Naczelny Sąd Administracyjny w swym orzecznictwie dotyczącym stosowania przepisu art. 156 Kpa, zwłaszcza tym z ostatnich lat, przychyla się do stanowiska, że możliwe jest stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej w części dotkniętej wadą. Dotyczyć to może jednak tylko takiej sytuacji, kiedy rozstrzygnięcie decyzji składa się z kilku elementów, z których każdy mógłby być przedmiotem rozstrzygnięcia osobnej decyzji.
Streszczenie i odpowiedzi pisze model na podstawie treści tego orzeczenia. Przypisy otwierają fragmenty, na których się opierają. Wiążący jest tekst orzeczenia.
Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z 17 września 1997 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody z 16 lipca 1997 r. stwierdzającą z urzędu nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z 14 sierpnia 1996 r. przekazującej Polskiemu Komitetowi Normalizacyjnemu w zarząd zabudowany grunt o pow. 1.086 m2, położony w W. przy ul. Ś. oznaczony jako działki Nr 9/1, 9/2, 9/3 i 9/4 obrębu 5-03 w części dotyczącej udziału wynoszącego 000,220 części ułamkowej przedmiotowego gruntu, ceny nieruchomości opłaty rocznej z tytułu zarządu nieruchomością i pierwszej opłaty rocznej.
W uzasadnieniu decyzji Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast podniósł, że od decyzji Wojewody, o której wyżej mowa odwołanie wniósł Polski Komitet Normalizacyjny domagając się jej uchylenia wobec naruszenia art. 156 par.
Bezspornym jest, że NSA wyrokiem z dnia 13 marca 1997 r. I SA 1604/96 nie uznał Przedsiębiorstwa Budowlano-Montażowego "Ś." za stronę postępowania zakończonego decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego z 14.08.1996 r. W uzasadnieniu Sąd jednoznacznie wskazał, że kognicja sądu w tej sprawie nie obejmowała legalności ww. decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z 14.08.1996 r. Nie można zatem uznać za zasadny zarzutu strony, że decyzja Wojewody z 16.07.1997 r. jest obarczona wadą wymienioną w art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa. NSA w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 marca 1997 r. jednoznacznie wskazał, że przedmiotem jego oceny była jedynie ocena zgodności z prawem postanowienia organu wojewódzkiego z 14.10.1996 r. o niedopuszczalności odwołania.
Zgodnie z art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Sądu wiąże w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia.
Tym samym organ wojewódzki - związany wyrokiem Sądu - nie mógł wszcząć postępowania w sprawie nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z 14.08.1996 r. na żądanie Przedsiębiorstwa Budowlano-Montażowego "Ś.". Natomiast organ administracji państwowej właściwy do działania w trybie nadzoru ma obowiązek stwierdzić nieważność decyzji /lub jej części/ dotkniętej jedną z wad określonych w art. 156 par. 1 Kpa, a postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się nie tylko na wniosek strony, ale również z urzędu /art. 157 par. 2 Kpa/. Niezasadny jest również zarzut niewłaściwości Wojewody do wydania decyzji z 16.07.1997 r. Właściwość rzeczową organu w przypadku stwierdzenia nieważności decyzji ocenia się przy uwzględnieniu przepisów prawa materialnego, na podstawie których wydano decyzję. Skoro bezspornym jest, że Kierownik Urzędu Rejonowego był organem właściwym do wydania decyzji z 14.08.1996 r., to w trybie art. 157 par. 1 Kpa - w związku z art. 17 pkt 2 Kpa - Wojewoda był również właściwy do wydania decyzji z 16.07.1997 r. Nie można też zgodzić się z zarzutem, że podniesiony w uzasadnieniu decyzji z 16.07.1997 r. argument o możliwości uregulowania praw Przedsiębiorstwa Budowlano-Montażowego w trybie art. 80 ust. 1a ww. ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. do części gruntu dotyczy sprawy rozstrzygniętej decyzją ostateczną organu wojewódzkiego z 15.09.1994 r. Wojewoda decyzją z 15.09.1994 r. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego z 7.05.1994 r. odmawiającą ustanowienia użytkowania wieczystego w trybie art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r., a więc dotyczyło to zupełnie innego postępowania. Zaskarżoną decyzją z 16.07.1997 r. organ wojewódzki stwierdził nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z 14.08.1996 r. przekazującej Polskiemu Komitetowi Normalizacyjnemu w zarząd zabudowany grunt o pow. 1.086 m2, położony w W. przy ul. Ś. 14 w części dotyczącej nieruchomości faktycznie zajmowanej przez Przedsiębiorstwo Budowlano-Montażowe uznając w tej części rażące naruszenie przepisów art. 7, art. 77 par. 1 i art. 80 Kpa. W świetle utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego /wyrok z dnia 8 czerwca 1983 r. I SA 355/83 - ONSA 1993 Nr 1 poz. 40, wyrok z dnia 6 sierpnia 1984 r. III SA 737/84 - GAP 1988 nr 18 str. 45/ w odniesieniu do przepisów o postępowaniu administracyjnym za rażące ich naruszenie należy uznać oczywiste ich niezastosowania lub nieprawidłowe zastosowanie ogólnych zasad postępowania administracyjnego określonych w art. 6-11 Kpa.
