Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 16 maja 1986 r., I SA 14/86

Teza

Właściwość organów administracji państwowej do rozstrzygania sporów między wynajmującym i najemcą, określona w par. 4 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 1983 r. w sprawie czynszów najmu za lokale mieszkalne i użytkowe /Dz.U. nr 38 poz. 174 ze zm./, dotyczy czynszu i opłat z tytułu wyposażenia i eksploatacji lokalu, nie obejmuje natomiast opłaty za bezumowne korzystanie z lokalu.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił na podstawie art. 205 par. 5 Kpa skargę Zofii K. na decyzję dyrektora Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Urzędu Wojewódzkiego we Włocławku z dnia 21 listopada 1985 r. w przedmiocie odmowy ustalenia wysokości czynszu najmu za lokal mieszkalny.

Uzasadnienie

Dyrektor Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Urzędu Wojewódzkiego we Włocławku decyzją z dnia 21 listopada 1985 nr GKM-8130/13/85 utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Miasta L. z dnia 1 sierpnia 1985 nr GKM 8130/56/82 o odmowie ustalenia wysokości czynszu za lokal mieszkalny zajmowany przez Zofię K. w domu nr 8 przy ul. Ż. w L. W uzasadnieniu decyzji podał, że na skutek powództwa właściciela budynku Sąd Powiatowy w L. prawomocnym wyrokiem z dnia 14 czerwca 1972 r. I C.210/72 nakazał Eugeniuszowi i Zofii małżonkom K. opróżnienie zajmowanego lokalu wraz z osobami, których prawa reprezentują. Jakkolwiek wyrok ten nie został dotychczas wykonany, to jednak - wobec rozwiązania wspomnianym wyrokiem stosunku najmu - dalsze zajmowanie lokalu jest zajmowaniem bezumownym. W konsekwencji do lokalu zajmowanego przez rodzinę Zofii K. nie mają zastosowania przepisy o ustaleniu wysokości czynszu na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 1983 r. w sprawie czynszów najmu za lokale mieszkalne i użytkowe /Dz.U. nr 38 poz. 174 ze zm./.

Na decyzję organu II instancji skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła Zofia K., potwierdzając, iż z powództwa właściciela budynku sąd powszechny orzekł jej eksmisję z zajmowanego lokalu. Podała, że czyniła starania o wykonanie wyroku i przydzielenie innego lokalu, co jednak dotychczas nie nastąpiło. Nie może zatem ponosić konsekwencji opieszałego działania organów administracji państwowej, a nadto nie jest w stanie opłacać czynszu w wysokości 3.000 zł, a ostatnio 4.000 zł miesięcznie, jak tego żąda właściciel budynku.

Nawiązując do skargi, Stanisława W. - właściciel budynku - w piśmie procesowym z dnia 12 marca 1986 r. podał, że nigdy nie żądał od Zofii K. opłaty za zajmowane mieszkanie w wysokości podanej w skardze. Na potwierdzenie tej okoliczności załączył kopię pisma do skarżącej z dnia 8 września 1984 r., z którego wynika, że opłata za omawiane mieszkanie została określona na 1.800 zł miesięcznie, oraz kopię pisma z dnia 23 stycznia 1986 r., w którym wysokość tej opłaty określono na 2.500 zł miesięcznie.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podał, że wobec braku stosunku najmu między Zofią K. a właścicielem budynku nr 8 przy ul. Ż. w L., który to budynek jest domem jednorodzinnym, organy administracji państwowej nie były właściwe do ustalenia wysokości czynszu najmu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

W sprawie jest bezsporne, że wyrokiem Sądu Powiatowego w L. z dnia 14 czerwca 1972 r. I C.210/72 orzeczona została eksmisja rodziny Zofii K. z lokalu mieszkalnego w domu nr 8 przy ul. Ż. w L. Wobec zmiany właściciela tego budynku, Sąd Rejonowy w L. postanowieniem z dnia 27 marca 1985 r. I Co 5/86 nadał temu wyrokowi tytuł wykonawczy na rzecz aktualnych właścicieli, to jest Hanny, Andrzeja i Stanisława W. W tym stanie należy uznać za trafne stanowisko organu odwoławczego, że skarżąca zajmuje lokal mieszkalny w domu nr 8 przy ul. Ż. w L. bezumownie.

W wypadku bezumownego korzystania z lokalu właściciel budynku może żądać od osoby zajmującej lokal ponoszenia opłaty, która jednak nie jest czynszem najmu, a jej ustalenie nie należy do właściwości organów administracji państwowej.

Właściwość organów administracji państwowej do rozstrzygania sporów między wynajmującym a najemcą została określona w par. 4 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 1983 r. w sprawie czynszów najmu za lokale mieszkalne i użytkowe /Dz.U. nr 38 poz. 174 ze zm./ i dotyczy wysokości czynszu i opłat za świadczenia związane z wyposażeniem i eksploatacją lokalu. Nie obejmuje natomiast opłaty za bezumowne korzystanie z lokalu.

W tym stanie Sąd na podstawie art. 207 par. 5 Kpa orzekł o oddaleniu skargi - jako nieuzasadnionej.