Uzasadnienie
Minister Edukacji Narodowej, po rozpatrzeniu wniosku Wyższej Szkoły Ubezpieczeń w K. na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym /Dz.U. nr 65 poz. 385 ze zm./, decyzją z dnia 28 lutego 2000 r. (...) odmówił udzielenia zezwolenia na uruchomienie studiów zawodowych na kierunku "turystyka i rekreacja".
W uzasadnieniu decyzji podano, że Uczelnia wnioskując o uruchomienie kierunku "turystyka i rekreacja" nie spełnia minimalnych wymagań kadrowych określonych przez Radę Główną Szkolnictwa Wyższego, niezbędnych do utworzenia kierunku studiów.
Spośród przedstawionych we wniosku nauczycieli akademickich przewidywanych do prowadzenia procesu dydaktycznego /pięć osób w grupie profesorów i doktorów habilitowanych oraz pięć osób w grupie doktorów/, dwie osoby z grupy profesorów i doktorów habilitowanych zatrudnione są już w innych uczelniach niepaństwowych. Zgodnie zaś ze stanowiskiem Rady Głównej, które podzielił Minister Edukacji Narodowej, nauczyciel akademicki nie może być wliczany do minimum kadrowego w więcej niż jednej uczelni niepaństwowej. Jednocześnie stwierdzono, iż w przedstawionym dorobku naukowym specjalistów z zakresu geografii czy historii, przewidzianych do zatrudnienia na omawianym kierunku studiów, trudno znaleźć powiązanie z problematyką turystyki i rekreacji.
Wnioskodawca zaś - po zapoznaniu się z negatywną opinią Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego w sprawie utworzenia ww. kierunku studiów, wyrażoną w uchwale (...) z 29 kwietnia 1999 r. - złożył zażalenie na tę uchwałę oraz dołączył materiały uzupełniające. Materiały ilustrują dorobek naukowy i zawodowy czterech spośród pięciu przewidzianych do zatrudnienia doktorów. Trzy spośród wymienionych osób reprezentują nauki o kulturze fizycznej, jedna - nauki humanistyczne, a jedna - geografię. Interdyscyplinarny charakter studiów na kierunku "turystyka i rekreacja" umożliwia zatrudnienie specjalistów reprezentujących wymienione dyscypliny naukowe, ale program studiów tego kierunku zawiera również liczne przedmioty ekonomiczne, takie jak: zarządzanie, finanse i rachunkowość, marketing, a także przedmioty z zakresu psychologii, socjologii i prawa. Wśród proponowanej kadry specjalistów brak uczonych, którzy mogliby realizować te przedmioty. Rada Główna Szkolnictwa Wyższego rozpatrując zażalenie Uczelni na powyższą uchwałę podtrzymała negatywną konkluzję uchwały z 27 stycznia 2000 r.
Po analizie zebranego materiału dokumentacyjnego w sprawie oraz po zapoznaniu się z uchwałami Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego, Minister Edukacji Narodowej podzielił wyrażony w uchwałach pogląd i w dniu 28 lutego 2000 r. rozstrzygnął o odmowie udzielenia zezwolenia na uruchomienie studiów zawodowych na kierunku "turystyka i rekreacja".
W wyniku złożonego wniosku Rektora Wyższej Szkoły Ubezpieczeń w K. z dnia 13 marca 2000 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, Minister Edukacji Narodowej działając na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 w związku z art. 127 par. 3 Kpa decyzją z dnia 6 czerwca 2000 r. utrzymał w mocy ww. decyzję z dnia 28 lutego 2000 r.
