Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 12 kwietnia 1985 r., I SA 1387/84

Teza

1. Jednostki wymienione w przepisie par. 7 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych /Dz.U. nr 65 poz. 294/ są właściwe do rozpoznawania chorób zawodowych, a więc do orzekania we wszystkich wymienionych czynnikach, które składają się na pojęcie choroby zawodowej. Inspektor Sanitarny nie może jednostek tych zastąpić. Inną jest bowiem rzeczą, ocena takiego orzeczenia, a inną eliminowanie z orzecznictwa jednostek i wymienione w par. 7 cyt. rozporządzenia i zastępowanie tych orzeczeń rozpoznaniem względnie nierozpoznaniem choroby zawodowej przez Inspektora Sanitarnego. Dotyczy to również tych wypadków gdy chodzi o ustalenie związku przyczynowego między zaistniałym schorzeniem, a warunkami pracy, gdyż jest to też element wchodzący w pojęcie choroby zawodowej.
2. Zgodnie z par. 8 ust. 2 pkt 1 powołanego rozporządzenia Rady Ministrów kopię orzeczenia wydanego w trybie par. 7 należy przesłać zainteresowanemu pracownikowi. Jest to o tyle istotne, że zgodnie z par. 9 pracownik, który nie zgadza się z treścią orzeczenia lekarskiego o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez właściwy instytut naukowo-badawczy resortu zdrowia i opieki społecznej a w odniesieniu do chorób zakaźnych i inwazyjnych również przez akademię medyczną. Dopiero po ponownym badaniu lub nie złożeniu wniosku o ponownym badaniu przez pracownika Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wydaje decyzję o stwierdzeniu względnie nie stwierdzeniu choroby zawodowej. Wynika to też z par. 10 ust. 1 cyt. rozporządzenia, że na podstawie orzeczenia o którym mowa w par. 8 oraz wyników dodatkowego dochodzenia epidemiologicznego właściwy Inspektor Sanitarny wydaje decyzję.