Uzasadnienie
Decyzją z dnia 19 kwietnia 2001 r. (...) na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego Główny Inspektor Inspekcji Handlowej po rozpatrzeniu odwołania Hanny K.-B., od zarządzenia pokontrolnego wydanego przez (...) Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Sz. z dnia 25 sierpnia 2000 r. w sprawie zaprzestania używania, zastrzeżonej przez ustawę o usługach turystycznych, nazwy rodzajowej "motel" do oznaczania prowadzonych usług - utrzymał zaskarżone zarządzenie w mocy.
Organ I instancji uzasadniając wydane zarządzenie stwierdził, że nazwa "motel", której używa H. K.-B. do oznaczenia swojej działalności gospodarczej, zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych /Dz.U. nr 133 poz. 884 ze zm./ - podlega ochronie prawnej i może być stosowana wyłącznie w odniesieniu do obiektów hotelarskich w rozumieniu tejże ustawy. Tak więc lokal, w którym mają być świadczone usługi hotelarskie i który ma być oznaczony jako "motel", spełniać musi wymogi określone dla tego rodzaju obiektów hotelarskich w ww. ustawie, nadto stosownie do treści art. 38 ust. 1 w zw. z art. 39 ust. 1 i 2 ustawy, musi być zgłoszony do ewidencji prowadzonej przez właściwego, ze względu na miejsce położenia obiektu, wojewodę.
W odwołaniu od zarządzenia pokontrolnego wydanego w dniu 25 sierpnia 2000 r. odwołująca się podnosiła, że decyzją z dnia 2.06.2000 r. Urząd Patentowy dokonał rejestracji znaku towarowego "Motel Polonus" na oznaczenie prowadzonej przez nią działalności gospodarczej i wydał świadectwo ochronne na ten znak. Wniosek o kategoryzację obiektu został złożony do Wojewody w dniu 30.08.2000 r. Główny Inspektor Inspekcji Handlowej utrzymując w mocy decyzję organu I instancji wskazał, że ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych /Dz.U. nr 133 poz. 884 ze zm./ nałożyła na przedsiębiorców obowiązek zaszeregowania obiektu do odpowiedniego rodzaju i kategorii /art. 39 ust. 1 ustawy/, oraz zgłoszenia do ewidencji prowadzonej przez wójta /burmistrza, prezydenta/ właściwego ze względu na miejsce jego położenia /art. 39 ust. 2 ustawy/. Ponadto ustawa stanowi, iż czynności te przedsiębiorca obowiązany jest dokonać przed rozpoczęciem świadczenia usług hotelarskich w obiekcie.
Skarżąca obowiązków tych nie dopełniła, wobec czego nie może używać do oznaczenia swojej działalności nazwy podlegającej ustawowej ochronie.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję Głównego Inspektora Inspekcji Handlowej z dnia 19.04.2001 r. pełnomocnik skarżącej wnosił o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów procesu.
Skarżący wskazywał, że w uzasadnieniu rozstrzygnięcia błędnie przyjęto, iż skarżąca do świadczonych usług używa nazwy rodzajowej "motel". Natomiast skarżąca używa zwrotu "Motel Polonus" zawierającego w sobie słowo "motel", wyłącznie jako nazwy własnej dla oznaczenia prowadzonego przedsiębiorstwa, a nazwa ta stanowi zarejestrowany na jej rzecz znak towarowy.
Nadto, zgodnie z art. 43 ustawy o usługach turystycznych nazwy rodzajów i oznaczenia kategorii obiektów hotelarskich, o których mowa w art. 36 i art. 37 ustawy podlegają ochronie prawnej i mogą być stosowane wyłącznie w odniesieniu do obiektów hotelarskich w rozumieniu niniejszej ustawy. Jednak z ust. 2 art. 43 wynika, że powyższe ograniczenie nie dotyczy nazw rodzajów używanych w kontekście, z którego jednoznacznie wynika, że obiekty te nie są obiektami hotelarskimi w rozumieniu ustawy.
Obiekt w którym skarżąca prowadzi działalność, dysponuje bazą noclegową w liczbie 6 pokoi, nie jest więc, w rozumieniu art. 36 ustawy o usługach turystycznych obiektem hotelarskim, a co za tym idzie ograniczenie w stosowaniu nazwy "motel" go nie dotyczy.
Organ I instancji w prowadzonym postępowaniu nie poczynił prawidłowych ustaleń co do zakresu prowadzonej w kontrolowanym obiekcie działalności. Obiekt w znacznej części znajdował się w trakcie remontu i dysponował tylko czterema, a obecnie sześcioma pokojami. Pominięcie przez skarżącą tej okoliczności w wyjaśnieniach do protokołu kontroli spowodowane było "chęcią wywarcia na kontrolujących jak najlepszego wrażenia".
