Uzasadnienie
I SA 1550/03
Uzasadnienie
Zastępca Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w P. decyzją z dnia [...] maja 2003 r., nr [...] odmówił przyznania A. K. dodatku mieszkaniowego. Organ uznał, że wnioskodawca nie spełnia warunków określonych w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734).
Po rozpatrzeniu odwołania A. K., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] czerwca 2003 r., nr [...], utrzymało w mocy powyższą decyzję. W uzasadnieniu decyzji SKO w W. wskazało m.in., że zgodnie z art. 5 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych normatywną powierzchnię powiększa się o 15 m², jeżeli w lokalu mieszkalnym zamieszkuje osoba niepełnosprawna poruszająca się na wózku lub osoba niepełnosprawna, jeżeli niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. A. K. jest osobą niepełnosprawną i zamieszkuje sam w mieszkaniu dwupokojowym o powierzchni 48,40 m² i nie zachodzi wymóg zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. W przedmiotowej sprawie normatywy ustalone ustawą zostały przekroczone, a wielkość tego przekroczenia jest bez znaczenia przy podejmowaniu decyzji odmownej.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego A. K. podniósł, że jest inwalidą I grupy i posiada uprawnienie do dodatkowej powierzchni mieszkalnej na podstawie opinii wydanej przez Komisję Opiniodawczą przy Zespole Opieki Zdrowotnej w P. Zdaniem Skarżącego jego stan zdrowia wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju i spełniony jest warunek z art. 5 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Ustawa w żadnym artykule nie zabrania korzystania z uprawnień do powiększenia powierzchni normatywnej o 15 m² dla osoby niepełnosprawnej zamieszkującej samotnie w mieszkaniu dwupokojowym. Odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego dokonano w wyniku nadinterpretacji ustawy o dodatkach mieszkaniowych.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w odpowiedzi na skargę podtrzymało stanowisko przedstawione w decyzji i wniosło o oddalenie skargi.
I SA 1550/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 154, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W związku z powyższym skarga A. K. podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, o czym stanowi art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269).
Skarga nie mogła być uwzględniona, bowiem wydane w sprawie decyzje nie naruszają przepisów ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Ustawa ta stanowi, że dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 1 – 5 i ich dochody nie przekraczają określonych w niej kwot. Oznacza to, że ubiegający się o dodatek mieszkaniowy musi spełniać zarówno określone w ustawie warunki odnoszące się do powierzchni zajmowanego lokalu, jak i osiąganych dochodów. Niespełnienie jednego z tych wymagań powoduje brak podstaw do przyznania dodatku mieszkaniowego. W przypadku lokatora samodzielnie zajmującego lokal powierzchnia normatywna uprawniająca do dodatku nie może przekraczać 35 m². Dodatek mieszkaniowy przysługuje także wówczas, gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza normatywnej powierzchni o więcej niż 30 % (art. 5 ust. 5 pkt 1) albo o 50 % pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej lokalu nie przekracza 60 % (art. 5 ust. 5 pkt 2 ustawy). Orzekające w sprawie organy prawidłowo ustaliły, iż zajmowany przez A. K. lokal mieszkalny o powierzchni 48, 40 m ² przekracza powierzchnię uprawniającą do dodatku mieszkaniowego także przy zastosowaniu zasad zwiększania powierzchni użytkowej lokalu przewidzianych w art. 5 ust. 5 pkt 1 i 2 ustawy, która przy zastosowaniu tych reguł wynosi 45, 50 m², zaś udział powierzchni pokoi i kuchni stanowi 71,28 % ogólnej powierzchni lokalu zajmowanego przez A. K. I SA 949/03
Normatywną powierzchnię powiększa się także o 15 m² – stosownie do art. 5 ust. 3 ustawy – jeżeli w lokalu mieszkalnym zamieszkuje osoba niepełnosprawna poruszająca się na wózku lub osoba niepełnosprawna, jeżeli niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. Przepis ten dotyczy gospodarstw domowych innych niż jednoosobowe, bowiem tylko w takich gospodarstwach może wystąpić konieczność zapewnienia osobie niepełnosprawnej poruszającej się na wózku dodatkowej powierzchni mieszkalnej lub oddzielnego pokoju dla osoby niepełnosprawnej, której niepełnosprawność tego wymaga. Do jednoosobowego gospodarstwa domowego skarżącego, zajmującego samodzielnie dwupokojowy lokal mieszkalny, ten przepis nie ma zastosowania. Konieczność zamieszkiwania w oddzielnym pokoju, tak ze względu na brak innych osób w lokalu jak i na właściwość lokalu, w którym każdy z jego dwóch pokoi jest pokojem oddzielnym w rozumieniu art. 5 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, w takim przypadku nie występuje.
Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.