W decyzji wydanej w tym trybie Minister ponownie stwierdził, iż Uczelnia nie spełnia kryteriów kadrowych określonych przez Radę Główną Szkolnictwa Wyższego, niezbędnych do uruchomienia kierunku. Analiza obsady kadrowej wnioskowanego kierunku wykazała bowiem, że zarówno ze względu na wskazaną liczbę pracowników nauki, jak i specjalności naukowe kadry naukowo-dydaktycznej, odbiega dość istotnie od warunków określonych przez Radę Główną oraz profilu dyplomowania na omawianym kierunku studiów. Minister Edukacji Narodowej nie podzielił stanowiska Uczelni o "pozaprawnych" wymaganiach organu związanych z udzieleniem zgody na prowadzenie kierunku. Nadto wyjaśnił, że działając jako organ orzekający, winien dbać o przestrzeganie postanowień stosownych uchwał Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego określających warunki tworzenia i prowadzenia kierunku studiów, a w konkretnym przypadku, czy Uczelnia zatrudnia na nowo tworzonym kierunku studiów, odpowiednią kadrę naukowo-dydaktyczną, tj. - 4 profesorów lub doktorów habilitowanych oraz 6 doktorów o specjalnościach naukowych zgodnych z profilem dyplomowania. Natomiast proponowana do zatrudnienia kadra naukowo-dydaktyczna nie powinna stanowić minimum kadrowego do prowadzenia kierunku w innej szkole wyższej. Uczelnia wprawdzie zatrudnia kadrę z zakresu ekonomii, zarządzania, finansów czy też prawa i psychologii, lecz osoby te realizują zajęcia na innych kierunkach studiów i trudno je zaliczyć do minimum kadrowego nowo tworzonego kierunku. Minister Edukacji Narodowej uznał zatem, że wniosek Wyższej Szkoły Ubezpieczeń w Kielcach o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie zawierał danych potwierdzających właściwe przygotowanie uczelni do utworzenia kierunku "turystyka i rekreacja", skoro spośród proponowanych do zatrudnienia czterech profesorów lub doktorów habilitowanych - dwie osoby zatrudnione są już w innych szkołach wyższych, zaś - w ocenie Ministra - dorobek naukowy wymienionych wyżej profesorów i doktorów habilitowanych nie pozwala na uznanie jako związanego z problematyką turystyki i rekreacji. Nie oznacza to - dodaje Minister - że kwestionuje kwalifikacje i kompetencje tych osób w zakresie uprawianych przez nich dyscyplin naukowych. Stwierdził jedynie, że nie są one bezpośrednio związane z turystyką i rekreacją. Minister Edukacji Narodowej stwierdził również, że wśród kadry doktorów przewidzianych do zatrudnienia na nowym kierunku studiów nie przedstawiono osób, które mogłyby realizować zajęcia programowe na kierunku "turystyka i rekreacja".
Powyższą decyzję Ministra Edukacji Narodowej Wyższa Szkoła Ubezpieczeń w K. zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego z zarzutem naruszenia prawa. W skardze podniesiono, że Minister Edukacji Narodowej pismem z dnia 5 czerwca 2000 r.(...) uchylił podjętą wcześniej decyzję z dnia 21 maja 2000 r. (...) stwierdzając jej nieważność, po czym następnego dnia, tj. 6 czerwca 2000 r. podjął kolejną decyzję (...) dla skarżącej negatywną, odmawiającą udzielenia zezwolenia na uruchomienie studiów zawodowych na kierunku turystyka i rekreacja.
Skarżąca Uczelnia podniosła, że decyzja Ministra Edukacji Narodowej odmawiająca udzielenia zezwolenia na uruchomienie trzyletnich studiów zawodowych na kierunku "turystyka i rekreacja" podjęta została na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy 12 września 1990 o szkolnictwie wyższym z dnia. Powołane przepisy dotyczą wyłącznie zezwolenia na utworzenie uczelni niepaństwowej. Procedura uruchamiania nowych kierunków studiów w uczelni wyższej została zaś wskazana w art. 48 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o szkolnictwie wyższym. Oznacza to, że Ustawodawca scedował upoważnienie do uruchamiania w szkole wyższej nowych kierunków studiów na senat uczelni, który podejmuje w takiej sprawie stosowną uchwałę i przedstawia Ministrowi Edukacji Narodowej do zatwierdzenia. Jeżeli w terminie jednego miesiąca /art. 48 ust. 2/ minister nie odmówi jej zatwierdzenia, uchwała wchodzi w życie. Zdaniem skarżącej Uczelni, z art. 74 ustawy wynika jednoznacznie, iż powyższa procedura ma zastosowanie także w przypadku uczelni niepaństwowej. Natomiast Minister błędnie uznał, że omawiane postępowanie /określone w art. 48 ust. 1 pkt 2 i ust. 2/ dotyczy tylko uczelni państwowych. Wobec całego sektora niepaństwowych szkół wyższych za "właściwą" uznaje się zaś procedurę określoną w art. 15 ust. 2 ustawy, która - jak podkreślił skarżący na wstępie - dotyczy tylko utworzenia niepaństwowej szkoły wyższej.
