Wyrok WSA w Warszawie z 18 października 2004 r., I SA 1464/03

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie,

Rozpoznanie

na rozprawie w dniu 18 października 2004 r.

Sprawa

sprawy ze skargi P. J. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] maja 2003 r. nr [...] w przedmiocie nadania tytułu naukowego profesora oddala skargę

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA - Ewa Dzbeńska Sędziowie WSA - Monika Nowicka (spr.) WSA - Jolanta Zdanowicz
- Inga Szcześniak protokolant

Uzasadnienie

I SA 1464/03

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego P. J. wniósł o uchylenie decyzji Centralnej Komisji Do Spraw Tytułu i Stopni Naukowych z dnia [...] maja 2003 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję tego samego organu z dnia [...] czerwca 2002 r. nr [...] o odmowie przedstawienia jego kandydatury do tytułu naukowego profesora.

W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja Do Spraw Tytułu i Stopni Naukowych wniosła o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

W związku z reformą sądownictwa administracyjnego, która weszła w życie z dnie 1 stycznia 2004 r. niniejsza skarga stała się- z mocy przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) – przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.

Jak wynika ze zgromadzonego przez organ materiału dowodowego Rada Wydziału F. [...] Uniwersytetu [...] wystąpiła z wnioskiem z dnia [...] września 2001 r. do Centralnej Komisji do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych o wydanie opinii w sprawie nadania tytułu naukowego profesora nauk [...] dr hab. P. J. zatrudnionemu na stanowisku profesora nadzwyczajnego w Katedrze F. [...] Uniwersytetu [...].

Następnie zostało wszczęte przed organem centralnym postępowanie opiniodawcze w celu oceny kwalifikacji kandydata w wyniku którego decyzją z dnia [...] czerwca 2002 r.- wydaną na podstawie przepisu art. 27 ust.. 2 i 3 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych (Dz. U. Nr 65, poz. 386 ze zm.) - organ odmówił przedstawienia dr hab. P. J. do tytułu naukowego profesora nauk [...].

W uzasadnieniu swego stanowiska Komisja podniosła, że przedmiotowy wniosek nie uzyskał poparcia Sekcji Nauk [...], która po zapoznaniu się z nim i po wysłuchaniu opinii recenzentów Komisji oraz przeprowadzeniu dyskusji w tajnym głosowaniu sprzeciwiła się jego akceptacji.

Następnie Prezydium Centralnej Komisji, po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji, także podjęło decyzję o odmowie przedstawienia kandydatury skarżącego do tytułu naukowego.

Stwierdzono w szczególności, że choć kandydat wydatnie powiększył swój dorobek naukowy od chwili uzyskania stopnia naukowego doktora habilitowanego i pod względem kryteriów ilościowych dorobek ten jest obszerny, zasięg oddziaływania tych publikacji jest jednakże niewielki. Większość z nich bowiem ukazała się w czasopismach lokalnych i mało znanych wydawnictwach.

Dziewięć artykułów opublikowano w czasopiśmie "[...]", którego kandydat jest redaktorem naczelnym. Publikacje zagraniczne stanowiły zaś zwykłe, krótkie artykuły opublikowane w wydawnictwach pokonferencyjnych.

W tej sytuacji, zdaniem Komisji, dorobek P. J. nie był znany czytelnikom głównych pism naukowych z zakresu f. i nie uzyskał on szerszego autorytetu naukowego, choć jednocześnie – co podkreślono – kandydat ma znaczące osiągnięcia w zakresie [...]. Niedostatki dorobku naukowego spowodowały jednak, że przedmiotowy wniosek awansowy organ uznał za przedwczesny.

W wyniku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, który złożył w imieniu Rady Wydziału F. [...] Uniwersytetu [...] Dziekan Wydziału, ponownie sporządzono dwie opinie dotyczące dorobku kandydata. Z opiniami tymi (obie negatywne) zapoznała się Sekcja Nauk [...] i po przeprowadzeniu dyskusji w głosowaniu tajnym wypowiedziała się za utrzymaniem w mocy poprzedniej decyzji.

Stanowisko to zostało następnie przedstawione Prezydium Centralnej Komisji, które je podzieliło.

