Uzasadnienie
I SA 1638/03
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Województwo [...] wnosiło o uchylenie decyzji Ministra Skarbu z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...] uchylającej decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2002 nr [...] o przekazaniu Województwu [...] nieodpłatnie własność nieruchomości położonej w K. w obrębie K., składającej się z działek o numerach ewidencyjnych: [...], [...] [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], ujawnionej w księdze wieczystej Kw [...] prowadzonej przez Sad Rejonowy w K. wraz zabudowaniami i urządzeniami trwale z gruntem związanymi.
W odpowiedzi na skargę Minister Skarbu Państwa wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podnosząc w szczególności, że przekazanie mienia zarówno w oparciu o przepis art. 49 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. Nr 142, poz. 1590) jak i przepis art. 64 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) jest pozostawione uznaniu organu orzekającego a powinno nastąpić w oparciu o zasadność przekazania poszczególnych składników mienia odpowiednim jednostkom samorządu terytorialnego w związku z realizowaniem przez nie ich zadań.
W związku z reformą sądownictwa administracyjnego, która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2004 r. niniejsza skarga stała się – na podstawie przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę _ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) – przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.
Jak wynika ze zgromadzonego w sprawie przez organy materiału dowodowego decyzją z dnia [...] października 2002 r. Wojewoda [...] – działając na wniosek Województwa [...], na zasadzie przepisu art. 49 wspomnianej wyżej ustawy o samorządzie województwa – przekazał nieodpłatnie na własność
I SA 1638/03 wnioskodawcy opisaną na wstępie nieruchomość. W uzasadnieniu podniósł, że grunt ten to stanowił własność Skarbu Państwa a był zabudowany obiektami Wojewódzkiego Szpitala [...] w K. Ponadto organ stwierdził, że w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] czerwca 2001 r. Województwo [....] zostało wskazane jako właściwe do przejęcia z dniem 1 stycznia 1999 r. Wojewódzkiego Szpitala [...] w K. Ponieważ Szpital ten nie posiadał żadnego dokumentu, który świadczyłby o jego tytule prawnym do władania niniejszą nieruchomością, brak było podstaw do wydania w tym przypadku decyzji deklaratoryjnej, stwierdzającej nabycie przez jednostkę samorządową własności z mocy prawa.
W tych warunkach Wojewoda, powołując się na przepis art. 14 ust. 1 pkt 2 w/w ustawy o samorządzie województwa, który stanowi, że do zadań tego samorządu należą m. in. sprawy z zakresu promocji i ochrony zdrowia - dokonał przekazania niniejszego majątku.
Odwołanie od powyższej decyzji wniósł Powiat K. W uzasadnieniu swego stanowiska podniósł, że w dniu 16 listopada 1998 r. Wojewoda [...] – działając w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. Nr 91, poz. 408 ze zm.) zarządzeniem nr [...] dokonał przekształcenia Wojewódzkiego Szpitala [...] im [...] w K. w ten sposób, że wyłączył z jego struktur organizacyjnych szereg jednostek w tym Wojewódzką Przychodnię [...] w K. i utworzył Specjalistyczną Przychodnię [...] w K. jako samodzielny zakład opieki zdrowotnej. Zarządzeniem Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1998 r. nr [...] nazwa jednostki tej została zmieniona na Samodzielny Publiczny Zakład Opieki [...] w K. Zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia [...] czerwca 2001 r. w sprawie wykazu samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej, które zostały przejęte przez gminy, powiaty i samorządy województw (Dz. U. Nr 65, poz. 659) Samodzielny Publiczny Zakład Opieki [...] w K. został przejęty przez Powiat K. Siedziba w/w Zakładu została określona w zarządzeniu nr [...] na ulicę [...], podczas gdy Wojewódzka Przychodnia [...], na bazie której powstał Samodzielny Publiczny Zakład Opieki [...], mieściła się w K. przy ulicy [...]. Określając siedzibę, obszar działania, kierunki działalności oraz fundusz założycielski w/w Zakładu (załącznik nr [...] do zarządzenia nr [...]) Minister wypowiedział się tylko co do mienia ruchomego placówki a pominął kwestię związaną z wyposażeniem jej w mienie nieruchome. Zdaniem Powiatu, nie może on ponosić konsekwencji nie dopełnienia przez Wojewodę obowiązku wyposażenia w mienie nieruchome utworzonego jego zarządzeniem Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki [...]. Zgodnie bowiem ze statutem tej jednostki zakład ten gospodaruje samodzielnie jako przekazanymi mu w nieodpłatne użytkowanie nieruchomościami i majątkiem Skarbu Państwa oraz majątkiem własnym.