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wyraził przy tym pogląd, że okoliczność iż słowno-graficzny znak towarowy "Motel Polonus" został zarejestrowany przez Urząd Patentowy nie jest istotna w niniejszej sprawie. Urząd ten w piśmie z dnia 20 marca 2001 r. stwierdził, że rejestracja znaku towarowego nie legitymuje żadnej działalności gospodarczej, w szczególności nie może być podstawą do prowadzenia motelu lub innego obiektu hotelarskiego. Fakt udzielenia praw wyłącznych, przez rejestrację w charakterze znaku towarowego konkretnego oznaczenia, nie zwalnia zgłaszającego od przestrzegania prawa, w tym również ustawy o usługach turystycznych.
Organ odwoławczy wskazał ponadto, że zgodnie z ustaleniami kontroli, udokumentowanymi protokołem kontroli, w obiekcie znajdowały się łącznie 42 pokoje przygotowane na przyjęcie gości. Skarżąca nie wniosła uwag do treści protokołu przed jego podpisaniem. Ustaleń tych nie podważała również w uwagach do protokołu wniesionych w piśmie z dnia 17 sierpnia 2000 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jest bezzasadna, a zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa.
Nietrafny jest zarzut skarżącego, iż organ I instancji w prowadzonym postępowaniu nie poczynił prawidłowych ustaleń co do działalności prowadzonej w kontrolowanym obiekcie. Z protokołu inspekcji przeprowadzonej w dniach 27 i 28 lipca 2000 r. wynika, że kontrolowany obiekt dysponował 42 pokojami noclegowymi z których 10 poddano bezpośredniej kontroli. Skarżąca, jak trafnie podnosi organ odwoławczy nie wniosła zastrzeżeń co do treści protokołu i podpisała go. Trudno dać wiarę, że poświadczała nieprawdę celem wywarcia korzystnego wrażenia na kontrolujących. Tym bardziej wówczas nie można organowi administracji czynić zarzutu, że w oparciu m.in. o wyjaśnienia skarżącej poczynił błędne ustalenie faktyczne.
Skarżąca twierdzi, że nie narusza przepisów ustawy o usługach turystycznych z dnia 29 sierpnia 1997 r. /Dz.U. 2001 nr 55 poz. 578/, posługuje się bowiem znakiem towarowym uzyskanym dla prowadzonej działalności gospodarczej w oparciu o przepisy ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych /Dz.U. nr 5 poz. 17/. Powołuje się przy tym na art. 43 ust. 2 ustawy o usługach turystycznych, który stanowi, że przepis art. 43 ust. 1 tej ustawy (...) nie dotyczy nazw rodzajów używanych w kontekście, z którego jednoznacznie wynika, że obiekty te nie są obiektami hotelarskimi w rozumieniu ww. ustawy.
Przepis ten oczywiście nie może znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie, bowiem nazwa "motel Polonus" używana jest dla oznaczenia obiektu hotelarskiego w rozumieniu ustawy o usługach turystycznych.
Należy w tej sytuacji odpowiedzieć na pytanie czy uzyskanie przez skarżącą znaku towarowego o brzmieniu "Motel Polonus" dla prowadzonej działalności gospodarczej, pozwala jej na prowadzenie obiektu hotelarskiego oznaczonego tym znakiem z pominięciem przepisów ustawy o usługach turystycznych. Art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych stanowi, że rejestracja znaku towarowego może być dokonana na rzecz przedsiębiorstwa i tylko dla towarów będących przedmiotem jego działalności gospodarczej. Używanie znaku towarowego polega w szczególności na umieszczeniu tego znaku na towarach objętych rejestracją lub ich opakowaniu, wprowadzaniu tak oznaczonych towarów do obrotu, umieszczaniu go na dokumentach związanych z wprowadzeniem tych towarów do obrotu albo na posługiwaniu się nimi w polskich środkach masowego przekazywania w celu reklamy /art. 13 ust. 2 ustawy o znakach towarowych/. Jak wynika z przytoczonych przepisów znak towarowy w postaci nazwy "Motel Polonus" nie służy oznakowaniu obiektu hotelowego, który ponad wszelką wątpliwość podlega przepisom ustawy o usługach turystycznych. Nadto należy stwierdzić, że przepisy ustawy o znakach towarowych nie mogą w sposób dorozumiany wyłączać stosowania przepisów ustawy o usługach turystycznych.
W omawianej sprawie obiekt prowadzony przez skarżącą mógłby zatem zostać oznakowany jako "motel" dopiero po spełnieniu warunków wskazanych w art. 36-39 ustawy o usługach turystycznych.
Z tych wszystkich względów sąd na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzekł jak w sentencji.