W związku z powyższym decyzją z dnia [...] maja 2003 r. – wydaną na podstawie przepisu art. 28 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule naukowym w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595) - Komisja utrzymała w mocy swoją pierwotną decyzję.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia podniesiono, że wyniki postępowania opiniodawczego nie pozwalają na uznanie, iż kandydat ma osiągnięcia naukowe znacznie przekraczające wymagania stawiane w przewodzie habilitacyjnym, czego zgodnie z przepisem art. 26 w/w ustawy należało od niego wymagać.

Dwie jednoznacznie negatywne recenzje potwierdziły – w ocenie organu – zasadność poprzednich zarzutów, że skarżący w niewielkim tylko stopniu powiększył swój przedhabilitacyjny dorobek naukowy. W szczególności dodatkowo wskazano, że kandydat w sztuczny sposób powiększał rozmiary tego dorobku wykazując obok wersji podstawowej określonej pracy jakąś pracę w innej wersji np. obcojęzycznej. Wykazał też jako nową monografię książkę "[...]" (P. 1992 r.), która różni się od jego wcześniejszej rozprawy habilitacyjnej tylko zaledwie dwoma rozdziałami. Jeden z nich został dodatkowo opublikowany jako odrębny artykuł, przy czym nie zostało zaznaczone w wykazie osiągnięć naukowych, że powyższe publikację są przedrukami.

Jako prace oryginalne kandydat podał komunikaty kongresowe, wywiad, prace popularne. Część prac miała przy tym charakter przeglądowy i podręcznikowy a nasycenie ich poważnymi treściami f. było nikłe.

Komisja nie zgodziła się przy tym ze stanowiskiem zawartym we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, że w latach dziewięćdziesiątych środowisko f. nie miało dostępu do fachowych pism naukowych wydawanych w Polsce, podnosząc, że w tamtym okresie czasu f. wydawali kilkanaście poważnych tytułów czasopism o profilu f.

Także wyczerpanie nakładów dwóch monografii kandydata nie było – jej zdaniem –miarodajnym wskaźnikiem ich dużego oddziaływania na środowisko f. a ukazanie się przekładu jednej monografii w wydawnictwie P. w serii "C." nie było takim wyznacznikiem jego międzynarodowej pozycji.

Reasumując organ podtrzymał swoje poprzednie stanowisko, ze kandydat dysponuje dorobkiem naukowym niewiele przekraczającym wymagania jakie stawia się w przewodach habilitacyjnych i jego wniosek awansowy z tego powodu uznał za przedwczesny.

Powyższa decyzja została zaskarżona przez P. J. do sądu.

W skardze zarzucono jej naruszenie przepisu art. 7, 11, 77, 80 i 107 § 3 k.p.a.

Skarżący podniósł, że decyzja wydana pierwotnie przez organ zapadła w sytuacji, gdy wyznaczeni przez organ recenzenci pozytywnie ocenili jego dorobek a zatem uzasadnienie tego rozstrzygnięcia winno być szczególnie uzasadnione tymczasem zawiera ono wewnętrzną sprzeczność polegającą na tym, że z jednej strony twierdzi się że dorobek ilościowy jest dość obszerny a następnie dodaje się uwagę o zasięgu jego oddziaływania.

Uzasadnienie natomiast zaskarżonej decyzji – wg skarżącego – niewiele różni się od motywów pierwszej decyzji i nie zawiera przekonywujących i wyczerpujących argumentów odnoszących się do merytorycznych wyjaśnień zawartych we wniosku Rady Wydziału.

Ponadto podniesiono także zarzut, że jako jednego z recenzentów powołano osobę reprezentującą dyscyplinę pokrewną a nie specjalistę z danej dziedziny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 i 3 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd Administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej, co w przedmiotowej sprawie oznaczało, że kognicja sądu obejmowała jedynie badanie legalności wydanej decyzji a nie ocenę zawartej w niej treści merytorycznej.

Jednocześnie Sąd rozpoznając niniejszą skargę – stosownie do przepisu art. 134 § 1 w/w ustawy, nie będąc związany zawartymi w niej zarzutami i wnioskami – z urzędu przeprowadził dowód ze statutu [...] Uniwersytetu [...] i uzupełnił akta postępowania o stanowisko Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów w kontekście postanowień art. 15 Konkordatu zawartego pomiędzy Stolicą Apostolską a Rzeczpospolitą Polską oraz zawartej - w wykonaniu w/w art. 15 ust. 2 – umowy między rządem Rzeczpospolitej Polskiej a Konferencją Episkopatu.

