Uzasadnienie
Kierownik Referatu Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego, Gospodarki Komunalnej, Mieszkaniowej oraz Komunikacji Urzędu Miasta i Gminy w K. decyzją z dnia 2 czerwca 1987 r. przydzielił Krystynie Ch. lokal mieszkalny nr 1 w domu nr 7 przy ul. W.W. w K., składający się z 4 pokoi i kuchni o powierzchni użytkowej 76,78 m2, w tym powierzchni mieszkalnej 58,02 m2.
Prokurator Wojewódzki w Łomży zaskarżył tę decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności z powodu rażącego naruszenia art. 35 ust. 2 oraz art. 57 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. 1983 nr 11 poz. 55/ w związku z par. 14 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 marca 1981 r. w sprawie zasad i trybu przydziału lokali mieszkalnych /Dz.U. 1985 nr 40 poz. 196/, polegającego na przydzieleniu Krystynie Ch. mieszkania docelowego w sytuacji gdy miała ona zgromadzony pełny wkład w spółdzielni mieszkaniowej w K. Wobec tego mogło być jej przydzielone tylko pomieszczenie zastępcze. Ponadto naruszono zasadę jawności, gdyż Krystyna Ch. nie była umieszczona na liście przydziału.
W odpowiedzi na skargę organ administracji państwowej podał, że Krystyna Ch. ukryła fakt posiadania wkładu mieszkaniowego w spółdzielni mieszkaniowej w K. Fakt ten ujawniono po wydaniu decyzji o przydziale. W odpowiedzi na skargę podano również, że po uzyskaniu przydziału lokalu mieszkalnego przy ul. W.W. nr 7 w K. Krystyna Ch. wycofała ze spółdzielni cały zgromadzony wkład. Organ administracji państwowej potwierdził, że Krystyna Ch. nie była umieszczona na liście przydziałów, ale wynikło to z błędnej interpretacji przepisu prawnego. Przyjęto bowiem wykładnię, że osób z budynków przeznaczonych do rozbiórki ze względu na bardzo zły stan techniczny nie umieszcza się na liście przydziału.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Domagając się stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji Kierownika Referatu Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego, Gospodarki Komunalnej, Mieszkaniowej oraz Komunikacji Urzędu Miasta i Gminy w K. z dnia 2 czerwca 1987 nr AGK-8174-12/87, Prokurator Wojewódzki w Łomży podnosił, że decyzję tę wydano z rażącym naruszeniem prawa, polegającym na tym, że:
1/ przydzielono Krystynie Ch. mieszkanie docelowe w sytuacji, gdy miała ona zgromadzony pełny wkład w spółdzielni mieszkaniowej w K., i mogło wobec tego być jej przydzielone tylko pomieszczenie zastępcze, 2/ naruszono zasadę jawności, gdyż Krystyna Ch. nie była umieszczona na liście przydziału mieszkań.
Rozpoznając te zarzuty Sąd uznał, iż nie stanowi przeszkody formalnej do wydania na stałe przydziału lokalu mieszkalnego fakt, że osoba ubiegająca się o przydział jest członkiem spółdzielni mieszkaniowej i zgromadziła niezbędny wkład na lokal spółdzielczy. Lokal mieszkalny bowiem może być przydzielony na czas nie oznaczony /art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe - Dz.U. 1983 nr 11 poz. 55/ także osobie, która jest członkiem spółdzielni mieszkaniowej i zgromadziła niezbędny wkład na lokal spółdzielczy, jeśli tylko osoba ta spełnia warunki określone w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 2 marca 1981 r. w sprawie zasad i trybu przydziału lokali mieszkalnych /Dz.U. 1985 nr 40 poz. 196/. Artykuł 31 ust. 1 tej ustawy przewiduje, że decyzję o przydziale lokalu mieszkalnego może otrzymać osoba, której warunki zamieszkania i sytuacja materialna uzasadniają przydział lokalu. Natomiast przepis art. 35 ust. 2 zdanie drugie powołanej ustawy nie wyłącza możliwości stosowania art. 31 ust. 1.
W tej sytuacji zasadnicze znaczenie dla oceny możliwości przydziału lokalu mieszkalnego określonej osobie mają przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 marca 1981 r. w sprawie zasad i trybu przydziału lokali mieszkalnych /Dz.U. 1985 nr 40 poz. 196/. Przepisy te określają warunki, jakie powinny być spełnione, aby można było uzyskać przydział lokalu mieszkalnego na czas nie oznaczony, nie stawiają jednak przeszkód w uzyskaniu przydziału lokalu mieszkalnego przez osobę będącą członkiem spółdzielni mieszkaniowej i mającą zgromadzony pełny wkład na mieszkanie spółdzielcze.
Takie uregulowanie prawne jest zresztą zrozumiałe. Fakt bowiem, że ktoś oczekuje na mieszkanie spółdzielcze, nie może wyłączać możliwości przydzielenia mu lokalu mieszkalnego na czas nie oznaczony na przykład w razie rozbiórki budynku lub zajmowania pomieszczenia nie nadającego się na stały pobyt ludzi, jeżeli dochody takiej osoby nie przekraczają najniższego wynagrodzenia pracowników zatrudnionych w uspołecznionych zakładach pracy. W dodatku nie mogą być w gorszej sytuacji prawnej osoby, które podejmowały działania zmierzające do rozwiązania swojej kwestii mieszkaniowej, w stosunku do osób, które takich starań nie podejmują.
Tak więc zarzut pierwszy nie mógł stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. W aktach sprawy wprawdzie brak jest dokładnych ustaleń co do tego, czy Krystyna Ch. spełnia warunki do uzyskania przydziału lokalu mieszkalnego na czas nie oznaczony, określone w cytowanym rozporządzeniu Rady Ministrów, lecz naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, polegające na niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego, nie daje podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji.
Podstawę natomiast do stwierdzenia nieważności decyzji stanowi naruszenie, w danym wypadku, zasady jawności, wyrażonej w par. 14 ust. 2 powołanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów. Przepis ten stanowi, że przydziały lokali mieszkalnych mogą dotyczyć wyłącznie osób umieszczonych na listach przydziału. Do wyjątków w nim określonych przypadek Krystyny Ch. nie należy. Tymczasem Krystyna Ch. nie była - jak wynika z akt sprawy oraz z odpowiedzi na skargę - umieszczona na liście przydziałów. Aczkolwiek nastąpiło to z powodu błędnego rozumienia przez organ przepisu prawnego, nie zmienia to faktu, że decyzja o przydziale lokalu mieszkalnego osobie nie umieszczonej na liście przydziałów - jako wydana wbrew wyraźnemu przepisowi prawa - jest dotknięta wadą nieważności z powodu rażącego naruszenia prawa /art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa/.
W tej sytuacji - na podstawie art. 207 par. 3 Kpa w związku z art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa - należało orzec jak w sentencji.