Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 17 października 1997 r., I SA 196/97

Sentencja

1. oddala skargę w przedmiocie zwolnienia osobnej kwatery stałej.

Uzasadnienie

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga nie zasługiwała na jej uwzględnienie, aczkolwiek skarżący trafnie wywodzi, że w wyroku z dnia 25 sierpnia 1995 r. I SA 777/94 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż w sytuacji gdy skarżący wystąpił ze spółdzielni mieszkaniowej i zwrócił zaliczkową pomoc finansową w przyznanej wysokości. trudno jest przyjąć, że "skorzystał" on z pomocy finansowej z funduszu mieszkaniowego w rozumieniu art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych /Dz.U. 1992 nr 5 poz. 19/. Pod rządem powołanych w wymienionym wyroku obowiązujących wówczas przepisów ustawy z dnia 20 maja 1976 r. bowiem brak było - w ocenie składu orzekającego tego Sądu - dostatecznych przesłanek do nakazania skarżącemu zwolnienia kwatery stałej. Również fakt, że syn skarżącego uzyskał, po rezygnacji ojca, członkostwo w Spółdzielczym Zrzeszeniu Budowy Domków Jednorodzinnych,,Bemowo-Babice" (...) nie mógł mieć wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, skoro kwestia członkostwa jest wewnętrzną rzeczą spółdzielni mieszkaniowej, a skierowania do spółdzielni żołnierzy zawodowych przez organy wojskowe odbywać się mogły - jak można było sądzić - na podstawie stosownych porozumień /umów/ i w drodze tego rodzaju porozumień /umów/ powinny być załatwiane sprawy rezygnacji z członkostwa. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uchylając decyzję Dowódcy Zgrupowania Jednostek Zabezpieczenia MON oraz decyzję Szefa Służby Zakwaterowania i Budownictwa Garnizonu Stołecznego jednoznacznie w uzasadnieniu wyroku z dnia 26 sierpnia 1995 r. przesądził, iż wyżej wymienione decyzje organów obu instancji zostały wydane z naruszeniem art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy o zakwaterowaniu sił zbrojnych.

Stosownie do art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1955 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Sądu wiąże w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że organ administracji jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na subiektywne przeświadczenie o zasadności innego rozstrzygnięcia. Jednakże obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciążący na organie orzekającym może być wyłączony w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, a także po wzruszeniu wyroku w drodze rewizji nadzwyczajnej. Taki zaś stan rzeczy nastąpił w chwili wydania obecnie zaskarżonych decyzji, które zostały oparte o przepis art. 41 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej /Dz.U. nr 86 poz. 433/, odmiennie regulujący obowiązek zwolnienia osobnej kwatery stałej. Zgodnie bowiem z art. 41 ust. 1 pkt 2 tej ustawy żołnierz zawodowy i osoby wspólnie z nim zamieszkujące są obowiązane przekazać do dyspozycji Agencji dotychczas zajmowaną kwaterę, jeżeli żołnierz otrzymał pomoc finansową na budownictwo mieszkaniowe, udzieloną na podstawie dotychczasowych przepisów. Zasadnie zatem organ odwoławczy wywiódł w zaskarżonej decyzji z dnia 31 grudnia 1996 r., że w cyt. powyżej przepisie ustawodawca wyraźnie już postanowił obowiązek zwrotu zajmowanej kwatery stałej wskutek udzielenia pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe na podstawie dotychczas obowiązujących przepisów. Skarżącemu taka pomoc została udzielona na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych /t.j. Dz.U. 1992 nr 5 poz. 19/.

Po wzruszeniu przez sąd administracyjny uprzedniej decyzji dowódcy Zgrupowania Jednostek Zabezpieczenia MON z dnia 4 marca 1994 r. zważyć należy, że skutki przedmiotowego zdarzenia prawnego nastąpiły również pod rządem aktualnie obowiązującej ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. Skoro więc w świetle przepisów tej ostatniej ustawy obowiązek wydania zajmowanej kwatery stałej nie wygasł, zasadnie organ administracyjny w prowadzonym postępowaniu administracyjnym rozstrzygnął po myśli art. 41 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r., orzekając kwestionowaną diecezją o zwolnieniu przez skarżącego zajmowanej kwatery stałej. W opisanych powyżej warunkach, skoro zaskarżona decyzja swym rozstrzygnięciem odpowiada prawu, brak jest podstaw do jej wzruszenia tylko dlatego, że treść uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji zawiera niedopuszczalną polemikę organu z oceną prawną Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażoną w wyroku z dnia 25 sierpnia 1995 r. Wprawdzie od tego rodzaju uchybień nie ustrzegł się również i organ odwoławczy, czego dowodzi uzasadnienie zaskarżonej decyzji, niemniej w kontekście zarzutów skarżącego, organ ten zasadność wydanego rozstrzygnięcia wsparł już prawną analizą przesłanki art. 42 ust. 1 w zw. z art. 41 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.

Mając powyższe na uwadze w oparciu o art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ należało orzec jak w sentencji wyroku.