Ponadto dla oceny rażącego naruszenia prawa nie ma rozstrzygającego znaczenia ani oczywistość naruszenia określonego przepisu prawnego ani nawet charakter przepisu, który został naruszony, ale podstawowe znaczenie ma skutek decyzji, niemożliwy do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. A tak należy ocenić skutek decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z 14.08.1996 r. w tej części nieruchomości przekazanej w zarząd Polskiemu Komitetowi Normalizacyjnemu, którą faktycznie posiada Przedsiębiorstwo Budowlano-Montażowe od 1965 r. Dlatego też organ odwoławczy uznał zasadność rozstrzygnięcia decyzji Wojewody z 16.07.1997 r.
Na decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast skargę do NSA wniósł Polski Komitet Normalizacyjny. Domagając się stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji skarżący podnosił w skardze, że decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego z 14.08.1996 r. orzeczono o przekazaniu na jego rzecz w zarząd gruntu zabudowanego, położonego w W. przy ul. Ś. Postępowanie administracyjne w tej sprawie zostało zakończone postanowieniem Wojewody z 14.10.1996 r. NSA wyrokiem z dnia 13 marca 1996 r. I SA 1604/96 oddalił skargę P.B.M. na ww. postanowienie. W wyroku tym Sąd dokonał oceny i wiążących ustaleń w zakresie braku interesu prawnego P.B.M. uznając, że Przedsiębiorstwo w postępowaniu toczącym się na wniosek Polskiego Komitetu Normalizacyjnego o oddanie nieruchomości w zarząd nie ma interesu prawnego, ponieważ postępowanie nie dotyczyło przedsiębiorstwa i nie toczyło się z jego wniosku.
Przedsiębiorstwo nie mogłoby uzyskać nieruchomości dla siebie, a ponadto wykorzystało już drogę postępowania regulacyjnego /art. 80 ust. 2 ustawy o gospodarce gruntami/ oraz uwłaszczeniowego. Natomiast stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w W., o której mowa nastąpiło wyłącznie przy uwzględnieniu interesu prawnego Przedsiębiorstwa, o czym świadczą uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody. W zakresie objętym kognicją NSA sprawa zgodności decyzji z prawem nie może być ponownie badana przez organ administracji państwowej obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Sądu Administracyjnego ciążący na organie administracji może być wyłączony tylko po wzruszeniu wyroku w drodze rewizji nadzwyczajnej /wyrok NSA z dnia 21 lutego 1997 r. IV SA 2002/93/. Interes prawny Przedsiębiorstwa, którego brak stwierdził w postępowaniu Naczelny Sąd Administracyjny, decydujący dla nieuznania P.B.M. jako strony uwzględniony jest przez organy administracyjne z urzędu. Uzasadnia to zarzut skarżącego, że zaskarżona decyzja oraz decyzja Wojewody wydane zostały z naruszeniem zasady sądowej kontroli legalności ostatecznej decyzji /art. 16 par. 2 Kpa/ tj. z naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa.
Decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego z 14.05.1996 r. o przekazaniu w zarząd skarżącemu gruntu zabudowanego położonego przy ul. Ś. została wydana po ostatecznym negatywnym rozstrzygnięciu wynikającym z ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami... uprawnień do tej nieruchomości Przedsiębiorstwa Budowlano-Montażowego "posiadacza" sprawującego "faktyczne władztwo nad częścią nieruchomości".
