Uzasadnienie
Uzasadnienie
Dyrektor Oddziału Terenowego w W. Wojskowej Agencji Mieszkaniowej decyzją z dnia [...] kwietnia 2002 r., nr [...], stwierdził, że M. W. nie nabyła uprawnień do osobnej kwatery stałej. Dyrektor uznał, iż zgodnie z art. 23 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 86, poz. 433 ze zm.), prawo do kwatery nabywają wspólnie zamieszkali w kwaterze z emerytem lub rencistą w dniu jego śmierci członkowie rodziny. Z. W. posiadał prawo do emerytury wojskowej, nie został jednak spełniony warunek wspólnego zamieszkiwania z rodziną w kwaterze.
Dyrektor Oddziału Rejonowego WAM decyzją z dnia [...] czerwca 2002 r., nr [...], utrzymał w mocy powyższą decyzję. W uzasadnieniu organ podał, że Z. W. z żoną i dziećmi zwolnił kwaterę stałą w C. i od dnia 2 grudnia 1997 r. do dnia śmierci - oczekując na przydział kwatery - zamieszkiwał w W. w lokalu wynajmowanym od osoby fizycznej. Na wynajęcie lokalu otrzymywał świadczenie finansowe przewidziane w art. 49 ust. 1 pkt 1 lit. a powyższej ustawy. Wymieniony lokal nie może być uznany za kwaterę stałą, gdyż nie znajdował się w dyspozycji Agencji. Wobec tego nie została spełniona przesłanka z art. 23 ust. 3 pkt 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, tj. wspólne zamieszkiwanie w kwaterze z żołnierzem (emerytem, rencistą) w dniu jego śmierci. Z. W. zginął w K. w dniu [...] grudnia 1999 r. podczas wykonywania obowiązków służbowych. W dniu 7 kwietnia 2000 r. Dyrektor OT WAM w W. zawarł z M. W. umowę najmu lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w W. M. W. złożyła skargę na tę decyzję, w której podniosła, że zwolnienie kwatery w C. związane było z przeniesieniem służbowym mężą do W..
Wbrew temu, co przyjęte zostało w zaskarżonej decyzji, przepis art. 23 ust. 3 pkt 2 ustawy odnosi się do uprawnienia, a nie do konkretnego lokalu. Śmierć żołnierza nie może być pretekstem do odmawiania wdowie uprawnienia posiadanego w związku z pozostawaniem we wspólnocie majątkowej. Inna interpretacja tego przepisu oznaczałaby, że posiadane przez żołnierza uprawnienia mogą być skutecznie realizowane, o ile nie poniesie od w toku i w związku ze służbą śmierci.
Odpowiadając na skargę Dyrektor Oddziału Rejonowego WAM podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W związku z powyższym niniejsza skarga podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co wynika z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269).
Skarga jest uzasadniona, bowiem zaskarżone decyzje wydane zostały z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Orzekające w sprawie organy skupiły się na treści art. 23 ust. 3 pkt 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, który uzależnia nabycie przez małżonka zmarłego żołnierza od wspólnego zamieszkiwania w kwaterze w dniu jego śmierci. Istotnie taki warunek przewidywał ten przepis w dniu orzekania przez organ pierwszej i drugiej instancji. W sprawie tej jednak z naruszeniem wskazanych wyżej przepisów k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, nie zostały ocenione dokumenty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Oznacza to, że organy nie rozpatrzyły i nie oceniły całego materiału dowodowego.
W aktach sprawy nadesłanych Sądowi znajduje się kserokopia meldunku z dnia 15 grudnia 1999 r. Szefa Wojskowych Służb Informacyjnych skierowanego do Ministra Obrony Narodowej, zawierającego m.in. wniosek o przydzielenie rodzinie zmarłego ppłk Z. W. służbowej kwatery stałej. Z dokumentu tego wynika, że w dniu 16 grudnia 1999 r. Minister Obrony Narodowej wyraził na to zgodę, a wniosek został skierowany do realizacji. W kolejnym piśmie z dnia 20 grudnia 1999 r., adresowanym do Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, Szef Wojskowych Służb Informacyjnych wnosi - w związku z pozytywną decyzją Ministra ON w sprawie przydzielenia rodzinie Z. Wy. kwatery stałej - o potraktowanie sprawy w sposób priorytetowy.
Opisane wyżej dokumenty nie były przedmiotem oceny w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji administracyjnych stwierdzających, że M. W. nie nabyła uprawnień do kwatery.
Przedstawione braki postępowania uzasadniają uchylenie wydanych decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 powyższej ustawy w związku z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.