Skarżąca Uczelnia podnosi m.in. w szczególności zarzut, że zastosowana wobec Uczelni niepaństwowej procedura narusza ustawę o szkolnictwie wyższym, a przede wszystkim jest pozaprawną ingerencją w ich autonomię z pogwałceniem art. 32 i art. 70 ust. 5 Konstytucji RP, zapewniających równość podmiotów wobec prawa. W tym stanie faktycznym i prawnym, zdaniem strony skarżącej, zaskarżona decyzja Ministra Edukacji Narodowej wydana została w oparciu o niewłaściwą podstawę prawną, tj. art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym, który nie upoważniał Ministra Edukacji Narodowej do wydania rozstrzygnięcia w indywidualnej sprawie objętej wnioskiem Uczelni. Dotknięta jest więc wadą istotną, polegającą na naruszeniu przytoczonych powyżej przepisów prawa materialnego, co winno skutkować jej uchyleniem.
W odpowiedzi na skargę Minister podtrzymał stanowisko w sprawie jak w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. m.in. podkreślił, że skarżąca Uczelnia nie kwestionuje merytorycznych powodów odmowy udzielenia zezwolenia wskazanych w uzasadnieniu skarżonych decyzji z 6 czerwca 2000 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji z 28 lutego 2000 r. Oznacza to, że w przedmiotowym zakresie Uczelnia w istocie nie podważa zasadności oceny Ministra co do stanu faktycznego zaistniałego w sprawie. Ponadto, w opisanym powyżej stanie sprawy Minister zwraca uwagę na niekonsekwencję Uczelni, skoro Uczelnia złożyła wniosek z dnia 30 września 1998 r. "o wydanie zezwolenia na prowadzenie trzyletnich studiów zawodowych na kierunku "turystyka i rekreacja w systemie studiów dziennych, wieczorowych i zaocznych", a następnie dwukrotnie uzupełniła ten wniosek i w tym trybie dokonywała kolejnych czynności w postępowaniu wszczętym na jej żądanie /zażalenie na uchwałę Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego, wniosek do Ministra o ponowne rozpatrzenie sprawy/, nie kwestionując zasadności trybu przyjętego dla załatwienia sprawy. Przepisy art. 48 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o szkolnictwie wyższym, które - jak obecnie twierdzi Uczelnia - miałyby stanowić właściwą podstawę prawną w niniejszej sprawie, wszak nie wymagają uzyskania zezwolenia Ministra Edukacji Narodowej, a jedynie przedstawienia mu uchwały senatu, z zakreśleniem 1-miesięcznego terminu na ewentualną odmowę zatwierdzenia. Brak takiej odmowy we wspomnianym terminie uprawnia uczelnię do realizacji uchwały senatu, czyli podjęcia kształcenia na nowym kierunku studiów. Skarżąca Uczelnia jednak nie podjęła działań w tym trybie, ale konsekwentnie podtrzymywała swój wniosek o wydanie zezwolenia, włącznie ze złożeniem skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której również zakwestionowała /co do zasady/ wszystkie swoje czynności w przedmiotowym postępowaniu, od prawidłowości złożonego wniosku poczynając.
