Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją nr P04/053-K-346/94 z dnia 28 czerwca 1994 r. Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa została utrzymana w mocy decyzja nr ITK.TL.7133/78/93, wydana w dniu 16 marca 1994 r. z upoważnienia Wojewody (...), którą odmówiono Bernardynie P. przyznania rekompensaty pieniężnej na uzupełnienie wydatków poniesionych na wkład budowlany do Spółdzielni Mieszkaniowej "P." w W. Organ odwoławczy, jak wynika z uzasadnienia decyzji, uznał za trafny wniosek organu pierwszej instancji, że Bernardyna P. nie spełnia wymagań, o jakich mowa w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 4 października 1991 r. o zmianie niektórych warunków przygotowania inwestycji budownictwa mieszkaniowego w latach 1991-1995 oraz o zmianie niektórych ustaw /Dz.U. nr 103 poz. 446/. W dniu wejścia tej ustawy w życie, to jest w dniu 29 listopada 1991 r., potrzeby mieszkaniowe Bernardyny P. były zaspokojone, miała ona bowiem tytuł /decyzję administracyjną do zajmowania samodzielnego lokalu mieszkalnego nr 43 przy ul. H. nr 133 w W. o powierzchni mieszkalnej 15,97 m2, w którym mieszkały 3 osoby.
Okoliczność, że dwie spośród nich miały uprawnienia do dodatkowej powierzchni mieszkalnej, w świetle treści powołanego wyżej przepisu nie mogła być uwzględniona przy ocenie warunków mieszkaniowych wnioskodawczyni.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Bernardyna P., wnosząc o uchylenie decyzji Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa i przyznanie jej dochodzonej rekompensaty, zarzuciła, że decyzja narusza art. 7 wspomnianej wyżej ustawy, a także przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 1987 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów Prawa lokalowego /Dz.U. nr 36 poz. 203/ oraz art. 7 Kpa. Zdaniem skarżącej, zaskarżoną decyzją zaakceptowano lukę prawną w ustawie z dnia 4 października 1991 r. w postaci pominięcia uprawnień do dodatkowej powierzchni mieszkalnej, interpretując art. 7 ustawy na niekorzyść jej rodziny.
W związku z tym podała, że uprawnionymi do dodatkowej powierzchni mieszkalnej są: jej mąż, inwalida pierwszej grupy, i syn należący do dzieci szczególnej troski, z którymi wegetuje w pomieszczeniu zastępczym. Bez uzyskania rekompensaty nie ma możliwości poprawienia tragicznej, jak twierdzi, sytuacji mieszkaniowej. Dowodem wskazującym na występowanie wspomnianej luki prawnej jest pismo Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa nr POV-158/93 z dnia 14 lipca 1993 r., zawierające wyjaśnienie, jakie w związku z wymienioną wyżej ustawą przekazano wojewodom.
Odpowiadając na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, z konstatacją, że zarzuty skargi nie wnoszą do sprawy okoliczności, które mogłyby wywrzeć wpływ na jej rozstrzygnięcie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Nie jest uzasadnione przekonanie skarżącej, że w ustawie z dnia 4 października 1991 r. o zmianie niektórych warunków przygotowania inwestycji budownictwa mieszkaniowego w latach 1991-1995 oraz o zmianie niektórych ustaw /Dz.U. nr 103 poz. 446/ występuje luka prawna, polegająca na braku regulacji dotyczącej wielkości powierzchni mieszkalnej uprawniającej do otrzymania rekompensaty pieniężnej w sytuacji posiadania przez domownika prawa do dodatkowej powierzchni mieszkalnej. Poglądu tego nie potwierdza też wymienione przez skarżącą pismo Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 lipca 1993 r., zawierające wskazówki co do stosowania art. 7 powołanej ustawy. Omawiając przesłanki niezbędne do uzyskania rekompensaty pieniężnej, w piśmie tym powtarza się za art. 7 ust. 1 ustawy, że jedną z nich jest to, aby kandydat do spółdzielni mieszkaniowej nie miał samodzielnego mieszkania lub mieszkał w lokalu, w którym na osobę przypada mniej niż 5 m2 powierzchni mieszkalnej.
Podniesiony w stosunku do tej przesłanki zarzut, że ustawodawca nie uregulował sytuacji, gdy osoba ubiegająca się o rekompensatę lub jej domownicy mają uprawnienia do dodatkowej powierzchni mieszkalnej, świadczy o niedostrzeganiu różnicy pomiędzy powierzchnią minimalną, o jakiej mowa w tym przepisie, a normą zaludnienia określoną w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 1987 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów Prawa lokalowego /Dz.U. nr 36 poz. 203 ze zm./. W świetle obowiązujących do dnia 11 listopada 1994 r. przepisów prawa lokalowego, do których odwołuje się skarżąca, były to odrębne instytucje prawne. Pierwsza z nich spełniała dwie funkcje.
Z jednej strony określała warunki zamieszkiwania, które uprawniały do uzyskania decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego /rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 lipca 1988 r. w sprawie zasad i trybu zaspokajania potrzeb mieszkaniowych - Dz.U. nr 27 poz. 187 ze zm./, z drugiej zaś zapewniała osobom przekwaterowywanym do pomieszczeń zastępczych podstawową powierzchnię mieszkalną /art. 7 ust. 1 pkt 2 prawa lokalowego/. Natomiast norma zaludnienia oznaczała powierzchnię mieszkalną przysługującą jednej osobie w razie uzyskania decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego innego niż pomieszczenie zastępcze. W takim wypadku osoba uprawniona do dodatkowej powierzchni mieszkalnej mogła otrzymać przydział odpowiadający dwóm normom zaludnienia.
Rozważania powyższe prowadzą do wniosku, że przy ustalaniu wielkości powierzchni mieszkalnej przypadającej na osobę /art. 7 ust. 1 cytowanej ustawy z dnia 4 października 1991 r:/ nie bierze się pod uwagę uprawnienia do dodatkowej powierzchni mieszkalnej, przysługującego kandydatom do spółdzielni mieszkaniowej lub zamieszkałym z nim członkom rodziny.
W tym stanie rzeczy zaskarżona decyzja nie narusza prawa i Naczelny Sąd Administracyjny - na podstawie art. 207 par. 5 Kpa - oddalił skargę. (...)