W czasie wydawania ww. decyzji oraz decyzji Wojewody z 16.07.1997 r. i zaskarżonej decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast sytuacja prawna Przedsiębiorstwa Budowlano-Montażowego była i jest w jednoznaczny sposób określona, ponieważ w tym zakresie toczyły się odrębne postępowania zakończone ostatecznymi decyzjami niekorzystnymi dla strony. Natomiast dokonane ustalenia zarówno w zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji Wojewody odnośnie uprawnień Przedsiębiorstwa do nieruchomości /odmienne niż dokonane w postępowaniach zakończonych decyzjami Wojewody/ dotyczą sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną i decyzja taka jest nieważna z mocy art. 156 par. 1 pkt 3 Kpa. Przepisami art. 2 ust. 1a, art. 33 ust. 2a, art. 36 ust. 3 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości w brzmieniu ustalonym art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o zmianie niektórych ustaw normujących funkcjonowanie gospodarki i administracji publicznej /Dz.U. nr 106 poz. 496/ obowiązującej od 1.01.1997 r. gospodarka gruntami na potrzeby jednostek wymienionych w tych przepisach, do których należy również Polski Komitet Normalizacyjny w tym oddawanie w zarząd, wygaszenie zarządu zostało przekazane Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji, który stosownie do art. 20 Kpa jest organem właściwym rzeczowo w tym postępowaniu. Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego jest postępowaniem w nowej sprawie administracyjnej. O właściwości rzeczowej organów administracji decydują przepisy obowiązujące w dacie wszczynania tego postępowania, przepisy prawa materialnego oraz przepisy o zakresie działania organu administracji tj. w przedmiotowej sprawie przepisy zmienionej ustawy o gospodarce gruntami. Powyższe uzasadnia również stanowisko zajęte przez NSA w postanowieniu z dnia 5 grudnia 1991 r. II SA 1035/91 /ONSA 1991 Nr 3-4 poz. 94/ dotyczące wprawdzie rozstrzygnięcia kompetencji pomiędzy organami administracji rządowej i samorządowej, ale z którego w sposób jednoznaczny wynika, że oceny właściwości rzeczowej dokonuje się według przepisów obowiązujących w dacie wszczynania postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji, a nie według przepisów obowiązujących w poprzednim stanie prawnym.
W przedmiotowej sprawie obie decyzje zostały wydane zdaniem skarżącego z naruszeniem właściwości rzeczowej /art. 19 i art. 20 Kpa w związku z art. 2 ust. 1a, art. 33 ust. 2a i art. 36 ust. 3 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości/ co zgodnie z art. 156 par. 1 pkt 1 Kpa stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności tych decyzji.
W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wnosił o oddalenie skargi.
Nie jest zasadny zarzut skargi, iż decyzję o stwierdzeniu nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z 14.08.1996 r. wydał niewłaściwy organ. Właściwość organów uprawnionych do stwierdzenia nieważności decyzji określa art. 157 par. 1 Kpa, stanowiąc, że właściwym do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja wydana została przez naczelny organ administracji państwowej lub samorządowe kolegium odwoławcze - ten organ. Organy wyższego stopnia określa art. 17 Kpa wskazując w pkt 2, że w stosunku do kierowników rejonowych urzędów rządowej administracji ogólnej organami takimi są wojewodowie. Zatem o stwierdzeniu nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z 14.08.1996 r. mógł orzekać Wojewoda gdyż on był w stosunku do tego organu organem wyższego stopnia w rozumieniu Kpa. Sytuacji w tym względzie nie zmieniło wejście w życie z dniem 1.01.1997 r. znowelizowanych ustawą z dnia 8 sierpnia 1996 r. o zmianie niektórych ustaw normujących funkcjonowanie gospodarki i administracji publicznej /Dz.U. nr 106 poz. 496/, przepisów ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, która w art. 2 ust. 1a Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji powierzyła gospodarkę gruntami Skarbu Państwa na potrzeby organów i instytucji centralnych w przepisie tym wymienionych. Od 1.01.1997 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji oddaje w zarząd grunty państwowe jednostkom organizacyjnym wymienionym w ww. art. 2 ust. 1a ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. jak również ten organ orzeka o wygaśnięciu tego prawa. Nie dała jednak ta ustawa uprawnień temu Ministrowi do orzekania w sprawach nieważności decyzji dotyczących oddania w zarząd gruntów państwowych jednostkom organizacyjnym, o których mowa w przepisie art. 2 ust. 1a w przypadku gdy decyzje te zostały wydane przed wejściem w życie art. 2 ust. 1a ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. tj. 1.01.1997 r. Ustawa, o której mowa nie zmieniła ogólnej właściwości organów uprawnionych do orzekania w sprawach stwierdzenia nieważności tego rodzaju decyzji z przesłanek wymienionych w art. 156 Kpa. Zatem właściwym do orzekania w sprawie nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z 14.08.1996 r. był jak zaznaczono Wojewoda.