W piśmie procesowym strony skarżącej z dnia 19 października 2000 r. podniesiono, że wbrew twierdzeniu Ministra, ustawa nie upoważnia Ministra Edukacji Narodowej, ani też Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego do wydawania zezwoleń na uruchamianie nowego kierunku studiów w szkole wyższej. Natomiast Uczelnia podjęła działania w trybie art. 48 ust. l pkt 2 i ust. 2 ustawy o szkolnictwie wyższym, zmierzające do utworzenia kierunku studiów: "turystyka i rekreacja" w systemie studiów dziennych, wieczorowych i zaocznych, albowiem w dniu 21 marca 2000 r. przesłała Ministrowi do zatwierdzenia uchwałę Senatu (...) z dnia 16 marca 2000 r. o utworzeniu ww. kierunku studiów. Minister w ustawowym terminie /art. 48 ust. 2 Ustawy/ nie odmówił jej zatwierdzenia. Zatem jeszcze przed ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy odwołania od decyzji Ministra z dnia 28.02.2000 r. wskutek wniosku Uczelni /pismo z dnia 13 marca 2000 r. (...) o ponowne rozpatrzenie sprawy, znana już była Ministrowi uchwała Senatu Uczelni o utworzeniu kierunku "turystyka i rekreacja". Stąd Uczelnia w skardze podniosła zarzuty co do trybu wydawania przez Ministra zezwolenia na uruchamianie nowego kierunku studiów w kontekście nie uwzględnienia nowego środka dowodowego - doręczonej uchwały Senatu. Dalej skarżąca podnosi, że zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o szkolnictwie wyższym w zezwoleniu na utworzenie uczelni określa się ogólny kierunek działalności Uczelni, następnie w art. 16 ust. l stanowi się, iż akt założycielski uczelni określa w szczególności "ogólny kierunek działania". Sformułowanie to należy odnieść do zadań uczelni wymienionych w art. 3 ustawy o szkolnictwie wyższym, a nie do utworzenia nowego kierunku studiów. Treść art. 48 ust. 2 cytowanej ustawy wskazuje zaś na kompetencje Senatu Uczelni w zakresie tworzenia i znoszenia, na wniosek Rady Wydziału, kierunku studiów. Nietrafne - zdaniem skarżącej - jest też stanowisko Ministra sugerujące, iż utworzenie nowego kierunku studiów jest przekształceniem uczelni niepaństwowej i dlatego należy stosować tryb odnoszący się do uzyskania zezwolenia Ministra przy uruchamianiu nowego kierunku studiów.
Jest to - zdaniem skarżącej Uczelni - kolejny przykład subiektywizowania bądź nie rozumienia zapisów usta wy. Przekształcenie uczelni bowiem dotyczy zawsze zmiany jej statusu społecznego oraz formy organizacyjno-prawnej, a nie działalności merytorycznej. Najczęściej przekształcenie bywa w praktyce utożsamiane ze zmianą nazwy uczelni. Przekształcenie uczelni państwowej odbywa się /w świetle art. 10 ust. 1/ w drodze ustawy sejmowej, a uczelni niepaństwowej w trybie art. 17 cyt. ustawy, tj. wymaga zezwolenia Ministra. I tak np. przekształcono w trybie ustawy Wyższą Szkołę Pedagogiczną w Kielcach w Akademię Świętokrzyską, a nieco wcześniej niepaństwową Wyższą Szkołę Biznesu w Ostrowcu Świętokrzyskim w Wyższą Szkołę Biznesu i Pedagogiki. W obu przypadkach doszło do zmiany statusu społecznego uczelni, jej pozycji, i nie miało to nic wspólnego z uruchamianiem nowych kierunków studiów. Może któraś uczelnia niepaństwowa - dodaje skarżąca Uczelnia - zechce kiedyś przekształcić się na przykład w Akademię Ekonomiczną czy Uniwersytet /taki wniosek już złożono w MEN/, to wtedy i tylko wtedy mowa będzie o przekształceniu uczelni. Minister jako podstawę prawną skarżonej decyzji w niniejszej sprawie niezasadnie nie powołał podstawy z art. 17 ustawy o szkolnictwie wyższym, a jedynie odwołał się do art. 15 ust. 2, regulującego kwestie zezwolenia na utworzenie uczelni. W ocenie skarżącej Uczelni zaskarżoną decyzją naruszona została Konstytucja RP, zapewniająca szkołom wyższym autonomię i równość wobec prawa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zaskarżone decyzje Ministra Edukacji Narodowej nie naruszają prawa. Wstępnie wyjaśnienia wymaga, że zakres przedmiotowej kontroli sądowej wyznacza przedmiot zaskarżonej decyzji -odmowa zezwolenia na prowadzenie studiów zawodowych "rekreacja i turystyka". Z art. 8 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym /Dz.U. nr 65 poz. 385 ze zm./ szkoły wyższe posiadają osobowość prawną. W świetle przepisów ustawy sąd administracyjny miał na uwadze - co do zasady - konieczność przyjęcia domniemania, że wszystkie postanowienia ustawy o szkolnictwie wyższym odnoszące się do prawnej pozycji szkoły wyższej niepublicznej należy stosować w takim zakresie, w jakim nie pozostają w sprzeczności z postanowieniami uregulowanymi odrębnie, zaś ich interpretacja da się odczytać przyjętymi w ustawie kryteriami i celami, bez przekroczenia granic wykładni sędziowskiej Wbrew zarzutom skargi, funkcjonowanie uczelni niepaństwowych w ustawie o szkolnictwie wyższym zostało poddane szczególnemu reżimowi prawnemu poprzez wymóg uzyskania decyzji administracyjnej zezwalającej nie tylko na założenie uczelni, ale także na jej przekształcenie i połączenie z inną uczelnią /art. 15 ust. 1 i 2, art. 17 i art. 20 ustawy o szkolnictwie wyższym/. Niekwestionowane przez stronę skarżącą ustalenia zebrane w toku postępowania administracyjnego wskazują, że skarżąca Uczelnia założona została na podstawie zezwolenia udzielonego przez Ministra Edukacji Narodowej decyzją z dnia 6 grudnia 1995 r. W decyzji tej podano, że Uczelnia może prowadzić wyższe studia zawodowe na kierunku finanse i bankowość.
