Uzasadnienie
I SA 1390/03
Rada Gminy J. - działając na podstawie art. 98 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (obecnie jedn. Tekst Dz.U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 ze zm.) - uchwałą Nr [...] z dnia [...] kwietnia 1999 r. ustaliła stawkę procentową opłaty adiutanckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w wyniku podziału w wysokości 15 % różnicy wartości nieruchomości (§1), natomiast uchwałą Nr [...] z dnia [...] lutego 2003 r. zmieniła tę uchwalę w części dotyczącej wysokości stawki ustalając ją na 50 % różnicy wartości nieruchomości (§1).
Uchwała zmieniająca weszła w życie z dniem podjęcia (§3).
Ze skargą na uchwałę zmieniającą wystąpił W. Z. zarzucając, że podjęto ją bez uzasadnienia ekonomicznego i bez konsultacji z mieszkańcami oraz wbrew ich protestom, dążąc do przerzucenia na mieszkańców ciężaru wydatków gminnych, co doprowadzi do ustania podziałów i niekorzystnie wpłynie na rozwój gminy.
W odpowiedzi Rada Gminy J. wniosła o odrzucenie skargi zarzucając, że przed jej wniesieniem skarżący nie wezwał Rady do usunięcia naruszenia prawa.
Skarżący wyjaśnił, że uczestniczył w zebraniu wiejskim wsi J. w dniu 24 marca 2003 r., które podjęto uchwałą Nr [...] domagając się " wycofania uchwały o wzroście opłat adiacenckich", i uchwałę tę zgodnie z wolą mieszkańców, sołtys wsi J. przedstawił Radzie Gminy J. na sesji w dniu 26 marca 2003 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (jedn. tekst Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminny w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.
Ustalenie stawek procentowych opłaty adicenckiej jest sprawą z zakresu administracji publicznej, skarżący zaś jest legitymowany do zaskarżenia uchwały, gdyż powołuje się na interes mieszkańców wyrażony w uchwale zebrania wiejskiego,
I SA 1390/03 natomiast interes mieszkańców - w świetle art. 3 ust. 1 Europejskiej Karty Samorządu Terytorialnego (Dz.U. z 1994 r. Nr 124, poz. 667) - ma walor interesu prawnego w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.
Skarżący wypełnił ustawowy warunek wezwania Rady do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego niezgodną z interesem mieszkańców uchwałą, gdyż przedstawiona Radzie uchwała zebrania wiejskiego zastępuje wezwanie indywidualne i wywołuje skutek w odniesieniu do każdego z członków wspólnoty, który brał udział w jej podjęciu.
Okoliczność, że zaskarżona uchwała jest sprzeczna z interesem mieszkańców wsi J. nie oznacza jeszcze, że jest sprzeczna z prawem, gdyż interesu mieszkańców wsi J. nie można utożsamić z interesem wszystkich mieszkańców gminy, którym powinna kierować się Rada.
Zaskarżona uchwała jest sprzeczna z prawem dlatego, że - będąc aktem prawa miejskiego - podlegała ogłoszeniu w wojewódzkim dzienniku urzędowym (art. 13 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych - Dz.U. Nr 62, poz. 718 ze zm.) i mogła wejść w życie dopiero po ogłoszeniu (art. 4 powołanej ustawy), nie zaś z dniem podjęcia.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 147 § 1, ust. 152 oraz art. 200 - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.