Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 12 stycznia 1993 r., I SA 1383/92

Teza

W rozumieniu art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r.- Prawo lokalowe /Dz.U. 1987 nr 30 poz. 165 ze zm./ faktyczna separacja małżonków nie stanowi przeszkody do przekwaterowania jednego z nich do poprzednio wspólnie zajmowanego lokalu mieszkalnego, do którego obojgu przysługuje spółdzielcze prawo do lokalu.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił na podstawie art. 207 par. 5 Kpa skargę Jerzego K. na decyzję Kolegium Odwoławczego przy Sejmiku Samorządowym Województwa S-kiego z dnia 14 lipca 1992 r. w przedmiocie nakazu przekwaterowania na poprzednie miejsce zamieszkania.

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia 14 lipca 1992 r. nr KO. 137/Odw./92 Kolegium Odwoławcze przy Sejmiku Samorządowym Województwa S-kiego utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Z.W. z dnia 27 maja 1992 r. znak GK.II.8179-10/92 w sprawie przekwaterowania Jerzego K. z lokalu nr 1 przy ul. K. nr 4 w Z. W. do lokalu poprzednio zajmowanego w tym samym mieście przy ul. S. nr 44/46 m2. Kolegium uznało za zasadny wniosek organu I instancji co do wystąpienia w sprawie przesłanek uzasadniających - na podstawie art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. 1987 nr 30 poz. 165 ze zm./ - nakazanie Jerzemu K. przeniesienia się do mieszkania przy ul. S. Ustaliło ono, co zresztą jest bezsporne, że Jerzy K. nie wstąpił w stosunek najmu mieszkania nr 1 przy ul. K. nr 4, którego najemczynią była jego matka, zmarła w czerwcu 1991 r. Wspólnie z matką mieszkał krócej niż 2 lata, a ponadto nie zachodzi niemożność jego powrotu do lokalu poprzednio zajmowanego.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Jerzy K. wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji, kwestionując jedynie prawidłowość ustalenia przez nie, że możliwe - jest przekwaterowanie go do mieszkania poprzednio zajmowanego. Zarzucił, że jest to mieszkanie jego żony, z którą od 12 lat pozostaje w separacji; w mieszkaniu tym faktycznie nigdy nie mieszkał. Z tych względów uważa, że powinno mu zostać przydzielone pomieszczenie zastępcze.

Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podnosząc w związku z jej zarzutami, że małżeństwo Jerzego i Barbary K. nie zostało rozwiązane, co wyłącza możliwość zajmowania przez nich odrębnych mieszkań. Wniosek o oddalenie skargi zgłosił także Andrzej M., właściciel domu przy ul. K. nr 4.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Podstawową kwestią w sprawie jest wyjaśnienie, czy faktyczna separacja małżonków oznacza niemożność przekwaterowania jednego z nich do mieszkania poprzednio wspólnie zajmowanego.

W związku z tym należy na wstępie zauważyć, że niemożność przekwaterowania, o jakiej mowa w art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. 1987 nr 30 poz. 165 ze zm./ występuje wówczas, gdy ze względów faktycznych lub prawnych niemożliwe jest ponowne zamieszkanie w określonym lokalu osoby, która wcześniej lokal ten opuściła. Sytuacje takie zachodzić mogą na przykład w razie zlikwidowania mieszkania /w sensie fizycznym/ lub w wypadku zmiany podmiotu uprawnionego do dysponowania mieszkaniem. W rozpoznawanej sprawie żadna z tych sytuacji nie występuje.

Jak wyjaśnił skarżący w toku rozprawy przed Kolegium Odwoławczym, trzypokojowe mieszkanie przy ul. S., które obecnie zajmują jego żona i trzy córki, otrzymali małżonkowie K. w czasie trwania małżeństwa. Zgodnie z art. 215 par. 2 ustawy z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze /Dz.U. nr 30 poz. 210 ze zm./ spółdzielcze prawo do lokalu, przyznane obojgu małżonkom lub jednemu z nich w czasie trwania małżeństwa w celu zaspokojenia potrzeb mieszkalnych rodziny, przysługuje wspólnie obojgu małżonkom bez względu na panujące między nimi stosunki majątkowe. W świetle tego przepisu skarżący na równi z żoną jest uprawniony do zajmowania i dysponowania wymienionym wyżej lokalem.

Przy okazji należy wyjaśnić, że twierdzenia skarżącego, iż w lokalu tym nie mieszkał, choć do czerwca 1990 r. był w nim zameldowany, pozostają w sprzeczności ze stwierdzeniami zawartymi w odwołaniu jego żony z dnia 9 czerwca 1992 r., skierowanym do Kolegium Odwoławczego. W piśmie tym Barbara K. podnosi, że jej mąż wyprowadził się do matki z lokalu, który zamieszkiwał, oraz że "przez te 10 lat przeważnie bywał u matki".

Powyższe wywody prowadzą do konkluzji, że w rozumieniu art. 46 ust. 2 prawa lokalowego faktyczna separacja małżonków nie stanowi przeszkody do przekwaterowania jednego z nich do poprzednio wspólnie zajmowanego lokalu mieszkalnego, do którego obojgu przysługuje spółdzielcze prawo do lokalu.

Wobec niezasadności skargi Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 207 par. Kpa orzekł jak w sentencji wyroku.