Uczenia m.in. nie kwestionuje w skardze ustaleń faktycznych w zakresie niespełnienia warunków do utworzenia studiów zawodowych "turystyki i rekreacji", związanych z liczbą pracowników nauki i specjalności naukowych kadry naukowo-dydaktycznej, znajdujących uzasadnienie również w opinii Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego /omówionych uchwałą z dnia 27 stycznia 2000 r./. Skarżąca Uczelnia, poza zarzutem naruszenia art. 15 ust. 2 ustawy, kwestionuje kompetencje Ministra do udzielania zezwolenia na otworzenie nowego kierunku studiów w uczelni niepaństwowej.
W świetle art. 74 ustawy o szkolnictwie wyższym przepisy dotyczące ustroju uczelni /działu III/ stosuje się do uczelni niepaństwowej w zakresie nieuregulowanym przez statut uczelni. Nieporozumieniem jest wyprowadzenie z treści art. 74 w zw. z art. 48 ust. 1 i zastrzeżenia określonego w art. 64 ust. 6, tak jak - wydaje się - chce tego Uczelnia, ograniczenia kompetencji Ministra w odniesieniu do uczelni niepaństwowej do wydawania decyzji w sprawie przekształcenia uczelni w przedmiotowym zakresie. Trafnie Minister wywodzi, że przepisy art. 48 ust. 1 nie zostały zastrzeżone w art. 74, albowiem z ich treści w zw. z art. 12 ust. 1 wynika że dotyczą on tylko uczelni państwowych. W końcu zakres kompetencji Ministra w przedmiotowej sprawie nie może być oderwany od reżimu prawnego określonego w art. 20 ustawy, w którym ustawodawca jednoznacznie postanowił, że "Udzielanie i odmowa udzielenia zezwolenia na utworzenie, połączenie lub przekształcenie uczelni niepaństwowej, zatwierdzenie i odmowa zatwierdzenia jej statutu, wpis i odmowa wpisu do rejestru, zawieszenie działalności oraz nakaz likwidacji uczelni następują w drodze decyzji administracyjnej". W ocenie składu orzekającego - w świetle motywów zawartych w zaskarżonej decyzji oraz uchwale Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego - rozszerzenie zakresu kształcenia o nowy kierunek studiów zawodowych "turystyka i rekreacja" stanowi istotną zmianę funkcjonowania skarżącej Uczelni, a zatem należy zaklasyfikować jako jej przekształcenie w rozumieniu art.
- Przez przekształcenie w rozumieniu art. 17 cyt. ustawy o szkolnictwie wyższym należy rozumieć również rozszerzenie zakresu kształcenia na nowotworzonych kierunkach, wykraczające poza ogólny kierunek działalności uczelni, nie objętych uprzednim zezwoleniem na prowadzenie uczelni niepaństwowej. Tak rozumiane przekształcenie znajduje logicznie uzasadniony normatywny związek z przepisami par. 2 pkt 7 i 9 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 2 lutego 1991 r. w sprawie warunków, jakim powinien odpowiadać wniosek o wydanie zezwolenia na utworzenie uczelni niepaństwowej, wydanego na podstawie art. 15 ust. 3 ustawy o szkolnictwie wyższym /Dz.U. nr 14 poz. 62 ze zm./. W nawiązaniu do zarzutów skargi sprowadzających się - zdaniem skarżącej Uczelni - do niekonstytucyjności kontrolowanych przez sąd administracyjny zaskarżonych decyzji, zważyć należy, że nie straciła na swej aktualności powszechnie generalnie aprobowana teza, iż zadania poszczególnych jednostek organizacyjnych wyższych uczelni są zróżnicowane.
