Uzasadnienie
Centralna Komisja Kwalifikacyjna do Spraw Kadr Naukowych decyzją z dnia 30 czerwca 1988 r. odmówiła zatwierdzenia uchwały z dnia 27 października 1987 r. Rady Wydziału Nauk Społeczno-Politycznych Akademii (...) w W. w sprawie nadania Januszowi J. stopnia naukowego doktora habilitowanego. Rada Wydziału nie zgłosiła w stosownym terminie /trzech miesięcy/ wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a zatem sprawa została ostatecznie rozstrzygnięta.
Z dniem 30 września 1990 r. Akademia (...) została zniesiona. W tej sytuacji Senat Politechniki (...) w K., w której Janusz J. jest zatrudniony, zwrócił się z wnioskiem z dnia 19 września 1991 r. "o ponowne rozpatrzenie sprawy", nie podając podstawy prawnej wniosku. W toku postępowania przed Centralną Komisją do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych ustalono, że celem zgłoszonego wniosku było zastosowanie w sprawie art. 44 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych /Dz.U. nr 65 poz. 386/. O rozstrzygnięciu sprawy na podstawie tego przepisu orzekł również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 maja 1995 r. (...), w którym stwierdzono nieważność decyzji Komisji z dnia 25 października 1993 r. i z dnia 22 czerwca 1992 r.
Komisja zastosowała się do tego i decyzją z dnia 25 września 1995 r. nr (...), wydaną z powołaniem się na art. 44 ustawy, o której mowa, odmówiła wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia uchwały z dnia 27 października 1987 r. o nadaniu Januszowi J. stopnia naukowego doktora habilitowanego, które to postępowanie zostało zakończone odmowną decyzją Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej do Spraw Kadr Naukowych z dnia 30 czerwca 1988 r. W uzasadnieniu decyzji z dnia 25 września 1995 r. podano, że w rozpoznawanej sprawie nie ma podstaw do wznowienia postępowania, albowiem Senat Politechniki (...) nie miał uprawnień do wystąpienia o wznowienie postępowania w sprawie w trybie art. 44 ustawy. Przepis ten upoważnia do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania jedynie właściwą radę wydziału, radę naukową lub senat uczelni, to jest organy, których uchwały o nadaniu stopnia naukowego nie zostały zatwierdzone. Organem takim nie jest Senat Politechniki (...), a fakt zatrudnienia Janusza J. w tej uczelni nie daje legitymacji jej Senatowi do występowania w sprawie.
Wnioskiem z dnia 11 października 1995 r., nazwanym odwołaniem, Janusz J. zwrócił się do Centralnej Komisji do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych o ponowne rozpatrzenie sprawy. Napisał, że Komisja powinna przyjąć do wiadomości, iż Akademia (...) nie istnieje, a jej następca prawny nie został przez ustawodawcę wyznaczony. W tej sytuacji na Centralnej Komisji ciąży z mocy art. 7 ust. 3 ustawy o tytule naukowym i stopniach naukowych obowiązek wskazania jednostki organizacyjnej w celu przeprowadzenia czynności związanych z przewodami habilitacyjnymi. Brak wskazania takiej jednostki ogranicza prawa do wnoszenia skarg i zażaleń na działalność organów administracji państwowej.
Po rozpatrzeniu wniosku, o którym mowa, Centralna Komisja do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych decyzją z dnia 27 listopada 1995 r. nr (...) utrzymała w mocy swoją decyzję z dnia 25 września 1995 r. W uzasadnieniu ponownie stwierdzono, że Senat Politechniki (...) nie był legitymowany do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w trybie art. 44 ustawy z dnia 12 września 1990 r., gdyż organ ten nie uczestniczył w żadnym etapie postępowania kwalifikacyjnego w sprawie Janusza J. i do uczestnictwa w tym postępowaniu nie miał żadnych kompetencji formalnych ani merytorycznych. Komisja nie podzieliła stanowiska wyrażonego we wniosku o zastosowaniu w sprawie art. 7 ust. 3 ustawy, stwierdzając, że przepis ten nie ma tu zastosowania, gdyż dotyczy sytuacji, w której przewód habilitacyjny nie został zakończony, a jednostce prowadzącej ten przewód uprawnienia do habilitacji zostały zawieszone lub odebrane. W odniesieniu do Janusza J. sytuacja taka nie wystąpiła, gdyż jego przewód habilitacyjny został zakończony w 1988 r. prawomocną decyzją. W tej sytuacji nie było podstaw do podejmowania działań przewidzianych w art. 7 ust. 3 ustawy.
Decyzję Komisji zaskarżył Janusz J. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, podnosząc ponownie, że z powodu zlikwidowania Akademii (...) powinien być zastosowany w sprawie art. 7 ust. 3 ustawy, czego Komisja nie dopełniła. W skardze podniesione zostały również wątpliwości dotyczące oznaczenia decyzji Komisji oraz podawanych w nich pouczeń o środkach prawnych.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie, podając argumenty zbieżne z uzasadnieniami decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przepis art. 44 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych /Dz.U. nr 65 poz. 386/, będący prawną podstawą decyzji Centralnej Komisji do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych, jest zamieszczony w rozdziale "Przepisy przejściowe i końcowe" i ma charakter przepisu szczególnego w zakresie wznowienia postępowania administracyjnego. Ten jego charakter wyłącza możliwość rozszerzającej interpretacji. Stosując zaś go w brzmieniu dosłownym, należy podkreślić, że wynikające z niego uprawnienie do wystąpienia do Komisji o wznowienie postępowania jest ograniczone tylko do "właściwej rady naukowej, rady wydziału lub senatu uczelni".
W kontekście przepisów ustawy dotyczących przewodu habilitacyjnego nie może budzić wątpliwości, że jednostką "właściwą" w rozumieniu omawianego przepisu jest jednostka, której dotyczy decyzja Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej do Spraw Kadr Naukowych o odmowie zatwierdzenia uchwały. Jednostką taką bez wątpienia nie jest Senat Politechniki (...), który jak powiedziano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie uczestniczył w żadnym etapie postępowania kwalifikacyjnego Janusza J. i do uczestnictwa w tym postępowaniu nie był uprawniony ani w sensie formalnym, ani merytorycznym. Zatrudnienie Janusza J. w tej uczelni nie uprawniało jej Senatu do wystąpienia z wnioskiem, o którym mowa w art. 44 ustawy. Dodać należy, że ustawa (...) o zniesieniu Akademii (...) nie zawiera przepisu upoważniającego kogokolwiek do działania w imieniu tej uczelni w sprawach dotyczących zakończenia przewodów doktorskich i habilitacyjnych, bez względu na sposób zakończenia tych spraw.
Błędne jest twierdzenie skarżącego, że wobec zniesienia uczelni, w której toczyło się postępowania habilitacyjne, w sprawie miał zastosowanie art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 12 września 1990 r. Przepis ten dotyczy przypadków zawieszenia lub pozbawienia uprawnienia określonej jednostki do nadawania stopni naukowych, co w rozpoznawanym wypadku nie zachodziło, a ponadto obejmuje tylko czynności związane z zakończeniem przewodów, gdy tymczasem sprawa skarżącego została zakończona ostateczną decyzją z 1988 r. W tej sytuacji odmowa zastosowania art. 7 ust. 3 przez Centralną Komisję była w pełni uzasadniona, gdyż jego zastosowanie w rozpoznawanej sprawie prowadziłoby do naruszenia tego przepisu, a ponadto naruszałoby także art. 44 ustawy przez rozszerzającą jego wykładnię.
W tym stanie Sąd na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368/ orzekł o oddaleniu skargi.