Uzasadnienie
Uzasadnienie
Komendant Główny Policji, decyzją z dnia [...] lipca 2002 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] czerwca 2002 r. orzekającą o odmowie wydania decyzji o opróżnieniu lokalu mieszkalnego nr [...] przyl. [...] w W. przez G. K. Z ustaleń organu odwoławczego wynika, że lokal mieszkalny nr [...] przy [...] w W. został przydzielony G. K. – funkcjonariuszowi KSP decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 1992 roku Komendanta [...] Policji. Osobami uprawnionymi do zamieszkiwania zostali żona – Z. K. oraz dzieci P. i M. Sąd Wojewódzki w W. Wydział [...] w dniu [...] lutego 1996 roku orzekł rozwód małżeństwa Z. i G. K. i ustalił sposób korzystania ze wspólnego mieszkania przez czas zamieszkiwania w nim rozwiedzionych małżonków.
W dniu 18.06.1999 r. G. K. zawarł związek małżeński z M. F., która posiada spółdzielczy własnościowy lokal mieszkalny przy ul. [...] w W. o powierzchni mieszkalnej 33 m2.
Z. K. złożyła wniosek do Komendanta [...] Policji o opróżnienie lokalu mieszkalnego nr [...] przy [...] w W. przez G. K. Decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2002 roku Komendant [...] Policji odmówił wydania decyzji orzekającej opróżnienie lokalu mieszkalnego nr [...] przy [...] w W. przez G. K. Przypadki, w których orzeka się o opróżnieniu lokalu zostały określone w art. 95 ust. 2 – 4 ustawy o Policji, a od 1 grudnia 2001 roku kwestie tę reguluje również § 7 rozporządzenia MSWiA z dnia 17 października 2001 roku (Dz. U. Nr 131, poz. 1469).
Bezspornym jest, że G. K. posiada uprawnienia do 5 norm zaludnienia tj. do lokalu o powierzchni mieszkalnej od 35 do 50 m2. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że lokal mieszkalny przy ul. [...] w W. nie zapewnia zainteresowanemu należnych norm zaludnienia.
I SA 2042/02
Z przedstawionego przez Z. S. pisma z dnia 27 maja 2002 r. z Zarządu Budynków Komunalnych W. oraz z dokumentów zebranych przez Komendę [...] Policji (pismo z dnia 23 kwietnia 2002 roku z Zarządu Budynków Komunalnych W.) wynika, że na przedmiotowym lokalu nie ciąży zadłużenie uzasadniające wydanie decyzji o opróżnieniu lokalu.
Odnosząc się do wniosku Z. S. o opróżnienie lokalu w związku z nie zamieszkiwaniem przez G. K. w przedmiotowym lokalu przez okres dłuższy niż 6 miesięcy organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji przeprowadził przesłuchanie świadków wskazanych przez strony na tę okoliczność. Z protokołów przesłuchania świadków sporządzonych w dniu 20 maja 2002 roku wynika, iż świadkowie powołani przez Z. S. nie widywali G. K. w lokalu przy ul. [...] w W. przez ostatnie 3 lata. Natomiast świadkowie powołani przez G. K. stwierdzali, iż bywali w przedmiotowym lokalu wraz z zainteresowanym.
Biorąc powyższe pod uwagę organ uznał, iż nie można jednoznacznie stwierdzić, że G. K. nie zamieszkuje w niniejszym lokalu.
W skardze na decyzję Komendanta Głównego Policji Z. S. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zarzuciła naruszenie art. 107 § 3 kpa poprzez ogólnikową analizę materiału dowodowego oraz pominięcie części zgromadzonego materiału dowodowego.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest bezzasadna, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
Katalog przyczyn, których wystąpienie uzasadnia wydanie decyzji o opróżnieniu lokalu mieszkalnego jest zawarty w art. 95 ust. 2 i 3 ustawy z 6.04.1990 roku o Policji (test jednolity Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58). Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji żadna z tych ustawowych przyczyn uzasadniających orzeczenie opróżnienia lokalu w niniejszej sprawie nie występuje. Wynika to również z materiału dokumentacyjnego jak i skarżąca Z. S. nie podważa ustaleń organu w tym zakresie.
