Uzasadnienie
Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania Prezydenta Miasta L.,, utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2003 r. odnawiając wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] sierpnia 1990 r. orzekającej o odebraniu prawa zarządu Przedsiębiorstwu Handlu [...] "[...]" do nieruchomości położonej w L. ul. [...] oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni [...] m2.
W uzasadnieniu decyzji wskazano następujący stan faktyczny i prawny:
Ostateczną decyzją z dnia [...] sierpnia 1990 r. Dyrektor Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miasta L. wspólnego dla wszystkich dzielnic miasta L. orzekł o odebraniu prawa zarządu Przedsiębiorstwu Handlu [...] "[...]" w stosunku do nieruchomości położonej w L. przy ul. [...], oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni [...] m2.
Pismem z dnia [...] lutego 2003 r. Prezydent Miasta L. wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności tej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa.
Decyzją z dnia [...] maja 2003 r. Wojewoda L. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miasta L. wspólnego dla wszystkich dzielnic miasta L. z dnia [...] sierpnia 1990 r. z uwagi na brak legitymacji prawnej wnioskodawcy do wniesienia przedmiotowego żądania. Gmina Miasto L. nie była bowiem stroną postępowania zakończonego wyżej wymienioną decyzją z dnia [...] sierpnia 1990 r., skoro decyzją Wojewody L. z dnia [...] maja 1998 r. utrzymaną następnie w mocy decyzją Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej, odmówiono stwierdzenia nabycia przez Gminę Miasto L. z mocy prawa z dniem 27 maja 1990 r. prawa własności przedmiotowej nieruchomości.
Od decyzji organu wojewódzkiego z dnia [...] maja 2003 r. Prezydent Miasta L. złożył odwołanie, podnosząc, że przedmiotowe grunty z mocy prawa stanowią własność Gminy Miasta L., co zostanie potwierdzone decyzją o komunalizacji.
Rozpatrując odwołanie organ stwierdził, że stosownie do przepisu art. 157 § 2 kpa, wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji może skutecznie domagać się strona, a więc stosownie do przepisu art. 28 kpa tylko taki podmiot, którego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy zakwestionowana decyzja.
Interes prawny gminy uzależniony jest od wydania ostatecznej decyzji o komunalizacji nieruchomości, o której mowa w art. 18 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz.191 ze zm.).
W świetle utrwalonego orzecznictwa sądowego dla wykazania swojego interesu prawnego w sprawie gmina nie może skutecznie powoływać się na przepis art. 5 ust. 1 wyżej wymienionej ustawy z dnia 10 maja 1990 r. bez przedstawienia decyzji, o której mowa w art.18 ustawy. Dopiero na podstawie ostatecznej decyzji komunalizacyjnej gmina może skutecznie powoływać się na swoje prawo i rozporządzać nabytym mieniem.
Skoro zatem, jak wskazał organ wojewódzki w swojej decyzji, przedmiotowa nieruchomość nie została skomunalizowana i Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę na ostateczną decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej, utrzymującą w mocy decyzję Wojewody L. z dnia [...] maja 1998 r. o odmowie stwierdzenia nabycia przedmiotowej nieruchomości z mocy prawa, to nie można uznać, aby Gmina Miasto L. posiadała tytuł prawny do tej nieruchomości, legitymujący do żądania stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] sierpnia 1990 r., wydanej w sprawie wygaśnięcia zarządu tą nieruchomością.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miasta złożył Prezydent Miasta L. wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej decyzji Wojewody [...] z powodu niezgodności z prawem, to jest naruszenia przepisów art. 7 i 28 kpa oraz art. 157 § 3 kpa.
Skarżący podniósł, że organy obu instancji nie wyjaśniły dokładnie kwestii posiadania przez Gminę L. przymiotu strony w tym postępowaniu. Przedsiębiorstwo "[...]" faktycznie nigdy nie posiadało prawa zarządu do użytkowanych gruntów, bowiem dysponowało wyłącznie decyzją o ustaleniu nowych opłat za zarząd. Dlatego też Gmina Miasto L. wystąpiła z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] sierpnia 1990 r. o odebraniu mu prawa zarządu do tej nieruchomości. Zdaniem skarżącego posiadał on legitymację do złożenia takiego wniosku, bowiem jego interesu prawnego dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności tamtej decyzji. Legitymację Gminy L. potwierdza art. 36 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. oraz art. 5 tej ustawy, bowiem z mocy prawa stała się ona właścicielem, przejmującym zobowiązania i wierzytelności terenowych organów administracji, które wydały przedmiotową decyzję.
W odpowiedzi na skargę organ potrzymał swoje stanowisko i jednocześnie stwierdził, że kwestia wszczęcia postępowania nadzorczego z urzędu jest zagadnieniem odrębnym, nie mającym związku z niniejszym postępowaniem zainicjowanym wnioskiem skarżącego.
Działając na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Stosowanie do treści art. 10 § 1 kpa organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.
W przedmiotowej sprawie stroną postępowania było Przedsiębiorstwo Handlu [...] "[...]" w L., któremu doręczono decyzję organu pierwszej instancji. Zaskarżana decyzja Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] sierpnia 2003 r. nie została doręczona temu przedsiębiorstwu. Wobec nie doręczenia decyzji uczestnikowi postępowania, to jest Przedsiębiorstwo Handlu [...] "[...]", decyzja podlega uchyleniu na podstawie art.145 § 1 pkt b w związku z art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W związku z uchybieniem proceduralnym Sąd uznał, że na tym etapie sprawy przedwczesna jest ocena zarzutów zawartych w skardze.