Nie jest też trafny zarzut skargi, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Wojewody z 16.07.1997 r. są dotknięte nieważnością z przyczyn podanych w art. 156 par. 1 pkt 3 Kpa. Decyzja Wojewody z 16.07.1997 r. stwierdza nieważność w części decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w W. z tego powodu, że rażąco naruszyła ona przepisy postępowania administracyjnego co miało wpływ na wynik sprawy. Naruszenie prawa przejawiać się miało w tym, że Kierownik Urzędu Rejonowego nie rozważył przed podjęciem decyzji o oddaniu w zarząd Polskiemu Komitetowi Normalizacyjnemu gruntu położonego w W. przy ul. Ś. możliwości uregulowania na rzecz Przedsiębiorstwa Badawczo-Montażowego "Ś." praw do części tej nieruchomości na podstawie art. 80 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości.
Otóż regulacja prawa do gruntu w trybie powołanego art. 80 ust. 1a ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. nie jest tożsama z regulacją przewidzianą w art. 80 ust. 2 tej ustawy. Są to unormowania w pewnym sensie podobne, ale nie identyczne. Stąd też wydanie jak w przypadku tej sprawy w roku 1994 decyzji odmawiających Przedsiębiorstwu Budowlano-Montażowemu "Ś." uregulowania tytułu prawnego do gruntu przy ul. Ś. w W. w oparciu o art. 80 ust. 2 ww. ustawy nie zamyka Przedsiębiorstwu drogi do czynienia starań o taki tytuł na podstawie art. 80 ust. 1a omawianej ustawy. Zatem decyzja Wojewody, o której mowa stwierdzająca w części nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w W. z 14.08.1997 r. z tego powodu, że nie rozważył on przed wydaniem tej decyzji czy Przedsiębiorstwo Budowlano-Montażowe nie nabyło uprawnień do gruntu przy ul. Ś. 14 w trybie art. 80 ust. 1a ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. nie dotyczy sprawy rozstrzygniętej już decyzjami wydanymi w 1994 r. odmawiającymi Przedsiębiorstwu uregulowania tytułu prawnego do gruntu na podstawie art. 80 ust. 2 wzmiankowanej ustawy. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Wojewody z 16.07.1997 r. są dotknięte wadą nieważności z innych przyczyn.
Organy orzekające w sprawie uznały, że przesłanką rażącego naruszenia prawa jest nierozważenie przez Kierownika Urzędu Rejonowego w W. przed wydaniem decyzji o zarządzie na rzecz Polskiego Komitetu Normalizacyjnego możliwości uregulowania praw Przedsiębiorstwa Budowlano-Montażowego "Ś." do części omawianej nieruchomości w trybie określonym w art. 80 ust. 1a ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. Przepis ten wprowadzony ustawą z dnia 21 października 1994 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości oraz ustawy zmieniającej ustawę o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości /Dz.U. nr 123 poz. 601/ przewiduje, że organ może podjąć działanie w celu uregulowania tytułu prawnego do gruntu, ale tylko na wniosek osoby zainteresowanej złożony do 31.12.1995 r. Ustawa wprowadziła więc nie tylko obowiązek złożenia wniosku o uregulowanie tytułu prawnego do gruntu, ale też wyraźnie zakreśliła termin, do którego wniosek taki mógł być złożony.
Przedsiębiorstwo Budowlano-Montażowe "Ś." jak wynika z akt sprawy wniosku takiego nie złożyło.
