Uzasadnienie
Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2002 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa i art. 18 ust. 2 w zw. z art. 5 ust. 1 ustawy z 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz.U. Nr 32, poz. 191 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania Starosty Powiatu W. utrzymała w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] września 2001 r. stwierdzającą nabycie z mocy prawa nieodpłatnie przez Dzielnicę Gminę W. własności nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 70291 m2.
W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że W. "W." nie legitymowały się tytułem prawnym do tej nieruchomości, która pozostaje w ich faktycznym władaniu. Ponowne postępowanie prowadzone w tej sprawie wykazało jednoznacznie brak tytułu prawnego po stronie W. "W.", który mógłby stanowić przeszkodę w komunalizacji nieruchomości na rzecz Gminy.
Odwołując się do decyzji Starosta nie podważał tych ustaleń powołał się natomiast na okoliczności, że sporną działkę Powiat nabył z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. wobec przejęcia prowadzenia tej jednostki jako zadania własnego.
Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa nie uwzględniając odwołania Starosty stwierdziła nadto, iż w postępowaniu komunalizacyjnym oceniono przesłanki określone w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 10.05.1990 r. na dzień wejścia w życie tej ustawy. Komisja nie jest zaś właściwa do orzekania w trybie art. 60 ust. 1 ustawy z 13.10 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną.
Skargę na powyższą decyzję wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego Zarząd Powiatu W. zarzucając naruszenie prawa materialnego art. 5 ust. 1 ustawy z 10 maja 1990 r. przez komunalizację nieruchomości, która na podstawie uchwały Prezydium Rady Narodowej W. z [...] lutego 1991r. znajdowała się we władaniu W. "W." i służyła wykonywaniu zadań publicznych należących do organów administracji rządowej.
W odpowiedzi na skargę Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa wniosła o jej oddalenie.
I SA 1819/02
Skarga w tej sprawie podlegała rozpoznaniu na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie jako właściwy w tej sprawie z zastosowaniem przepisów ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).
Prezydent W., będący stosownie do art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz.U. Nr 41, poz. 361 z późn. zm.) reprezentującym W., które stało się następcą prawnym skarżącego, pismem z dnia 18 maja 2004 r. cofnął skargę.
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. cofnięcie skargi wiąże sąd. Uznając, iż nie zachodzą przesłanki, o których stanowi powołany przepis, a mianowicie gdy cofnięcie zmierzałoby do obejścia prawa lub spowodowania utrzymania z mocy decyzji dotkniętej wadą nieważności Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.