Wyrok WSA w Olsztynie z 26 lutego 2004 r., I SA 1491/03

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie

Rozpoznanie

na rozprawie w dniu 26 lutego 2004 r.

Sprawa

sprawy ze skargi G. J. na decyzję Dyrektora Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia "[...]" r., nr "[...]" r. w przedmiocie przydziału kwatery: I) uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji II) zasądza od Dyrektora Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej na rzecz skarżącego kwotę 10 zł (dziesięć) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Sędzia WSA Asesor
Zbigniew Rausz Zbigniew Ślusarczyk (sprawozdawca) Beata Jezielska Urszula Wojciechowska protokolant

Uzasadnienie

G. J. będąc emerytowanym żołnierzem zawodowym w dniu 26 marca 1998 r. złożył wniosek o przydział osobnej kwatery stałej w garnizonie O. G. J. zajmował wówczas i obecnie kwaterę stałą w miejscowości B. przy ulicy "[...]". Kwatera posiada należną powierzchnię mieszkaniową i odpowiedni standard.

Pismem z 17 sierpnia 1999 r. Dyrektor Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej poinformował G. J., że został wpisany na liście dla emerytów wojskowych oczekujących na poprawę warunków mieszkaniowych na pozycji 1.

W związku z późniejszą trudną sytuacją mieszkaniową w garnizonie O. tj. dużą ilością żołnierzy oczekujących na kwatery, a także przeznaczenie nowo wybudowanych budynków na zakwaterowanie żołnierzy zawodowych w służbie stałej, nie zaproponowano G. J. przydziału kwatery w O. Dyrektor Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddział Terenowy w O. decyzją umorzył postępowanie z wniosku G. J. w sprawie przydziału kwatery w garnizonie O. Stwierdził bowiem, że z uwagi na utratę mocy przepisów umożliwiających zamiany kwater stałych dla emerytów wojskowych, postępowanie stało się bezprzedmiotowe, co pozwoliło organowi na podstawie art.105 § l kpa umorzyć postępowanie.

Dyrektor Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddziału Rejonowego w O. - po rozpoznaniu odwołania G. J. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Stwierdził, że zgodnie z art. 13 nie obowiązującej już ustawy z 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych emeryci i renciści wojskowi mogli ubiegać się o przydział kwatery w wybranej miejscowości, o ile wojskowy kwaterunkowy dysponował w tej miejscowości lokalami mieszkalnymi.

Jednakże przepis ten utracił moc z dniem 31 grudnia 1995 r. tj. z datą wejścia w życie ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP.

Ponadto nie obowiązuje już rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z 27 maja 1996 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (Dz. U. Nr 65 poz.320).

Natomiast aktualne przepisy, w ocenie organu II instancji, wykluczają możliwość ubiegania się przez emeryta, rencistę wojskowego posiadającego kwaterę, o przydział kwatery w innym garnizonie.

G. J. wniósł skargę na decyzję organu II instancji do Naczelnego Sądu Administracyjnego, żądając jej uchylenia.

Zarzucił, że organ wydający tj. decyzję nie wykazał przesłanek określonych w art. 105 kpa, a także utrzymał w mocy decyzję organu I instancji posiadającą istotne wady. Ponadto wyjaśnienia zawarte w decyzji są niejasne i nie mają poparcia w faktach, brak w niej uzasadnienia faktycznego i prawnego.

Dyrektor Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddział Rejonowy w O. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jest zasadna.

W sprawie jest bezsporne to, że skarżący jest emerytem wojskowym i był nim w chwili złożenia wniosku o zamianę kwatery na kwaterę w garnizonie O. Był i jest zatem osobą uprawnioną do kwatery stałej, co wynika z treści art. 23 ust. l ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP.

Istotą sporu między stronami jest to czy organ I instancji miał podstawy do umorzenia postępowania. Zgodnie z art. 105 § l kpa, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. W ocenie Sądu w sprawie nie zachodzi jej bezprzedmiotowość, wobec czego organ I instancji błędnie z naruszeniem art. 105 § l kpa umorzył postępowanie. Skarżący faktycznie złożył wniosek o zamianę kwatery, było to pod rządami ustawy z 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Na podstawie art. 83 ust. l pkt l i 2 tej ustawy Minister Obrony Narodowej wydał rozporządzenie z 28 kwietnia 2000 r. w sprawie administrowania kwaterami i lokalami mieszkalnymi przez Wojskową Agencję Mieszkaniową (Dz. U. Nr 40 poz.471 ze zm.). W tymże rozporządzeniu uregulowane są też zamiany kwater.

Zgodnie z § 8 ust. l tegoż rozporządzenia Dyrektor oddziału terenowego Agencji na wniosek osoby uprawnionej, może przydzielić jej inną kwaterę, jeżeli zajmowana przez nią kwatera posiada powierzchnię mieszkalną większą lub równą powierzchni przysługującej tej osobie. Jak wyżej już wskazano skarżący taką osobą uprawnioną jest.

Nie sposób zatem przyjąć, że wniosek skarżącego złożony 26 marca 1998 r. jest bezprzedmiotowy. Należy go rozpoznać merytorycznie.

W tych okolicznościach zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji jako niezgodną z prawem należało uchylić na podstawie art. 145 § l pkt l c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 z 2002 r. póz. 1270) i na podstawie art. 200 tej ustawy orzec o zwrocie skarżącemu kosztów sądowych.