Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 6 lutego 1984 r., I SA 1379/83

Teza

W sytuacji określonej w art. 39 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. nr 14 poz. 84/ nie zachodzi kontynuacja stosunku najmu, przy której - zamiast najemcy, który opuścił lokal - wstępowałaby osoba bliska pozostawiona w lokalu, lecz organ administracji państwowej dokonuje oceny powstałego stanu faktycznego i - gdy uzna taką potrzebę - dokonuje w całości lub w części przydziału lokalu osobie bliskiej pozostawionej w nim przez poprzedniego najemcę.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił na podstawie art. 207 par. 5 Kpa skargę Franciszka Z. na decyzję Wojewody Włocławskiego z dnia 1 sierpnia 1983 r. w przedmiocie zadysponowania lokalem mieszkalnym.

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 1 sierpnia 1983 r. nr GKM-8172/4/83, wydaną z upoważnienia Wojewody Włocławskiego, utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Miasta L. z dnia 3 czerwca 1983 r. nr GKT.8174/22/82 o przydziale Franciszkowi i Genowefie małżonkom Z. lokalu nr 2 w domu nr 8 przy ul. B. w L., składającego się z dwóch pokoi, kuchni i przedpokoju o łącznej powierzchni użytkowej 38,98 m2, w tym mieszkalnej 26,14 m2, z jednoczesnym zobowiązaniem ich do opróżnienia pokoju o pow. 14,15 m2, przylegającego do pomieszczeń przydzielonych. Rozstrzygnięcie to powoływało się na art. 39 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. nr 14 poz. 84/. W decyzji stwierdzono, że najemcą lokalu byli rodzice Franciszka Z., którzy w maju 1982 r. wyprowadzili się do lokalu spółdzielczego, w lokalu zaś pozostała trzyosobowa rodzina Franciszka Z., ubiegając się o przydział tego lokalu. Wniosek został uwzględniony, przy jednoczesnym uznaniu uprawnień Stanisławy L. /właścicielki budynku/ do zajmowania pokoju o powierzchni 14,15 m2, jako należącego do lokalu przez nią zajmowanego.

Decyzje organów obu instancji zaskarżył Franciszek Z. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wywodząc, że sporna izba była zajmowana przez jego rodziców do chwili wyprowadzenia się z lokalu, a zatem także przydział na jego rzecz powinien nastąpić łącznie z pomieszczeniem spornym.

W odpowiedzi organu na skargę stwierdzono, że sprawa była szczególnie wnikliwie badana przez organy I i II instancji i strony miały możliwość zgłaszania wszelkich dowodów, który mogłyby potwierdzić stan, jaki istniał w lokalu w przeszłości. Ustalony stan uwzględnia wszystkie okoliczności sprawy i dowody, a zatem dalsze ewentualne prowadzenie wyjaśnień byłoby "społecznie nieuzasadnione".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Bezsporne jest, że Franciszek Z. wraz z żoną i córką pozostali w lokalu nr 2 w domu nr 8 przy ul. B. w L., opuszczonym przez najemcę, to jest Kazimierza i Helenę małżonków Z. /rodziców/, podejmując starania o jego przydział. Wniosek o przydział lokalu Franciszek Z. złożył w Urzędzie Miasta L. w dniu 26 maja 1982 r., a zatem postępowanie administracyjne w całym okresie toczyło się - stosownie do art. 2 ustawy z dnia 3 grudnia 1982 r. o zmianie ustawy - Prawo lokalowe /Dz.U. nr 37 poz. 244/ - według przepisów dotychczasowych, to jest bez uwzględnienia zmian wprowadzonych wymienioną ustawą. Przyjęcie zatem za podstawę prawną decyzji organów I i II instancji - mimo ich wydaniu po dniu 1 marca 1983 r. - przepisów art. 39 prawa lokalowego w brzmieniu przed nowelizacją było prawidłowe.

Powołany artykuł w zdaniu pierwszym stanowi, że jeżeli najemca opuścił lokal, a pozostały w nim jego dzieci, osoby przysposobione lub rodzice, terenowy organ administracji państwowej powinien w miarę potrzeby przydzielić im ten lokal w całości lub w części. Cytowane brzmienie pozwala stwierdzić, że w sytuacji odpowiadającej hipotezie tej normy prawnej nie zachodzi kontynuacja stosunku najmu, w którym zamiast najemcy, który opuścił lokal, wstępowałaby osoba pozostawiona w lokalu, będąca jego dzieckiem, osobą przysposobioną lub rodzicem, lecz organ administracji państwowej dokonuje oceny powstałego stanu faktycznego i gdy uzna, że zachodzi potrzeba przydzielenia lokalu osobie pozostawionej, dokonuje przydziału "w całości lub części" lokalu opuszczonego przez najemcę. Na podstawie tego przydziału więc nawiązuje się stosownie do art. 9 ust. 1 prawa lokalowego, nowy stosunek najmu lokalu i to w takim zakresie przedmiotowym, jaki wynika z ostatecznej decyzji o przydziale.

Z tych też względów dla określenia powierzchni przydzielonej Franciszkowi Z. i jego rodzinie nie miała istotnego znaczenia kwestia, czy jego rodzice mieli do spornego pokoju tytuł prawny, wynikający z przepisów o szczególnym trybie najmu. Skoro bowiem organ administracji państwowej może - jak to już wskazywano - przydzielić część lokalu opuszczonego przez najemcę, a część ta odpowiada powierzchni przysługującej osobom pozostawionym na podstawie norm zaludnienia, to taka decyzja jest zgodna z art. 39 prawa lokalowego. Powierzchnia dwóch pokoi, przydzielonych 3-osobowej rodzinie Franciszka Z., wynosi 26,14 m2, a według par. 7 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 czerwca 1974 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów prawa lokalowego /Dz.U. nr 26 poz. 152 ze zm./ norma powierzchni mieszkalnej, przysługującej jednej osobie, wynosi 7-10 m2. Tak więc przydzielona powierzchnia odpowiada powierzchni przysługującej według tych norm. W tym stanie, nie wnikając w zakres uprawnień Stanisławy L. do spornego lokalu, sąd uznał, iż zaskarżone decyzje są zgodne z prawem. W konsekwencji na podstawie art. 207 par. 5 Kpa skargę oddalił, jako nieuzasadnioną.