Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 21 czerwca 1993 r., I SA 1980/92

Teza

Dla zastosowania przepisu art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /t.j. Dz.U. 1987 nr 30 poz. 165/ przy obliczaniu należnej najemcy powierzchni mieszkalnej niezbędne jest ustalenie nie tylko faktu zamieszkiwania z najemcą osób bliskich, ale również prowadzenie z nim wspólnego gospodarstwa domowego.

Uzasadnienie

Prezydent Miasta decyzją z dnia 21 października 1992 r. utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Dzielnicy z dnia 10 stycznia 1992 r., którą tenże na podstawie art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe odmówił przydziału Genowefie M. "wolnego pokoju" o pow. 26,65 m2 w lokalu nr 103. Z uzasadnień decyzji wynika, że lokal nr 103 składa się z trzech pokoi, kuchni, służbówki, przedpokoju, holu, łazienki i wc o powierzchni użytkowej 89,26 m2, w tym powierzchni mieszkalnej 56,10 m2. Dwa pokoje o powierzchni 14,80 m2 z używalnością kuchni oraz pomieszczenia przynależne, zgodnie z decyzją o przydziale, zajmuje Genowefa M., natomiast trzeci pokój o powierzchni 26,65 m2 jest wolny po wyprowadzeniu się dotychczasowego najemcy. Skarżąca legitymuje się uprawnieniem do dodatkowej powierzchni mieszkalnej z tytułu stanu zdrowia, a jako osoby wspólnie zamieszkujące podała wnuczkę oraz siostrzenicę. Rozpatrując sprawę w postępowaniu odwoławczym stwierdzono, iż powierzchnia mieszkalna, jaką dysponuje skarżąca, zabezpiecza maksymalną powierzchnię przysługującą jej według norm zaludnienia, z uwzględnieniem uprawnienia do dodatkowej powierzchni mieszkalnej, zaś osoby zgłoszone jako wspólnie zamieszkujące, według złożonych osobiście oświadczeń, nie prowadzą z najemcą wspólnego gospodarstwa, a tym samym nie mogą być brane pod uwagę przy obliczaniu należnej najemcy powierzchni mieszkalnej według art. 37 ust. 1 prawa lokalowego. (...)

Genowefa M. zaskarżyła omawianą wyżej decyzję Prezydenta Miasta do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jej uchylenie i zarzucając, że została wydana z naruszeniem przepisów art. 37 ust. 1 oraz art. 39 ust. 3 prawa lokalowego. Zdaniem skarżącej, oświadczenia sporządzone przez urzędników organu I instancji na okoliczność nie prowadzenia przez nią z wnuczką i siostrzenicą wspólnego gospodarstwa domowego nie odpowiadają prawdzie. W rzeczywistości bowiem nie tylko prowadzą ze skarżącą /która ma 80 lat i jest inwalidką zaliczoną do pierwszej grupy inwalidztwa/ wspólne gospodarstwo domowe, ale i sprawują nad nią opiekę. Gdyby wnuczka i siostrzenica były odpowiednio przesłuchane, w szczególności co do wspólnych zakupów, wspólnego gotowania, prania, sprzątania i opieki nad skarżącą, to musiałyby potwierdzić wspólnotę gospodarczą. (...)

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Genowefa M. zajmuje część lokalu nr 103 o powierzchni mieszkalnej 30,45 m2. Posiada ona uprawnienie do dodatkowej powierzchni mieszkalnej ze względu na stan zdrowia. A zatem przysługują jej dwie normy powierzchni mieszkalnej. Zgodnie bowiem z przepisem par. 11 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 1987 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów prawa lokalowego /Dz.U. nr 36 poz. 203 ze zm./ dodatkową powierzchnię mieszkalną przyznaje się w postaci jednej normy. W myśl zaś przepisu par. 10 ust. 1 cytowanego rozporządzenia - norma powierzchni mieszkalnej przysługującej jednej osobie, wynosi 7-10 m2.

Skoro więc Genowefie M. przysługują dwie normy powierzchni mieszkalnej, to ma ona uprawnienie do lokalu o powierzchni mieszkalnej 14-20 m2. Ponieważ zajmuje lokal o powierzchni 30,45 m2, czyli większej niż jej przysługuje, to nie ma tytułu do ubiegania się o przydział na podstawie art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. prawo lokalowe - opróżnionej części lokalu, tj. pokoju o powierzchni 26,65 m2. Według bowiem tego ostatniego przepisu prawo do przydziału opróżnionej części lokalu przysługuje najemcy, który zajmuje powierzchnię mniejszą od maksymalnej powierzchni przysługującej mu według norm zaludnienia.

Brak było również w danym wypadku podstaw do uwzględnienia - przy naliczaniu należnej Genowefie M. powierzchni mieszkalnej - powierzchni mieszkalnych mogących przysługiwać wnuczce i siostrzenicy. Stosownie do przepisu art. 37 ust. 1 prawa lokalowego przy obliczaniu należnej najemcy powierzchni mieszkalnej uwzględnia się normy zaludnienia przysługujące najemcy i osobom bliskim, prowadzącym z nim wspólne gospodarstwo domowe. Tymczasem wnuczka i siostrzenica skarżącej - jak wynika z ich własnych oświadczeń oraz oświadczenia skarżącej złożonych przed organem I instancji - nie prowadziły ze skarżącą wspólnego gospodarstwa domowego. Oświadczenia, o których mowa, nie budzą żadnych wątpliwości, mówią wprost o prowadzeniu przez każdą z wyżej wymienionych osób oddzielnego gospodarstwa domowego, o robieniu oddzielnych zakupów "o stołowaniu się" wnuczki na mieście. Takie oświadczenia nie mogą być pominięte jedynie na podstawie zarzutów skargi, nie godzącej się z konsekwencjami ustalonego stanu faktycznego i z tego względu kwestionującej same ustalenia.

Na orzeczenie sądu nie mógł mieć też wpływu fakt zawarcia przez wnuczkę skarżącej w dniu 18 lutego 1993 r. związku małżeńskiego, jako że Naczelny Sąd Administracyjny ocenia zgodność zaskarżonej decyzji w świetle stanu faktycznego istniejącego w dniu jej wydania. W dodatku fakt ten sam przez się nie daje skarżącej uprawnień do większej powierzchni mieszkalnej.

W związku z powyższym, nie stwierdziwszy, aby zaskarżona decyzja naruszała prawo, na podstawie art. 207 par. 5 Kpa skargę należało oddalić.