Powyższe wskazuje, że w/w umowa opublikowana w Dzienniku Ustaw z 1999 r. Nr 60, poz.727, zgodnie z którą Państwo uznaje tytuł naukowy profesora nadany przez władzę kościelną, wymaga przeprowadzenia postępowania o nadanie tytułu naukowego regulowanego pierwotnie ustawą z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych a obecnie ustawą z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 395).

Postępowanie takie zostało w niniejszym przypadku przeprowadzone a zapadłe w nim rozstrzygnięcia – w ocenie Sądu – nie zawierały wadliwości mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd z urzędu dopatrzył się wprawdzie błędnego podania w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] czerwca 2002 r. liczby głosów przeciwnych wnioskowi oddanych podczas głosowania w Sekcji (liczba 18) podczas, gdy z protokołu z posiedzenia Sekcji wynika, że zostały oddane 23 głosy "przeciw". Dla porównania nadmienić w tym miejscu wypada, że w głosowaniu w Sekcji podczas ponownego rozpatrywania sprawy zostało oddane 25 głosów przeciwnych wnioskowi.

W sytuacji, w której przyjęcie zarówno liczby 18 jak i 23 uniemożliwiało akceptacje wniosku przez Sekcję (głosujących "za" było 12 osób a "wstrzymało się" - 9) Sąd uznał, że powyższa omyłka pisarska nie wpływa w sposób istotny na treść zapadłych decyzji, zwłaszcza, iż nie ma żadnych wątpliwości co do liczby głosów oddanych na posiedzeniu Prezydium Komisji, na którym zapadła decyzja z dnia [...] czerwca 2002 r. Ponadto nie wystąpiły też żadne wadliwości w postępowaniu wszczętym wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Przechodząc do zarzutów zawartych w skardze trzeba stwierdzić, że nie są one zasadne.

Zaskarżona decyzja zawiera dość obszerne uzasadnienie i nie stwierdza się w nim błędów logicznych. Kwestia natomiast braku przekonywujących i wyczerpujących argumentów merytorycznych (jak podnosi to skarżący) jest kwestią wyjątkowo ocenną i odnoszącą się do strony merytorycznej rozstrzygnięcia. To zagadnienie nie podlega ocenie Sądu gdyż, do wypowiedzenia się w tej materii konieczne jest posiadanie odpowiedniej wiedzy fachowej..

Stwierdzić przy tym wypada, że stwierdzenie, iż "kandydat posiada dość obszerny dorobek ilościowy, ale dorobek ten ma mały zasięg oddziaływania" – zdaniem Sądu – w świetle całego uzasadnienia decyzji - nie zawiera w sobie wewnętrznej sprzeczności. Organ bowiem tę kwestię dokładnie wyjaśnił.

Stwierdzić też trzeba, że zgodnie z orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 października 1999 r. I SA 813/99 (LEX nr 46279) ograniczone uzasadnienie decyzji Centralnej Komisji do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych nie stanowi naruszenia prawa, gdyż są to decyzje organu kolegialnego podejmowane w głosowaniu tajnym. Wyników takiego głosowania nie można zaś przedstawić w formie uzasadnienia o jakim mowa w przepisach Kodeksu Postępowania Administracyjnego, które ponadto w tym postępowaniu stosuje się jedynie w zakresie nie uregulowanym przedmiotową ustawą i tylko odpowiednio.

Również nie można postawić organowi zarzutu naruszenia prawa z powodu, iż - przy ponownym rozpatrzeniu sprawy - wśród recenzentów jedna osoba reprezentowała dyscyplinę pokrewną niż kandydat. Taką możliwość dopuszczają przepisy uchwalonego w oparciu o delegację ustawową statutu Centralnej Komisji a ponadto wszyscy recenzenci byli specjalistami w zakresie nauk [...] a więc w zakresie tej dziedziny nauki w której skarżący ubiegał się o nadanie tytułu profesora.

Z powyższych powodów Sąd uznając, że przedmiotowa skarga nie była zasadna – z mocy przepisu art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak w sentencji.