Teza
- Sytuację prawną innych osób, które mogą wziąć udział w postępowaniu określa art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ stanowiąc, iż korzystają one jedynie z praw strony.
Oznacza to, że osoby te nie stają się stroną przeciwną ani w stosunku do skarżącego, ani w stosunku do organu.
W postępowaniu tym Sąd nie orzeka o ich własnym żądaniu, a zatem nie można stosować do nich przepisów kodeksu postępowania cywilnego o interwencji ubocznej, w tym przepisów o zwrocie kosztów między interwienientem ubocznym a przeciwnikiem strony, do której interwienient przystąpił.
Instytucja interwencji ubocznej nie ma zastosowania w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Nie ma też innych podstaw do orzekania o zwrocie kosztów postępowania na rzecz osób biorących udział w postępowaniu sądowym na prawach określonych w art. 41 ust. 2 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym zarówno od skarżącego jak i organu.
- Określenie "uczestnik postępowania", użyte w art. 55 ust. 3 powyższej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym w powiązaniu zarówno z art. 41 jak i art. 55 ust. 1 i 2 tej ustawy prowadzi do wniosku, że Sąd ma w stosunku do uczestników postępowania uprawnienie do samodzielnego określenia kosztów ich zastępstwa przez adwokata lub radcę prawnego, niezależnie od ustaleń w tym zakresie przyjętych między pełnomocnikiem a mocodawcą.
Sentencja
- postanawia odmówić uwzględnienia wniosku.