Uzasadnienie
I SA 1892/03
Uzasadnienie
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, postanowieniem z dnia [...] lipca 2003 r., nr [...], utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] maja 2003 r., którym zawiesił postępowanie w sprawie dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2001 r., nr [...] w części stwierdzającej nabycie przez Gminę S. z mocy prawa, nieodpłatnie, własności nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów nr [...].
Z ustaleń organu wynika, że zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 kpa organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.
Taka sytuacja w ocenie organu zaistniała w przedmiotowej sprawie. J. B. zwrócił się o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2001 r. w części dotyczącej działki oznaczonej w ewidencji gruntów numerem [...]. Przedmiotowa nieruchomość stała się własnością Skarbu Państwa na podstawie decyzji Naczelnika Miasta i Gminy S. z dnia [...] października 1987 r. Aktualnie toczy się postępowanie przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym o stwierdzenie nieważności ww. decyzji.
Od wyniku tego postępowania zależy, czy wnioskodawcy – J. B. – przysługuje przymiot strony postępowania tzn. czy jest legitymowany do żądania stwierdzenia nieważności decyzji komunalizacyjnej Wojewody [...].
W skardze na powyższe postanowienie J. B. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu skargi podniósł, że zostało zawieszone postępowanie, które się nie toczy, gdyż nie zostało formalnie wszczęte a nadto, w ocenie skarżącego, nie istnieje powód zawieszenia postępowania podany w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:
Skarga jest uzasadniona.
I SA 1892/03
Stosownie do treści art. 97 § 1 kpa organ administracji publicznej zawiesza postępowanie w sytuacjach wskazanych w tym przepisie. Wynika więc z treści tego przepisu, że instytucja zawieszenia postępowania odnosi się do postępowania, które jest w toku.
Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu (art. 157 § 2 kpa).
W rozpoznawanej sprawie z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji wystąpił J. B. W postępowaniu nadzorczym, jakim jest postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji, nie ma zastosowania ogólna reguła, wyrażona w art. 61 § 3 kpa, że datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej ponieważ, stosownie do postanowień zawartych w art. 157 § 3 kpa, wszczęcie tego postępowania wymaga uprzedniej kontroli ze strony organu administracji, czy zachodzą przesłanki formalnoprawne, warunkujące jego dopuszczalność. Na podstawie tego przepisu orzeka się co do niedopuszczalności z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenie nieważności decyzji.
Rację ma więc skarżący podnosząc w skardze, że zaskarżonym postanowieniem organ zawiesił postępowanie, które jeszcze nie zostało wszczęte i formalnie się nie toczyło. Postępowanie to bowiem znajduje się na etapie wstępnego wyjaśnienia kwestii formalnych, a konkretnie wyjaśnienia czy żądanie zostało wniesione przez legitymowany podmiot. Na tym etapie organ ma tylko dwie możliwości, a mianowicie jeżeli wnoszący żądanie o wszczęcie postępowania ma do tego legitymację to organ winien rozpoznać sprawę co do istoty, jeżeli zaś wnioskodawca takiej legitymacji nie posiada to w oparciu o art. 157 § 3 kpa organ winien wydać decyzję o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji.
Natomiast zawieszenie postępowania było bezpodstawne i nastąpiło z naruszeniem przepisu art. 97 § 1 pkt 4 kpa.
Z powyższych względów Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. i art. 152 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.
I SA 1892/03
O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 powołanej wyżej ustawy z tym, że wniosek skarżącego w tym zakresie, odwołujący się do złożonego przez skarżącego spisu kosztów, został uwzględniony w części, a mianowicie tylko, co do zwrotu wpisu sądowego oraz kosztów związanych z przyjazdem na rozprawę sądową, co stanowi łącznie kwotę 90,96 zł. Natomiast w pozostałym zakresie wniosek ten nie został uwzględniony gdyż skarżący nie udokumentował żądanych należności.