Uzasadnienie
I SA1900/03
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...], utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] sierpnia 2002 nr [...] orzekającą o ustanowieniu na 99 lat użytkowanie wieczyste do zabudowanego gruntu o pow. [...] m2, oznaczonego w ewidencji gruntów nr [...], położonego w W. przy ul. [...] na rzecz Spółdzielni Budowlano - Mieszkaniowej "[...]" i odmawiającą ustanowienia na rzecz tej Spółdzielni prawa użytkowania wieczystego do działki nr [...] pod ulicą [...] oraz do działki nr [...] pod ulicą [...].
Z ustaleń organu odwoławczego wynika, że nieruchomości położone przy ul. [...] ozn. hip [...] znajdują się na terenie objętym działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze miasta stołecznego Warszawy. Podstawę do wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279), który stanowi akt prawny o mocy nadal obowiązującej. W myśl art. 7 ust. 2 cyt. dekretu gmina obowiązana była uwzględnić wniosek o przyznanie na gruncie przechodzącym na własność gminy własności czasowej, jeżeli korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela da się pogodzić z przeznaczeniem gruntu według planu zabudowania (później planu zagospodarowania przestrzennego). Z treści powołanego wyżej przepisu wynika, iż jedyną przesłanką upoważniającą organ administracji do odmowy przyznania d. właścicielowi prawa użytkowania wieczystego jest brak możności pogodzenia korzystania z gruntu nieruchomości przez dotychczasowego właściciela z przeznaczeniem gruntu według planu zagospodarowania przestrzennego.
W rozpoznawanej sprawie działki o nr ew. [...] oraz [...], co do których Prezydent W. odmówił przyznania prawa użytkowania wieczystego, zostały wydzielone pod ulice: działka ew. nr [...] – pod ulicę [...] oraz działka ew. nr [...] pod ulicę [...], zaś powyższy fakt potwierdzają załączone do akt sprawy wypisy z ewidencji gruntów. Decyzja Prezydenta Miasta W. z dnia [...] sierpnia 2002 nr [...] orzeka o ustanowieniu na lat 99 użytkowania wieczystego do gruntu zabudowanego oznaczonego jako działka ew. nr [...] w obrębie [...].
I SA 1900/03
Położonego w W. przy ul. [...] na rzecz Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej "[...]" w całości, ustala wysokość czynszu symbolicznego, warunki zawarcia umowy notarialnej oraz odmawia przyznania prawa użytkowania wieczystego do gruntu o pow. [...] m2, stanowiącego działkę ew. nr [...] pod ulicą [...] oraz do gruntu o pow. [...] m2, stanowiącego działkę ew. nr [...] pod ulicą [...]. Strona skarżąca kwestionuje wyłącznie tę część rozstrzygnięcia organu I instancji, która odnosi się do odmowy przyznania prawa użytkowania wieczystego.
Dokonując oceny postępowania przeprowadzonego przez organ I instancji organ odwoławczy podzielił stanowisko co do przyczyn odmowy ustanowienia prawa użytkowania wieczystego na przedmiotowych działkach. Stosownie do brzmienia art. 1ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj. z 2000r. Nr 71, poz. 838 ze zm.) Drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie niniejszej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych.
Powołana wyżej ustawa zawiera regulacje prawne związane z drogami publicznymi, zaś w świetle powołanego powyżej art. 1 powołanej ustawy, drogą publiczną jest droga zaliczona do odpowiedniej kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem oraz ograniczeniami i wyjątkami wynikającymi z tej ustawy lub przepisach szczególnych i takie też przeznaczenie wynika z obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla obszaru, na którym znajduje się przedmiotowa nieruchomość. Zatem nie ma możliwości ustanowienia użytkowania wieczystego na terenie, który został przeznaczony pod drogę publiczną i w tym znaczeniu korzystanie z gruntu nie daje się pogodzić z funkcją wynikającą z planu.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji organ odwoławczy wskazał, iż organ I instancji nie odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, co do powodów odmowy w stopniu wystarczającym, czym w istocie naruszył art. 107 § 3 k.p.a. Wskazać jednakże należy, iż decyzja administracyjna została poddana kontroli instancyjnej, zaś utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji oznacza utrzymanie w mocy jej podstawowego, koniecznego elementu jakim jest jej rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy może również, korzystając z przyznanych mu uprawnień, korygować wady prawne decyzji
I SA 1900/03 organu I instancji, jak i wady polegające na niewłaściwej ocenie okoliczności faktycznych. W tym stanie rzeczy organ odwoławczy uzupełnił stanowisko organu I instancji w zakresie przyczyn odmowy, wskazując powody odmowy przyznania prawa użytkowania wieczystego do gruntu o pow. [...] m2, stanowiącego działkę ew. nr [...] pod ulicą [...] oraz do gruntu o pow. [...] m2, stanowiącego działkę ew. nr [...] pod ulicą [...].
