Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 9 października 1987 r., I SA 1381/86

Sentencja

1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Dyrektora Urzędu Celnego (...).

Uzasadnienie

Art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 22 listopada 1983 r. - Prawo dewizowe /Dz.U. nr 63 poz. 288/ stwierdza, że wartościami dewizowymi są również znaki pieniężne Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, będące w kraju prawnym środkiem płatniczym oraz te które przestały być takim środkiem, lecz podlegają wymianie, zwane dalej "waluta polska" - jeżeli są środkiem płatniczym lub przedmiotem w obrotach dokonywanych z osobami zagranicznymi, między tymi osobami albo na zlecenie tych osób lub na ich rzecz, chociażby bez zlecenia, bądź przedmiotem wywozu za granicę, przywozu z zagranicy lub przewozu przez terytorium Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej.

Jak należy rozumieć użyte w ustawie określenie wywóz za granicę, przywóz z zagranicy i przewóz przez terytorium Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej wartości dewizowych mówi art. 8 pkt 2 powołanej ustawy - i są to: wszelkie sposoby przemieszczania wartości dewizowych przez granicę państwową Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, wnoszenie ich na obce statki w portach polskich i wynoszenie z tych statków oraz dokonywanie międzynarodowych przekazów bankowych lub pocztowych.

W świetle przytoczonych przepisów, fakt iż obywatel polski, stale zamieszkały w Kraju, przed przekroczeniem granicy Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej zgłosił, a następnie złożył w polskim urzędzie celnym polskie banknoty czy monety, nie czyni ich wartościami dewizowymi.

Skoro więc polskie znaki pieniężne nie stały się wartościami dewizowymi, to brak było podstaw do stosowania rygorów zawartych w art. 40 ust. 2 prawa dewizowego.