Postanowienie NSA w Warszawie (przed reformą) z 30 grudnia 1999 r., I SA 1505/99

Rozpoznanie

na rozprawie

Sprawa

sprawy ze skargi Elżbiety D. na uchwałę Rady Miasta M. z dnia 30 marca 1999 r. (...) i na uchwałę Rady Miasta M. z dnia 29 czerwca 1999 r. (...) w przedmiocie zbycia nieruchomości - postanawia odrzucić skargę.

Teza

Pełnienie funkcji radnego nie pozbawia obywatela możliwości zaskarżenia do sądu, w trybie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym /Dz.U. 1996 nr 13 poz. 74 ze zm./ uchwały organu samorządu własnej gminy, gdy został naruszony jego indywidualny interes prawny lub uprawnienie.

Jednak radny podobnie jak inne osoby, obowiązany jest do zachowania trybu zaskarżenia wynikającego z omawianych przepisów.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny

Uzasadnienie

Rada Miasta M. uchwałą (...) z dnia 30 marca 1999 r., wydaną na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. "a" ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym /t.j. Dz.U. 1996 nr 13 poz. 74 ze zm./ i art. 25 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami /Dz.U. nr 115 poz. 741 ze zm. / przeznaczyła do zbycia lokale użytkowe w budynku położonym w M. przy ul. (...) wraz ze zbyciem w odpowiednich częściach prawa do gruntu oznaczonego jako działka ewid. nr 7 w obrębie 06-02 o powierzchni 1.325 m2 /KW 40826/. Ponadto uchwałą (...) z dnia 29 czerwca 1999 r. wydaną w oparciu o wymienione wyżej przepisy przeznaczyła do zbycia nieruchomość gruntową zabudowaną budynkiem stanowiącym lokal użytkowy /dawne kino "O."/ położoną w M. przy ul. (...), oznaczoną jako działka ewidencyjna Nr 6 w obrębie 06-02 o powierzchni 206 m2 /KW 34455/.

Skargę na powyższe uchwały wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego Elżbieta D., radna Rady Miasta M. Zarzucając naruszenie przez Radę Miasta przy podejmowaniu uchwał art. 5a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym oraz art. 45 ust. 2 pkt 1 tejże ustawy, a także naruszenie przez przewodniczącego Rady Miasta obowiązującego regulaminu obrad Rady wnosiła o uchylenie zaskarżonych uchwał. Rada Miasta M. w odpowiedzi na skargę wnosiła o jej oddalenie twierdząc, że zaskarżone uchwały dotyczą spraw majątkowych gminy i jako takie nie podlegają zaskarżeniu do NSA, a ponadto skarżąca nie wykazała naruszenia jej interesu prawnego. Przepis art. 101 ustawy o samorządzie gminnym nie daje radnemu prawa do zaskarżania każdej uchwały podjętej wbrew jego woli ujawnionej podczas głosowania, radny musi wykazać, że uchwałą został naruszony jego interes prawny lub uprawnienie. Rada Miasta przy podejmowaniu zaskarżonych uchwał nie naruszyła prawa, zarzuty podniesione w skardze są nieuzasadnione.

W piśmie procesowym z dnia 28 grudnia 1999 r. Elżbieta D., polemizując z treścią odpowiedzi na skargę podnosiła, że ma interes prawny w zaskarżeniu uchwał, bowiem skargę wniosła nie tylko jako radna, ale przede wszystkim jako mieszkanka M. Ponadto twierdziła, że sprawy objęte uchwałami są sprawami z zakresu administracji publicznej, co uzasadnia zaskarżenie uchwał do sądu administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Artykuł 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym /t.j. Dz.U. 1996 nr l 3 poz. 74 ze zm./ określa przesłanki dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na uchwały podjęte przez organy gminy. Przepis art. 101 ust. 1 omawianej ustawy stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

Skarżąca, w odniesieniu do uchwały Rady Miasta M. (...) z dnia 30 marca 1999 r., nie wystąpiła z wezwaniem do usunięcia naruszenia. Natomiast w stosunku do uchwały (...) z dnia 29 czerwca 1999 r. pismem z dnia 13 lipca 1999 r. zatytułowanym "wniosek" i skierowanym do Rady Miasta M., złożonym przez skarżącą jako radną, w imieniu wyborców - mieszkańców M. Elżbieta D. wezwała do unieważnienia tejże uchwały. Wprawdzie we wniosku tym powołany został art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, jednakże pismo to nie może być uznane za wezwanie, o jakim mowa w tym przepisie. Skarżąca wystosowała je jako radna, w imieniu wyborców, a nie w swoim własnym.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego pełnienie funkcji radnego nie pozbawia obywatela możliwości zaskarżenia do sądu, w trybie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym uchwały organu samorządu własnej gminy, gdy został naruszony jego indywidualny interes prawny lub uprawnienie /m.in. takie stanowisko wyrażono w wyroku z dnia 8 września 1994 r., SA/Po 1803/94 - Przegląd Sądowy 1995 nr 9 str. 136 i w postanowieniu z dnia 9 listopada 1995 r., II SA 1933-1934/95 - ONSA 1996 Nr 4 poz. 170/. Jednakże radny podobnie jak inne osoby, obowiązany jest do zachowania trybu zaskarżenia wynikającego z omawianych przepisów. Stąd też winien skierować do organu indywidualne wezwanie do usunięcia naruszenia jego własnego interesu prawnego lub uprawnienia, o w sprawie niniejszej, również co do uchwały z dnia 29 czerwca 1999 r. nie miało miejsca.

Ponadto zauważyć należy, że mimo odmiennego oświadczenia zawartego w piśmie z dnia 28 grudnia 1999 r. skarga została złożona "w imieniu wyborców i własnym jako radna", a nie indywidualnie przez Elżbietę D. Art. 101 ust. 2a omawianej ustawy dopuszcza możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego w imieniu grupy mieszkańców gminy, lecz muszą oni wyrazić na to pisemną zgodę, co nie zostało w sprawie wykazane.

Wobec nie spełnienia powyższych wymogów formalnych skargę jako niedopuszczalną należało na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ odrzucić.