W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego Spółdzielnia Budowlano-Mieszkaniowa "[...]" wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji podnosząc, że organy obu instancji przy wydawaniu decyzji nie ustaliły faktycznego przeznaczenia gruntu w planie zagospodarowania przestrzennego.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga jest uzasadniona.
Organ I instancji w ogóle nie uzasadnił decyzji w części dotyczącej jej punktu VI tj. odmawiającego prawa użytkowania wieczystego do działek nr [...] i [...]. Nie jest więc wiadome na jakiej podstawie i z jakich powodów organ odmówił przyznania tego prawa na rzecz Spółdzielni "[...]". Odwołanie Spółdzielni "[...]" od decyzji Prezydenta W. dotyczyło wyłącznie punktu VI decyzji i nie odnosiło się ono do pozostałej części decyzji, która dla odwołującego się jest korzystna. Organ odwoławczy, mimo że w uzasadnieniu swojej decyzji podnosi, iż odwołanie dotyczy tylko punktu VI decyzji to merytoryczne rozstrzygnięcie w sentencji odnosi się do całej decyzji pierwszoinstancyjnej. Tak więc organ odwoławczy orzekł z przekroczeniem granic zaskarżenia decyzji i rozstrzygnął również w części, której odwołanie nie dotyczyło. Decyzja organu odwoławczego winna odnosić się tylko do punktu VI zaskarżonej odwołaniem decyzji pierwszoinstancyjnej.
Odnośnie zaś rozstrzygnięcia w części zaskarżonej odwołaniem to słusznie skarżący podnosi w skardze, że nie zostało w ogóle ustalone faktyczne przeznaczenie działek nr [...] i [...] w planie zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy uzasadnił utrzymanie w punkcie VI decyzji organu I instancji bardzo ogólnikowo, gdyż tylko stwierdził w uzasadnieniu swojej decyzji, że działki te zostały wydzielone pod ulice co potwierdzają wypisy z ewidencji gruntów i takie przeznaczenie tych działek wynika z obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującego dla obszaru, na którym znajduje się przedmiotowa nieruchomość. Należy stwierdzić, że takie uzasadnienie odmowy przyznania prawa użytkowania wieczystego w rezultacie tej odmowy nie uzasadnia zaś uzasadnienie nie odpowiada wymogom zakreślonym treścią art. 107 § 3 kpa.
Nie wynika bowiem z uzasadnienia decyzji na podstawie czego organ przyjął, że z planu zagospodarowania przestrzennego wynika, iż działki nr [...] i [...] zostały przeznaczone pod ulice.
Z załączonych do akt administracyjnych części miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego W., zarówno załącznika graficznego jak i części opisowej, takiego wniosku wyprowadzić się nie daje. Natomiast wypis z ewidencji gruntów nie jest dowodem na podstawie, którego organ uprawniony jest do rozstrzygania wniosku zgłoszonego w trybie art. 7 dekretu z 26.10.1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze W. Należy więc uznać, że sprawa nie została wyjaśniona w sposób pozwalający na jej właściwe merytoryczne rozstrzygnięcie. Tym samym zostały naruszone zasady postępowania, a mianowicie zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 kpa oraz zasada pogłęniowego zaufania obywateli do organów Państwa zawarta w art. 8 kpa a także przepisy postępowania zawarte w art. 77, 80 i 107 § 3 kpa, a naruszenie tych przepisów mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Dlatego też decyzja zaskarżona podlega uchyleniu w całości natomiast decyzja organu I instancji podlega uchyleniu w pkt VI tj. kwestionowanym przez skarżącego.
Ponownie rozpoznając wniosek Spółdzielni "[...]" o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do działek nr [...] i [...] organ ustali faktyczne przeznaczenie tych działek w planie zagospodarowania przestrzennego, przy czym dokona w tym zakresie własnych szczegółowych ustaleń, a stanowisko swoje w tym zakresie uzasadni zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3kpa.
Mając powyższe na uwadze Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit c., art. 152 i art. 200 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.