Są one wprawdzie poddane wspólnej naczelnej zasadzie jedności nauki, dydaktyki i wychowania, ale w ramach tej ogólnej zasady są możliwe zróżnicowania nasilenia funkcji dydaktycznych i naukowych, zaś tego rodzaju różnice w zakresie zadań i formach działalności wynikają z podstaw wielu postanowień ustawowych, przepisów wykonawczych, regulujących odrębności pomiędzy funkcjonowaniem jednoimiennych i podobnych placówek w uczelniach o bogatszej tradycji i uczelniach nowych, nawet państwowych/np. rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 13 czerwca 1991 r w sprawie zasad, jakim powinien odpowiadać statut uczelni państwowej nie spełniającej wymagań określonych w art. 12 ust. 1 i 2 ustawy o szkolnictwie wyższym - Dz.U 1991 nr 57 poz. 243/. Sąd nie uznał, że w analizowanym przypadku zastosowana procedura jest "pozaprawną" ingerencją w jej autonomię z pogwałceniem art. 32 i art. 70 ust. 5 Konstytucji, zapewniającym równość podmiotów wobec prawa. Wykładnia ustawy o szkolnictwie wyższym prowadzi do wniosku, iż jej przepisy racjonalnie nawiązują do stanu uczelni o różnym stopniu zorganizowania i tradycji. Wszak względnie długi okres działania edukacji narodowej w systemie szkolnictwa wyższego /pominąwszy kwestie ustrojowe i ideologiczne/ prowadził do wykształcenia szkół naukowych, wytworzenia własnego profilu działania, wyspecjalizowanych funkcji naukowych i dydaktycznych - nawet w ramach ujednoliconych programów studiów i założeń organizacyjnych. Aby jednak zmiany ustrojowe w latach 90-ch w dobie przekształceń ustrojowych przebiegały bez naruszeń podstawowych celów określonych w art. 3 ustawy, zachowane zostały w niezbędnym zakresie proporcje w uprawnieniach uczelni, zaś ustawodawca wyposażył Ministra w odpowiednie instrumenty i rozstrzygnięcie, z procesową gwarancją, że nie będą one stosowane dowolnie /obowiązek zasięgania opinii Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego/. Ustawa o szkolnictwie wyższym jest wprawdzie w swych założeniach ramowa, ale jednocześnie zawiera wyraźne postanowienia upoważniające organ nadzoru państwowego /Ministra Edukacji Narodowej/ do wykonywania przedmiotowych uprawnień wynikających z reglamentacji prawnej uczelni niepaństwowych, mającej na celu sprawne funkcjonowanie tych uczelni, kształtujące zaufanie do niej studentów, pracowników uczelni i społeczeństwa. Zważywszy na czytelny charakter kwestionowanych przepisów, pozwalający na taki właśnie kierunek interpretacji, brak jest podstaw do kwestionowania zaskarżonych decyzji w świetle Konstytucji RP, czy też np. trybu postępowania w zakresie ewolucyjnego dostosowywania prawa polskiego do prawa Unii Europejskiej /podpisany 16 grudnia 1991 r. Układ Europejski, który wszedł w życie 1.2.1994 r., Dz.U. nr 11 poz. 38.; por. C. Mik, "Problemy dostosowania polskiego systemu prawnego do europejskiego prawa wspólnotowego", Przegląd Legislacyjny 1998 nr 1-2 str. 71 i n./. Postrzegając doniosłość podnoszonego problemu w skardze, Sąd nie dostrzegł konstytucyjnych podstaw do odbierania Ministrowi Edukacji Narodowej normatywnie wyartykułowanych narzędzi prawnych, za pomocą których musi ona realizować zadania publiczne, a których wypełnianie, warto o tym pamiętać, nie tyle jest uprawnieniem, co obowiązkiem tego organu i winno leżeć również w interesie uczelni niepublicznych.
Mając na uwadze powyższe, na zasadzie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ należało orzec jak w sentencji wyroku.