W żadnym ze swych pism składanych w toku postępowania nadzorczego nie powołało się Przedsiębiorstwo na złożenie wniosku w oparciu o art. 80 ust. 1a. Także przed wszczęciem tego postępowania Przedsiębiorstwo Budowlano-Montażowe nie podnosiło kwestii złożenia wniosku w omawianym trybie, a wręcz odwrotnie w swym wystąpieniu z 26.02.1997 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w W. z 14.08.1996 r. twierdziło, że posiadało tytuł prawny do spornego gruntu w postaci zarządu z czego wynikałby wniosek, że o ustanowienie prawa do gruntu w omawianym czasie nie występowało. Potwierdzeniem, że taki wniosek nie został złożony przez Przedsiębiorstwo jest wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 1997 r. I SA 1604/96 oddalający skargę Przedsiębiorstwa na postanowienie Wojewody z 14.10.1996 r. Sąd w wyroku tym wyraźnie określił, że w postępowaniu, w którym wydana została decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego z 14.08.1996 r. Przedsiębiorstwu Budowlano-Montażowemu "Ś." nie przysługiwały prawa strony. Postępowanie nie toczyło się z wniosku Przedsiębiorstwa, a samo Przedsiębiorstwo wykorzystało już drogę postępowania regulacyjnego /art. 80 ust. 2 ustawy o gospodarce gruntami/ oraz uwłaszczeniowego. Sąd zatem wyraźnie stwierdził, że postępowanie, w którym została wydana decyzja z 14.08.1996 r. nie dotyczy interesu prawnego ww. Przedsiębiorstwa. Nie mógłby tak Sąd powiedzieć gdyby P.B.M. "Ś." złożyło przed 31.12.1995 r. wniosek o uzyskanie tytułu prawnego do przedmiotowej nieruchomości na podstawie art. 80 ust. 1a ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r., wówczas bowiem Przedsiębiorstwo w postępowaniu, w którym rozstrzygano o sprawach zarządu na rzecz Polskiego Komitetu Normalizacyjnego miałoby niewątpliwie legitymację strony.
Jak wynika z treści uzasadnienia wyroku tak jednak nie było.
Stwierdzenie nieważności w części decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w W. z 14.08.1997 r. z tego powodu, że organ ten nie rozważył możliwości uregulowania P.B.M. "Ś." tytułu prawnego do części nieruchomości przy ul. Ś. w W. na podstawie art. 80 ust. 1a ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. w sytuacji kiedy nie został złożony przez zainteresowanego wymagany ustawą stosowny wniosek powoduje, że decyzja orzekająca o nieważności decyzji rażąco narusza prawo.
Art. 156 par. 1 Kpa stanowi o stwierdzeniu nieważności decyzji a więc wskazywałoby to, że decyzji w całości.
Naczelny Sąd Administracyjny w swym orzecznictwie dotyczącym stosowania przepisu art. 156 Kpa, zwłaszcza tym z ostatnich lat, przychyla się do stanowiska, że możliwe jest stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej w części dotkniętej wadą. Dotyczyć to może jednak tylko takiej sytuacji, kiedy rozstrzygnięcie decyzji składa się z kilku elementów, z których każdy mógłby być przedmiotem rozstrzygnięcia osobnej decyzji.
W rozpoznawanej sprawie natomiast organy stwierdziły nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w W. o ustanowieniu prawa zarządu w ułamkowej części /000,220/. Gdyby wniosek o regulację stanu prawnego w oparciu o art. 80 ust. 1a ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. został złożony przez P.B.M. "Ś." w zakreślonym ustawą terminie, to organ obowiązany byłby przed wydaniem decyzji o ustanowieniu zarządu na rzecz Polskiego Komitetu Normalizacyjnego wniosek ten rozpoznać, a jeśliby tego nie uczynił, to wówczas istniałaby podstawa do stwierdzenia nieważności decyzji o ustanowieniu zarządu ale w całości. Obu bowiem ubiegającym się o sporną nieruchomość jednostkom przysługuje inne prawo do gruntu. Przedsiębiorstwu prawo użytkowania wieczystego zaś Polskiego Komitetowi Normalizacyjnemu prawo zarządu. Nie może być zaś mowy o współkorzystaniu z jednej nieruchomości w częściach ułamkowych na zasadach zarządu i użytkowania wieczystego, a w konsekwencji do tego prowadziłaby decyzja Wojewody z 16.07.1997 r. utrzymana w mocy przez Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast gdyby istniało zasadne żądanie Przedsiębiorstwa oparte na art. 80 ust. 1a i organ zamierzał je uwzględnić.
Powyższe prowadzi do wniosku, że zarówno decyzja Wojewody jak i utrzymująca ją w mocy decyzja Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast w sposób rażący naruszają prawo. Z tego względu Sąd na zasadzie art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA stwierdził nieważność obu tych decyzji.
Źródło: CBOSA (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych) ↗, pobrane 4.10.2026. Treść dosłownie; przetworzyliśmy: podział na sekcje, układ według wzoru orzeczenia (metryka, punkty sentencji, nagłówki ze zdań sądu), linki do przepisów, wyróżnienia i zakrycie numerów PESEL, dowodów, paszportów i rachunków, których anonimizacja u wydawcy nie objęła. Wiążący jest tekst u wydawcy. Dane osobowe w dokumencie albo błąd? Napisz: zgłoś błąd; dane osobowe zakryjemy w ciągu 7 dni.
5 wyjaśnień za darmo. Logowanie przez Google albo e-mail, bez hasła i bez karty.