I SA 2042/02
Natomiast Z. S. powołuje się na przyczynę opróżnienia lokalu mieszkalnego określoną w § 7 pkt 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 17.10.2001 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 131, poz. 1469), który to przepis stanowi, że opróżnienie lokalu mieszkalnego następuje w przypadku, jeżeli lokal mieszkalny nie jest zamieszkiwany przez policjanta przez okres dłuższy niż sześć miesięcy, chyba że zachodzą okoliczności uzasadniające czasowy pobyt policjanta poza miejscem stałego zamieszkania.
Organ I instancji przeprowadził postępowanie dowodowe na powyższą okoliczność i uznał, że materiał dowodowy nie pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, że G. K. nie mieszka w przedmiotowym lokalu przez okres dłuższy niż sześć miesięcy wobec czego nie można przyjąć, że podstawa z § 7 ust. 1 pkt 6 powołanego rozporządzenia jest udowodniona.
Skarżąca Z. S. w skardze kwestionuje prawidłowość oceny materiału dowodowego dokonanej przez organy obu instancji.
Należy stwierdzić, że postępowanie dowodowe prowadzone w celu ustalenia czy zachodzą okoliczności przewidziane w § 7 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia z 17.10.2001 r. było zbędne i nie ma znaczenia dla wyniku całego postępowania administracyjnego w rozpoznawanej sprawie, czy organy obu instancji prawidłowo zebrały materiał dowodowy i właściwie oceniły dowody na powyższą okoliczność, gdyż powołany § 7 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia nie może w ogóle stanowić podstawy prawnej do orzeczenia opróżnienia lokalu mieszkalnego. Rozporządzenie to jest aktem wykonawczym do ustawy z 6.04.1990 r. o Policji i zostało wydane z upoważnienia ustawowego, zawartego w art. 97 ust. 1 tej ustawy. Przepis ten upoważnił ministra do określenia w drodze rozporządzenia szczegółowych zasad przydziału i opróżnienia oraz norm zaludnienia lokali mieszkalnych. Powołany § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 17.10.2001 r. został wydany bez upoważnienia ustawowego, gdyż powtarza katalog przyczyn, które uzasadniają opróżnienie lokalu mieszkalnego, a który to katalog zawarty jest w art. 95 ustawy o Policji i dodatkowo wprowadza w pkt 6 przyczynę opróżnienia lokalu nieznaną ustawie.
I SA 2042/02
O obowiązkach obywateli mogą decydować wyłącznie przepisy ustawowe to jest przepisy zawarte w aktach o randze ustawy lub w aktach wydanych na podstawie i w granicach upoważnienia ustawowego. Podstawą prawną do wydania przez organ administracji publicznej decyzji nakładającej określone obowiązki może być tylko przepis prawa powszechnie obowiązującego, a więc aktu ustawodawczego wydanego na podstawie i w granicach wyraźnego upoważnienia zawartego w innym akcie ustawodawczym.
Ponieważ wspomniany § 7 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia z 17.10.2001 r. wydany został z przekroczeniem granic upoważnienia zawartego w art. 97 ust. 1 ustawy o Policji to nie może stanowić podstawy prawnej decyzji administracyjnej. Natomiast nie zostało stwierdzone by zachodziły podstawy uzasadniające orzeczenie opróżnienia lokalu wyszczególnione w art. 95 ust. 2 i 3 ustawy o Policji.
Z tych względów decyzja o odmowie opróżnienia lokalu mieszkalnego przez G. K. jest zgodna z prawem.
Z powyższych względów Sąd na zasadzie art. 151 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.