Z tego powodu Powiat K. – powołując się na przepis art. 64 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające... zgłosił roszczenie o przekazanie mu części mienia Skarbu Państwa zajmowanego przez SPZOS w K. Decyzją z dnia [...] czerwca 2003 r. Minister Skarbu Państwa uchylił decyzję Wojewody [...].
W uzasadnieniu swego stanowiska zauważył, że choć w dniu [...] grudnia 1998 r. Wojewódzki Szpital [...] w K. zawarł z Samodzielnym Publicznym Zakładem Opieki [...] w K. umowę użyczenia, na mocy której ta ostatnia jednostka otrzymała w bezpłatne użytkowanie budynek apteki i pawilon [...] o łącznej powierzchni [...] m kw., bezspornym było w sprawie, iż żadna z w/w jednostek nie legitymowała się tytułem prawnym do przedmiotowej nieruchomości.
Ponieważ przekazanie mienia zarówno w trybie przepisu art. 49 ustawy o samorządzie województwa jak i w trybie przepisu art. 64 ustawy Przepisy wprowadzające... ma charakter fakultatywny a wydane na ich podstawie decyzje oparte są na uznaniu administracyjnym organ wybierając jedno z możliwych rozstrzygnięć uznaniowych, winien brać pod uwagę słuszny interes stron a także interes społeczny, tak jak wymaga tego przepis art. 7 k.p.a.
Zdaniem organu – w tej sytuacji brak było podstaw do dawania prymatu interesowi którejkolwiek ze stron gdyż interesy te winny być wyważone. Ponadto organ odwoławczy podniósł, że w aktach sprawy brak było dokumentacji będącej podstawą do zawarcia przez obie jednostki wspomnianej umowy użyczenia a tym samym uznania, że prawo Szpitala było silniejsze.
W skardze do Sądu Województwo [...] podniosło, że zgodnie z zarządzeniem Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 1998 r., którym to zarządzeniem przekształcono jednostkę budżetową Szpital Wojewódzki w K. w samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej o nazwie Wojewódzki Szpital [...] w K., na fundusz założycielski Szpitala przekazano mienie Skarbu Państwa będące w dacie przekształcenia we władaniu szpitala i w ten sposób nieruchomość przy ulicy [...] weszła do funduszu założycielskiego tej jednostki. Ponadto wskazano, że powołując Specjalistyczną Przychodnię [...] w K. Wojewoda nie wyposażył jej w mienie nieruchome a jedynie w ruchomości. Skarżący podkreślił także, iż przekazanie części spornej nieruchomości innemu podmiotowi nie znajduje uzasadnienia również ze względów funkcjonalnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje, w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów lub czynności organów administracji publicznej. Przy czym kontrola Sądu sprowadza się do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Powyższe oznacza, że sąd administracyjny nie jest kolejną instancją odwoławczą od ostatecznej decyzji administracyjnej a – jak wspomniano wyżej – ocenia ten akt pod względem legalności.
W związku z powyższym rozpatrując materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie i oceniając podniesione w skardze zarzuty, Sąd doszedł do przekonania, że nie podważają one legalności zaskarżonej decyzji.
Decyzja ta ma charakter kasacyjny a z treści jej uzasadnienia wynika, iż została wydana w celu uzupełnienia przez organ I instancji materiału dowodowego. W sprawie wskazano, iż żadna z jednostek służby zdrowia nie legitymowała się tytułem prawnym do przedmiotowej nieruchomości i z tego powodu zachodziła konieczność wydania przez organ decyzji uznaniowej. Zresztą sam wniosek o wszczęcie postępowania komunalizacyjnego, wniesiony przez skarżącego oparty był na tym założeniu. W tych warunkach jeśli organ odwoławczy zadecydował o konieczności nie tylko wyważenia interesów obu jednostek, ale dodatkowo zalecił wyjaśnienie okoliczności, dla których w umowie użyczenia jako strona użyczająca występował Szpital a dawna przychodnia była stroną biorącą w użyczenie to nie można z tego powodu czynić zarzutu naruszenia przepisów prawa.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd – z mocy przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – orzekł jak w sentencji.