Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą)z 8 stycznia 1997 r., sygn. akt I SA 1350/95

Teza

Istotą postępowania o stwierdzenie nabycia z mocy prawa użytkowania wieczystego gruntu jest nie tylko ustalenie samego prawa użytkowania wieczystego ale także określenie związanych z tym prawem innych praw i obowiązków użytkownika wieczystego.

W tej samej sprawie w pierwszej instancji nie mogą być wydane dwie odrębne decyzje przez organy administracji różnego stopnia, o ile wyraźnie to nie wynika z przepisów ustawy.

Przepis art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości /Dz.U. nr 79 poz. 464 ze zm./ nie ograniczył wyraźnie właściwości wojewody tylko do stwierdzenia nabycia przez państwową osobę prawną prawa użytkowania wieczystego gruntu.

Wskazane w tym przepisie elementy, jakie winna zawierać decyzja, nie są wymienione wyczerpująco.

Wykładnia logiczna i celowościowa omówionych wyżej przepisów wskazywała na wojewodę, jako właściwy organ do orzekania o opłatach za użytkowanie wieczyste w decyzji uwłaszczeniowej. Trafność takiej interpretacji art. 2 ust. 3 omawianej ustawy potwierdza ustawa z dnia 7 października 1992 r. zmieniająca ustawę o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości /Dz.U. nr 91 poz. 455/.

Ustawa ta choć nie ma charakteru interpretacyjnego ustawy z dnia 29 września 1990 r. potwierdza intencje ustawodawcy zawarte a nie wyrażone wprost w art. 2 ust. 3 ustawy o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości.

Sentencja

1. oddala skargę.