Uzasadnienie
Minister Skarbu Państwa decyzją z [...].06.2002 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...].09.2000 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia, że Gmina Miasto R. nabyła z mocy prawa własność mienia ruchomego należącego do Wojewódzkiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w [...], znajdującego się w użytkowaniu Gminy.
W toku postępowania odwoławczego Minister Skarbu Państwa stwierdził, że w dniu 25 października 1993 roku zostało zawarte porozumienie pomiędzy Wojewodą [...] a Prezydentem Miasta R. w sprawie przekazania niektórych zadań i kompetencji z zakresu administracji rządowej do wykonania Gminie R.. Zgodnie z § 3 zawartego porozumienia do realizacji zadań i kompetencji jakie przejęła Gmina R. przekazane zostały jej odpowiednie składniki mienia Skarbu Państwa do nieodpłatnego korzystania. W przypadkach określonych w § 3 ust. 8 w/w porozumienie przewidywało zwrot tego mienia na rzecz Skarbu Państwa. Na tej podstawie zostały zawarte umowy użyczenia przedmiotowego mienia w 1994 roku, 1995 roku, 1996 roku, 1997 roku oraz 1998 roku.
Zarządzeniem nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] listopada 1998 roku utworzono Rejonowy Odział Wojewódzkiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjno-Kartograficznej w R. Z akt sprawy nie wynika jednak aby Wydział Geodezji Urzędu Miejskiego w R. był rejonowym oddziałem Wojewódzkiego Ośrodka.
Bezspornym w sprawie jest, że w dniu 1 stycznia 1999 roku przedmiotowe mienie ruchome, znajdujące się we władaniu Wojewódzkiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w R., stało się z mocy prawa własnością Województwa [...] na podstawie art. 60 ust. 1 i art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy z 13.10.1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, a tym samym nie stanowiło własności Skarbu Państwa.
W skardze na decyzję Ministra Skarbu Państwa Miasto R. wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając naruszenie art. 60 ustawy z 13.10.1998 r. –Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.).
I SA 1794/02
Minister Skarbu Państwa w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji
Wojewódzki Sąd Administracji zważył, co następuje
Skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 29.07.2002 r. Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z 20.08.2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi wpłynęły przed 1.01.2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W rozpoznawanej sprawie skarga jest bezzasadna.
Miasto R. wniosło o przekazanie na własność Miasta R. mienia ruchomego Skarbu Państwa, będącego we władaniu wnioskodawcy na podstawie umów użyczenia, zawartych z Wojewódzkim Ośrodkiem Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w [...] w latach 1994-1998.
Nabycie tego mienia z mocy prawa w trybie art. 60 ust. 1 ustawy z 13.10.1998 r. –Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) wymaga spełnienia przez wnioskującego przesłanek określonych w tym przepisie. Jedną z tych przesłanek jest "władanie" mieniem Skarbu Państwa. Zgodnie z wykładnią pojęcia "władanie" dokonaną w kontekście art. 60 ust. 1 powołanej ustawy przez Sąd Najwyższy w wyroku z 4.12.2002 r. sygn. akt III RN 206/01, którą skład orzekający w niniejszej sprawie podziela, nabycie ex lege prawa własności mienia mogło dotyczyć tylko takiego władztwa nad mieniem państwowym, które dawało władającemu możliwość samodzielnego korzystania z niego zgodnie z wymaganiami prawidłowej gospodarki, czyli takich form władztwa nad mieniem Skarbu Państwa, które zawierało w sobie wiele cech właściwych dla wykonywania władztwa przez właściciela.
Nie ulega wątpliwości, że skarżącemu przysługiwało tylko prawo korzystania z przedmiotowego mienia na podstawie umów użyczenia. Tak więc mieniem pozostającym we władaniu skarżącego było jedynie prawo użyczenia jako inne prawo majątkowe i nabycie z mocy prawa przez Miasto R. mienia dotyczyć
I SA 1794/02 mogło tylko prawa użyczenia przedmiotowych ruchomości, a nie prawa ich własności.
Ostatecznie więc należy stwierdzić, że posiadanie zależne ruchomości Skarbu Państwa przez Miasto R., wynikające z umów użyczenia, nie stanowi przesłanki nabycia prawa własności tych ruchomości na podstawie art. 60 ust. 1 ustawy z 13.10.1998 r.
Zatem decyzje organów obu instancji odmawiające komunalizacji przedmiotowych ruchomości na rzecz Miasta R. są zgodne z prawem.
Z powyższych względów Sąd na zasadzie art. 151 ustawy z 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji wyroku.