Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 27 marca 1991 r., I SA 138/91

Teza

Uchwała rady miejskiej, rozstrzygająca sprawę w odniesieniu do imiennie oznaczonej osoby, wskazująca ściśle oznaczony przedmiot i warunki nabycia prawa użytkowania wieczystego, stanowi w istocie decyzję administracyjną wydaną w sprawie indywidualnej z naruszeniem właściwości wynikającej z art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym /Dz.U. nr 16 poz. 95 ze zm./.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny uznał zasadność skargi Wojewody S-kiego na uchwałę Rady Miejskiej w A. w przedmiocie oddania w użytkowanie wieczyste działki budowlanej i na podstawie art. 207 par. 3 Kpa stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały.

Uzasadnienie

Rada Miejska w A. uchwałą nr OI/44/90 z do n 29 października 1990 r. postanowiła oddać Annie T. w użytkowanie wieczyste działkę budowlaną oznaczoną numerem 128R/3, n powierzchni 603 m2, położoną w A. przy ul. W., za cenę 60 000 zł za 1 m2. Jako podstawę prawną uchwały powołano art. 18 ust. 2 pkt 9 lit.par. ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym /Dz.U. nr 16 poz. 95/ oraz art. 4 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości /Dz.U. 1989 nr 14 poz. 74/. Wykonanie uchwały powierzono Zarządowi Miasta A. Uchwałę, o której mowa, zaskarżył Wojewoda S-ki do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności, jako naruszającej właściwość wynikającą z art. 39 ust. 1 ustawy o samorządzie terytorialnym Wskazał, że według obowiązującego w dniu podejmowania uchwały przepisu art. 35 ust. 1 cytowanej ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości zawarcie umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste poprzedza wydanie przez organ administracji decyzji określającej osobę nabywcy oraz przedmiot zbycia. Natomiast art. 39 ust. 1 powyższej ustawy o samorządzie terytorialnym stanowi, że decyzje w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej wydaje wójt lub burmistrz. Z treści uchwały będącej przedmiotem skargi, a zwłaszcza z jej par. 1, wynika, że ma ona charakter decyzji administracyjnej, gdyż określa nabywcę oznaczonej działki, a także jej cenę, i została skierowana do imiennie oznaczonej osoby. Podejmowanie zaś decyzji w sprawach indywidualnych nie mieści się w granicach kompetencji Rady Miejskiej w A. W odpowiedzi na skargę Przewodniczący Rady Miejskiej w A. uznał zarzuty skargi za zasadne.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z obecnie obowiązującą zasadą, w postępowaniu sądowym ocena zgodności z prawem dokonywana jest według stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania zaskarżonej decyzji lub podjęcia uchwały. Mając na względzie tę zasadę, należało uznać za trafne stanowisko Wojewody S-kiego wyrażone w skardze na temat charakteru prawnego uchwały nr OI/44/90 Rady Miejskiej w A. z dnia 29 października 1990 r. oraz właściwości organów do wydawania decyzji administracyjnych.

Powołana uchwała stanowiła w istocie decyzję administracyjną wydaną w sprawie indywidualnej, a wydanie takiej decyzji nie mieściło się w kompetencjach Rady Miejskiej w A. Uchwała bowiem rozstrzygała sprawę w odniesieniu do imiennie oznaczonej osoby, Anny T., wskazując również ściśle oznaczony przedmiot i warunki nabycia prawa użytkowania wieczystego, przy czym dla oceny charakteru prawnego wspomnianej uchwały nie ma znaczenia, czy warunki te określone zostały zgodnie z prawem. Według zaś art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym /Dz.U. nr 16 poz. 95/ decyzje w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej wydaje wójt lub burmistrz. Nie może więc budzić wątpliwości, iż zaskarżona uchwała, mająca pod względem prawnym charakter decyzji administracyjnej, podjęta została z naruszeniem właściwości wynikającej z powołanego wyżej przepisu ustawy. To zaś, stosownie do art. 156 par. 1 pkt 1 Kpa w związku z art. 91 ust. 5 ustawy o samorządzie terytorialnym, uzasadniało stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w myśl art. 207 par. 3 Kpa.