Uzasadnienie
Decyzją z [...] maja 2002 r., nr [...] Wojewoda [...] uchylił decyzję Starosty W. z [...] stycznia 2002 r. nr [...] o odmowie zwrotu części na rzecz J. R. wywłaszczonej nieruchomości, położonej w W. przy ul. [...], oznaczonej aktualnie w ewidencji gruntów jako działki ewidencyjne nr [...],[...],[...] i [...] z obrębu [...]. W uzasadnieniu tej decyzji podano, że decyzja Starosty W. nr [...] została wydana w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w W. nr [...] z [...] lutego 1996 r., utrzymaną w mocy decyzją Wojewody [...] nr [...] z [...] lipca 1996 r. Skoro obie te decyzje pozostają w obrocie prawnym, to należało uznać, że Starosta W. rażąco naruszył zasadę trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych wyrażoną w art. 16 § 1 kpa. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego J. R. wniosła o uchylenie decyzji nr [...] Wojewody [...] i przekazanie mu sprawy do ponownego rozpatrzenia zgodnie z faktami.
Skarżąca podniosła, że decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w W. nr [...] z [...] lutego 1996 r. nie dotyczyła działek, których zwrotu żądała ona w piśmie z 8 marca 2000 r., i których dotyczyło rozstrzygnięcie zawarte w decyzji Starosty W. z [...] stycznia 2002 r. nr [...]. Z tego względu zarzut Wojewody, że decyzja ta narusza rażąco zasadę res iudicata jest chybiony. Następnie skarżąca wywodzi, że zostały spełnione określone ustawą przesłanki, uzasadniające zwrot na jej rzecz wywłaszczonych działek.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na mocy decyzji Naczelnika Miasta i Gminy W. z [...] czerwca 1984 r. wywłaszczeniem objęto nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] o pow. 12092 m2, oznaczoną wówczas jako działka ewidencyjna nr [...]. Ostateczną decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w W. nr [...] z 2 lutego 1996 r. orzeczono o zwrocie części tej nieruchomości o pow. 6616 m2 (działki o nr [...] i [...]), uwzględniając w tym zakresie wniosek skarżącej. Decyzja ta natomiast w ogóle nie odnosiła się do pozostałej części wywłaszczonej nieruchomości.
Natomiast decyzja Starosty W. z [...] stycznia 2002 r. nr [...] odnosiła się do działek o dawnych numerach [...],[...], [...] i [...] (dzisiejsze: [...],[...],[...] i [...]), a więc należało uznać, że jest to decyzja wydana w nowej sprawie. Tym samym - wbrew temu co stwierdził Wojewoda [...] - nie mogło w ogóle być mowy o naruszeniu zasady wskazanej w art. 16 § 1 kpa.
W tym stanie rzeczy należało uznać, że zaskarżona decyzja została wydana z istotnym naruszeniem art. 138 § 1 pkt 2 in fine kpa, co obligowało Sąd do jej uchylenia na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U nr 153, poz. 1269).
O kosztach postępowania orzeczono według art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 ze zm.) w zw. z art. 97 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U nr 153, poz. 1271 ze zm.).