Uzasadnienie
I SA 1402/03
Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast postanowieniem z dnia [...] maja 2003r. nr [...] po rozpatrzeniu wniosku J.S. o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy postanowienie Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] lutego 2003r. nr [...] zawieszające postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2002 r. wydanej w sprawie uwłaszczenia [...] Przedsiębiorstwa [...] "[...]" -w części dot. działek nr [...] i nr [...] położonych w P. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast rozpoznając sprawę podał, że Wojewoda [...], działając na podstawie art. 200 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 ze zm.), decyzją z dnia [...] marca 2002r. stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem [...] grudnia 1990 r. przez [...] Przedsiębiorstwa [...] "[...]" prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w P., składającego się z działek nr [...], [...], [...], [...] i [...], o powierzchni [...] ha i nieodpłatne nabycie prawa własności budynku gospodarczego położonego na działce nr [...].
Pismem z dnia [...] maja 2002 r., sprecyzowanym w piśmie z dnia [...] sierpnia 2002 r., J.S. wniosła o stwierdzenie nieważności ww. decyzji, w części dotyczącej działek nr [...] o powierzchni [...] m2 i nr [...] o pow. [...] m2
Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast wskazał, że działki nr [...] i nr [...] stanowią własność Skarbu Państwa. Działki te, jak i działka nr [...], powstały z podziału działki nr [...]. Właścicielem działki nr [...] jest J.S., która pismem z dnia [...] stycznia 2002 r. wystąpiła do Sądu Rejonowego w P. o stwierdzenie zasiedzenia sąsiednich działek nr [...] i nr [...], które - zdaniem wnioskodawcy - miało nastąpić z dniem [...] maja 1998 r.
Stosownie do art. 157 § 2 w związku z art. 28 kpa, z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji może wystąpić strona tj. osoba posiadająca interes prawny.
J.S. nie posiada obecnie praw rzeczowych do działek nr [...] i nr [...], a rozpatrzenie wniosku o zasiedzenie (z którego, w razie orzeczenia pozytywnego, wynikałby interes prawny J.S.), należy do sądu powszechnego, a nie organu administracji, Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast uznał, że zaistniała sytuacja, o której mowa w art. 97 § 1 pkt 4 kpa, w świetle którego należy zawiesić postępowanie, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. J.S. wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast rozpoznając ponownie sprawę w całej rozciągłości podtrzymał stanowisko wyrażone w postanowieniu tego organu z dnia [...] lutego 2003r.
Skargę na powyższe postanowienie Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła J.S. domagając się jego uchylenia.
W uzasadnieniu podniosła, że wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2002r. jest uzasadniony, gdyż interes prawny wywodzi z trwającego od 38 lat stanu faktycznego. Podkreśliła, iż jest posiadaczem spornego pasa gruntu wraz z poprzednikiem prawnym nieprzerwanie od 1965r. (ogrodzony ze wszystkich stron sporny teren jest w jej faktycznym posiadaniu). Powoływała się przy tym na przepisy prawa cywilnego, które w jej ocenie zostały naruszone przez organ administracji. Samo zawieszenie sprawy o unieważnienie decyzji Wojewody [...] jest nieuzasadnione ze względu na nieważność jego decyzji z mocy prawa zaś rozstrzygnięcie postępowania o zasiedzenie przez Sąd Cywilny nie ma znaczenia w sprawie dla ustalenia nieważności decyzji Wojewody. W dalszej części uzasadnienia odnosiła się do powołanej decyzji Wojewody [...] zarzucając jej szereg nieprawidłowości.
W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast wniósł o jej oddalenie podtrzymując jednocześnie swoje stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Na wstępie stwierdzić należy, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153,poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na postawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie i w związku z tym podlega ona rozpoznaniu na podstawie przepisów wskazanej wyżej ustawy. Dodatkowo wskazać należy, iż Sąd rozpatrując przedmiotową skargę nie jest związany zarzutami i wnioskami w niej zawartymi oraz powołaną podstawą prawną, ale rozstrzyga w granicach danej sprawy.
Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że skarga jest zasadna.
Z treści zaskarżonych postanowień wynika, że Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast zawiesił prowadzone postępowanie administracyjne przyjąwszy, iż w sprawie pojawiło się zagadnienie wstępne o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 kodeksu postępowania administracyjnego, tj. trwające przed sądem powszechnym postępowanie z wniosku skarżącej o zasiedzenie nieruchomości. Należy jednak wskazać, iż wydanie przez organ postanowienia o zawieszeniu postępowania z tego właśnie powodu nie było uzasadnione. Kwestia zasiedzenia została rozstrzygnięta przez Sąd Rejonowy w P. postanowieniem z dnia [...] listopada 2002 r. (sygn. akt [...]), a zatem jeszcze przed datą wydania zaskarżonych postanowień. Tak więc organ nie ustalił na jakim etapie faktycznie było postępowanie sądowe, chociaż powinien podjąć stosowne działania kontrolne. Powyższe oznacza, że naruszył art. 7, 77 kpa obligujące organy administracji do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy poprzez dokładne zebranie i rozpatrzenie całości materiału dowodowego w całym toku prowadzonego przez nie postępowania, co miało istotny wpływ na wynik prowadzonego przez Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast postępowania.
Z tego też względu Sąd na zasadzie art. 134 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.