Uzasadnienie
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego G. W. wnosiła o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2002 r. Nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Komendanta Centrum Szkolenia Policji w L. z dnia [...] lutego 2002 r. Nr [...] o umorzeniu postępowania w sprawie przyznania pomocy finansowej oraz wnosiła również o uchylenie decyzji organu I instancji.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Na skutek reformy sądownictwa administracyjnego, która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2004 r. niniejsza skarga stała się - na podstawie przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) - przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.
Jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, G. W., będąca funkcjonariuszem policji, wnioskiem z dnia 14 grudnia 1998 r. wystąpiła o przyznanie pomocy finansowej na zakup mieszkania. W jego uzasadnieniu podała, że na skutek rozwodu i podziału majątku dorobkowego zawarła z Towarzystwem [...]- Spółka z o.o. w Z. wstępną umowę sprzedaży mieszkania, której odpis dołączyła. Z wniosku i dołączonych doń dokumentów wynikało także, iż poprzednio zajmowany przez nią i jej rodzinę spółdzielczy własnościowy lokal mieszkalny położony w L. przy ulicy [...] otrzymał - w wyniku umownego podziału majątku dorobkowego - były mąż, zaś ona sama uzyskała - tytułem spłaty udziału - kwotę w wysokości 60 000 złotych.
Decyzją z dnia [...] stycznia 1999 r. Komendant Centrum Szkolenia Policji w L. odmówił udzielenia objętej wnioskiem pomocy finansowej. W uzasadnieniu swego stanowiska wskazał, że z mocy § 1 ust. 2 Zarządzenia Ministra
I SA 1312/02
Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 września 1997 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu przez policjantów (M.P. Nr 76, poz. 709) pomoc finansowa nie przysługuje policjantowi, który nie spełnia warunków do otrzymania lokalu mieszkalnego. Na podstawie zaś przepisu art. 95 ust. 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. Nr 30, poz. 179 ze zm.) nie przydziela się policjantowi lokalu mieszkalnego w razie zbycia przez niego m. in. własnościowego spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego. Zdaniem organu bowiem dokonanie podziału majątku dorobkowego przez wnioskodawczynię w formie umowy notarialnej należało traktować jako zbycie lokalu.
Decyzja ta została następnie utrzymana w mocy prawomocną decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 1999 r.
Po zawarciu z Towarzystwem [...] umowy przyrzeczonej wnioskodawczyni ponownie w dniu 5 grudnia 2001 r. wystąpiła z wnioskiem o przyznanie pomocy finansowej, załączając kserokopię umowy sprzedaży lokalu mieszkalnego wraz z zawiadomieniem o ujawnieniu prawa własności w księdze wieczystej.
Po ustaleniu, że nabyty lokal jest tym lokalem, którego dotyczyła w/w umowa przedwstępna, działając w granicach upoważnienia Zastępca Komendanta Centrum Szkolenia Policji w L. decyzją z dnia [...] lutego 2002 r. umorzył postępowanie w sprawie.
W uzasadnieniu swego stanowiska podniósł, że ponieważ aktualnie wnioskodawczyni po raz drugi zwraca się o przyznanie pomocy finansowej na zakup tego samego lokalu, którego dotyczył pierwotny wniosek, należało uznać, iż przedmiotowa sprawa została już rozstrzygnięta prawomocną decyzją z dnia [...] stycznia 1999 r. a zatem niniejsze postępowanie - na zasadzie przepisu art. 105 k.p.a.-jako bezprzedmiotowe podlegało umorzeniu.
W odwołaniu skierowanym do Komendanta Głównego wnioskodawczyni podniosła argumenty podważające rozstrzygnięcie merytoryczne zawarte w poprzednio wydanych decyzjach tj. z dnia [...] stycznia i [...] marca 1999r. Stwierdziła ponadto, że jej wniosek z dnia 5 grudnia 2001 r. miał charakter wniosku o wznowienie postępowania o przyznanie pomocy finansowej. Podniosła również, iż
I SA 1312/02 decyzję wydał nie sam Komendant a jego zastępca a zatem osoba nieuprawniona do wydawania decyzji w tego rodzaju sprawie.
Rozpatrując sprawę w trybie instancji Komendant Główny Policji podzielił poglądy organu I instancji i utrzymał jego decyzję w mocy, uznając jednocześnie, że wniosek z dnia 5 grudnia 2001 r. nie stanowił wniosku o wznowienie postępowania. Odnosząc się do tej kwestii organ dokonał wykładni przepisu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. będącego podstawą wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, w sytuacji kiedy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję i wskazał również na konieczność zachowania ustawowych terminów przy wnoszeniu tego rodzaju wniosku.
Komendant Główny uznał też jako bezzasadny zarzut przekroczenia przez Zastępcę Komendanta Centrum Szkolenia w L. kompetencji, gdyż zgodnie z postanowieniami § 14 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia MSW i A z dnia 17 października 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 131, poz. 1469) organem właściwym do wydawania decyzji w sprawach przydziału lokali (kwater tymczasowych) a zatem również w sprawach świadczeń finansowych związanych z prawem do lokalu jest Komendant Centrum Szkolenia Policji w L.. Decyzją zaś tego ostatniego organu wydana w dniu 13 lipca 2000 r. za numerem 498 Zastępca Komendanta Centrum Szkolenia Policji został upoważniony do podejmowania decyzji m. in. w sprawach związanych z oceną uprawnień funkcjonariuszy do pomocy finansowej.
W skardze do Sądu skarżąca ponownie odniosła się krytycznie do merytorycznych rozstrzygnięć zawartych w prawomocnych decyzjach z dnia [...] stycznia i [...] marca 1999 r. zajmując stanowisko, że pozbawienie jej przez organy pomocy finansowej na zakup mieszkania uważa za formę dyskryminowania jej wbrew ustawowym i konstytucyjnym gwarancjom.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga nie jest zasadna i z tych względów podlegała oddaleniu.
Należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie zaskarżeniem została objęta decyzja Komendanta Głównego Policji utrzymująca w mocy decyzję o umorzeniu
I SA 1312/02 postępowania. Oznacza to, że przedmiotem rozpoznania nie była zasadność odmowy przyznania skarżącej pomocy finansowej a zasadność umorzenia postępowania w tego rodzaju sprawie.
Należy uznać, że trafnie organy uznały, iż wydanie prawomocnej decyzji w sprawie objętej wnioskiem z dnia 14 grudnia 1998 r. uniemożliwiło rozstrzyganie po raz drugi w tej samej sprawie. Wniosek bowiem skarżącej z dnia 5 grudnia 2001 r. był ponownym wnioskiem w takiej właśnie sprawie.
Twierdzenia późniejsze, iż wniosek ten był wnioskiem o wznowienie poprzednio prowadzonego i zakończonego postępowania, niezależnie od jego dopuszczalności, nie znajdują oparcia przede wszystkim w samej treści przedmiotowego pisma.
Wynikało z niego bowiem jasno i czytelnie, że stanowi ono wniosek w sprawie przyznania pomocy finansowej. W piśmie tym skarżąca w żaden sposób nie zaznaczyła, iż zamiarem jej było wznowienia poprzednio toczącego się postępowania.
Abstrahując zatem od zasadności prawomocnie zapadłych poprzednio rozstrzygnięć, gdyż nie ta kwestia - jak wspomniano wyżej - była przedmiotem oceny ze strony
Sądu należało uznać, że ponieważ rzeczą niedopuszczalną było orzekanie po raz drugi w rozstrzygniętej już prawomocnie sprawie, wszczęte tego rodzaju postępowanie musiało zostać umorzone.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd z mocy przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji wyroku.