipca 1991 r. w części dotyczącej umorzenia postępowania administracyjnego I instancji i na podstawie art. 207 par. 2 pkt 3 Kpa uchylił w tej części zaskarżoną decyzję, a w pozostałej części na podstawie art. 207 par. 5 Kpa skargę oddalił.

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 22 kwietnia 1991 r. nr G. VI-7223/10/265/9I, wydaną z upoważnienia Wojewody G-kiego, przekazano nieodpłatnie na rzecz gminy miejskiej w T. grunty pozostające w zarządzie Wojskowego Rejonowego Zarządu Kwaterunkowo-Budowlanego w G., to jest działki nr 397, 399, 252, 254, 513, 205,171/4 i 171/5. Jako podstawę prawną decyzji powołano przepisy art. 5 ust. 4 i art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych /Dz.U. nr 32 poz. 191 ze zm./. Podano, że decyzja została wydana po rozpatrzeniu wniosku Rady Miejskiej w T. /uchwała nr XII/90/91 z dnia 17 stycznia 1991 r./ i z uwzględnieniem, że wymienione grunty stanowią własność Skarbu Państwa i wchodzą w skład osiedli mieszkaniowych zrealizowanych zgodnie z ogólnym planem zagospodarowania przestrzennego miasta.

Na skutek odwołania wniesionego od decyzji przez Wojskowy Rejonowy Zarząd Kwaterunkowo-Budowlany w G. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa decyzją z dnia 17 lipca 1991 r. nr KKU-375/91/PCz uchyliła w całości decyzję wydaną z upoważnienia Wojewody G-kiego oraz umorzyła postępowanie pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji ostatecznej stwierdzono, że nie budzi wątpliwości, iż grunty będące w zarządzie Wojskowego Rejonowego Zarządu Kwaterunkowo-Budowlanego w G. są mieniem ogólnonarodowym. Podano także, powołując się na art. 11 ust. 1 pkt 1 wymienionej wyżej ustawy, że składniki mienia ogólnonarodowego /państwowego/, o których mowa w art. 5 ust. 1-3 tej ustawy, nie stają się mieniem komunalnym, jeżeli służą do wykonywania zadań publicznych należących do właściwości organów administracji rządowej. Sporne grunty pozostają w zarządzie jednostki organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej i są wykorzystywane na cele budownictwa mieszkaniowego dla żołnierzy zawodowych i ich rodzin, nie służą więc realizacji zadań gminy, lecz celom związanym z obronnością kraju. Nie odnoszą się do nich wobec tego przesłanki określone w art. 5 ust. 4 cytowanej ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Grunty te służą do wykonywania zadań publicznych organów administracji rządowej. W tej sytuacji postanowiono uchylić w całości decyzję organu pierwszej instancji i postępowanie przed tym organem umorzyć wobec braku przesłanek do zastosowania art. 5 ust. 4 powoływanej ustawy.

Na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Prezydent Miasta T. W skardze wskazał, że w myśl par. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 lipca 1991 r. w sprawie określenia rodzajów gruntów, które uważa się za niezbędne na cele obronności i bezpieczeństwa państwa /Dz.U. nr 72 poz. 313/, grunty przeznaczone na cele budownictwa mieszkaniowego dla żołnierzy zawodowych nie są zakwalifikowane jako niezbędne na cele obronności i bezpieczeństwa państwa. W tej sytuacji sporne grunty stanowią typowy teren budownictwa mieszkaniowego i powinny być skomunalizowane.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie, podkreślając, że powołany w niej przepis rozporządzenia nie obowiązywał w dniu wydania zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

W rozpoznawanej sprawie jest bezsporne, co podkreślono w decyzji Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej, że omawiane grunty nie są objęte żadnym z przepisów art. 5 ust. 1-3 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych /Dz.U. nr 32 poz. 191 ze zm./. Postępowanie w tej sprawie zaś było prowadzone na podstawie art. 5 ust. 4 wymienionej ustawy, a jego wszczęcie nastąpiło w dniu wpłynięcia do Wojewody G-kiego wniosku Gminy T. o wydanie decyzji w sprawie przekazania omawianego mienia na własność tej gminy /art. 61 par. 3 Kpa/. Wnioskiem tym była uchwała nr XII/90/91 z dnia 17 stycznia 1991 r. Rady Miejskiej w T. Artykuł 5 ust. 4 omawianej ustawy stanowi, że gminie, na jej wniosek, może być przekazane także mienie ogólnonarodowe /państwowe/ inne niż wymienione w ust. 1-3, jeżeli jest ono związane z realizacją jej zadań. Budownictwo mieszkaniowe przeznaczone na stałe zakwaterowanie żołnierzy zawodowych jest realizowane przez właściwe jednostki Ministerstwa Obrony Narodowej. Odnosi się to również do gruntów spornych, pozostających w zarządzie Wojskowego Rejonowego Zarządu Kwaterunkowo-Budowlanego w G., a użytkowanych jako tereny zabudowane budynkami mieszkalnymi, w których lokale są przeznaczone na stałe kwatery żołnierzy zawodowych. Ten stan potwierdza zasadność poglądu Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej, wyrażonego w zaskarżonej decyzji, co do braku przesłanek określonych tym przepisem do przekazania omawianego gruntu na własność Gminy T. Na zasadność tego stanowiska nie ma wpływu powołana w skardze okoliczność, iż stosownie do par. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 lipca 1991 r. w sprawie określenia rodzajów gruntów, które uważa się za niezbędne na cele obronności i bezpieczeństwa państwa /Dz.U. nr 72 poz. 313/, grunty przeznaczone pod budownictwo mieszkaniowe dla żołnierzy zawodowych nie są uznawane za niezbędne na cele obronności i bezpieczeństwa państwa. Rozporządzenie to bowiem weszło w życie po wydaniu zaskarżonej decyzji /z dniem 31 sierpnia 1991 r./, a ponadto nie zmienia ono faktu, że omawiane grunty nie są związane z realizacją zadań należących do gminy miejskiej T. Sąd natomiast nie podzielił stanowiska wyrażonego w zaskarżonej decyzji, iż wobec braku przesłanek do zastosowania art. 5 ust. 4 omawianej ustawy postępowanie administracyjne w odniesieniu do spornych gruntów było bezprzedmiotowe i w ogóle nie powinno być wszczęte. Brak przesłanek do uwzględnienia żądania strony nie czyni postępowania administracyjnego bezprzedmiotowym w rozumieniu art. 105 par. 1 Kpa i nie oznacza, że postępowanie takie nie powinno być wszczęte i prowadzone. Dopiero bowiem wynik tego postępowania pozwala na ocenę zasadności wniosku strony.

Podsumowując, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja w części dotyczącej uchylenia decyzji organu pierwszej instancji jest zgodna z prawem, i w tej części orzekł o oddaleniu skargi w myśl art. 207 par. 5 Kpa. Natomiast co do części decyzji dotyczącej umorzenia postępowania przed organem pierwszej instancji Sąd uznał, że narusza ona art. 105 par. 1 Kpa, i w tej części uchylił zaskarżoną decyzję zgodnie z art. 207 par. 2 pkt 3 Kpa. W konsekwencji takiego rozstrzygnięcia Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa jest zobowiązana do ponownego rozpoznania sprawy i wydania decyzji w części uchylonej niniejszym wyrokiem, z uwzględnieniem art. 209 Kpa.