Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] grudnia 2001 r. nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 64, art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) przekazał Powiatowi [...] nieruchomość położoną w A. przy ul. [...]. Decyzja ta stała się ostateczna z dniem [...] grudnia 2001 r..
Minister Skarbu Państwa decyzją z dnia [...] maja 2003 r., znak: [...] po rozpatrzeniu wniosku Zarządu Spółki "[...]" SA o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. stwierdził jej nieważność.
Skargę na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] maja 2003 r. wniósł Powiat [...]. Skarżący domagał się uchylenia tej decyzji jako niezgodnej z prawem.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego po wprowadzeniu z dniem 1 stycznia 2004 r. reformy sądownictwa administracyjnego podlegała – w myśl art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) – rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z zastosowaniem przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
Z materiału dokumentacyjnego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że Minister Skarbu Państwa wydając zaskarżoną decyzję orzekał w trybie nadzorczym w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2001 r., znak: [...], zgodnie z właściwością – jako organ pierwszej instancji.
Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 15 kodeksu postępowania administracyjnego postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, o czym stanowi art. 127 § 1 i 3 kpa.
Zasada dwuinstancyjności obowiązuje również w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji.
Stosownie do art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę do Sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (§ 1), a przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2).
Z powyższych względów zawarte w zaskarżonej decyzji pouczenie, że jest ona ostateczna i że strona może zaskarżyć decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy uznać za błędne. Zgodnie z art. 112 kpa błędne pouczenie w decyzji nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia, jednak skarga wniesiona do Sądu w sprawie niniejszej na decyzję pierwszoinstancyjną jako niedopuszczalna, podlegać musiała odrzuceniu. Strona może w tej sytuacji złożyć wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy powołując się na błędne pouczenie o środku zaskarżenia przez organ I instancji.
Z powyższych względów Sąd na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak sentencji.