Postanowienie NSA w Warszawie (przed reformą) z 28 grudnia 1995 r., I SA 1301/95

Teza

W świetle art. 16 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368/ nie jest dopuszczalna skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego na postanowienie organu administracji państwowej wydane w trybie art. 111 par. 1 Kpa.

Uzasadnienie

Stosownie do treści art. 16 ust. 1 pkt 2 cytowanej wyżej ustawy właściwość sądu administracyjnego do rozpoznawania skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym ogranicza się do postanowień:

• na które służy zażalenie,
• kończących postępowanie,
• rozstrzygających sprawę co do istoty.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 111 Kpa, który określa w jakim zakresie możliwe jest - na żądanie stron - uzupełnienie decyzji stanowiąc, że odnosić ono może "co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach".

Z powyższego wynika, że postanowienia wydane w trybie tego przepisu nie należą do tego rodzaju postanowień, które kończą postępowanie, bądź rozstrzygają sprawę co do jej istoty.

Przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie przewidują możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie w przedmiocie odmowy uzupełnienia decyzji.