Uzasadnienie
Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r., nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania Prezydenta Miasta L. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2003 r., nr [...].
W uzasadnieniu przedstawiono, co następuje:
Decyzją z dnia [...] stycznia 1993 r., nr [...] Kierownik Urzędu Rejonowego w L. przekazał Centrum Obsługi Technicznej "[...]" Sp. z o. o. w użytkowanie wieczyste nieruchomość położoną w L. przy ul. [...], obręb [...], oznaczoną jako działka nr [...] o powierzchni [...] m2 dla której prowadzona jest księga wieczysta KW nr [...].
Zawiadomieniem z dnia 6 marca 2003 r. Wojewoda [...] poinformował o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji.
Po przeprowadzeniu postępowania nadzorczego Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2003 r., nr [...]. stwierdził, że decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w L. z dnia [...] stycznia 1993 r., nr [...] została wydana z naruszeniem prawa, przy czym nie jest możliwe stwierdzenie nieważności tej decyzji, z uwagi na upływ 10 lat od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia.
Od decyzji pierwszoinstancyjnej odwołał się Prezydent Miasta L., podnosząc, że Wojewoda [...] w swoim rozstrzygnięciu nie wskazał daty doręczenia lub ogłoszenia zaskarżonej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w L., a data ta ma znaczenie w świetle art. 156 § 2 kpa dla ustalenia upływu okresu 10 lat od dnia wydania tej decyzji.
Rozpatrując złożone odwołanie oraz całość materiału dowodowego zebranego w sprawie Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast stwierdził, co następuje:
Zasadnie, czego nie kwestionuje skarżący, organ wojewódzki uznał, że decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w L. z dnia [...] stycznia 1993 r. została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, co wypełnia przesłanki art. 156 § 1 pkt 1 kpa, skoro gminie od dnia 27 maja 1990 r. przysługiwało prawo własności nieruchomości.
Zgodnie z art. 156 § 2 kpa nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyny wymienionej w § 1 pkt 1 tego artykułu, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło 10 lat.
W aktach sprawy brak jest potwierdzenia doręczenia decyzji z dnia [...] stycznia 1993 r. stronom postępowania, ale przy braku dowodów bezpośrednich organ wojewódzki zasadnie oparł swoje rozstrzygnięcie na dowodzie pośrednim, jakim jest potwierdzenie na decyzji, że stała się ona prawomocna z dniem 2 lutego 1993 r. Uznając zaskarżoną decyzję za prawidłową utrzymano ją w mocy.
Na decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] sierpnia 2003 r. skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Prezydent Miasta L. Zarzucając naruszenie art. 7, art. 77, art. 156 § 1 i 2 i art. 158 § 2 kpa, strona skarżąca domagała się uchylenia obydwu decyzji wydanych w postępowaniu nadzorczym. Stwierdzono, że art. 156 § 2 kpa mógłby mieć zastosowanie dopiero po precyzyjnym ustaleniu terminu doręczenia kwestionowanej decyzji z dnia [...] stycznia 1993 r. Podniesiono, że decyzja ta nie została doręczona Gminie L., mimo, że jest ona z mocy prawa właścicielem rzeczonych gruntów od 27 maja 1990 r. Brak jest w aktach dowodu doręczenia decyzji Centrum Obsługi Technicznej "[...]". Podkreślono także, ze w postępowaniu nadzorczym, w tym we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzucono, że decyzja z dnia [...] stycznia 1993 r. rażąco naruszyła art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127 ze zm.), do której to kwestii organy pierwszej i drugiej instancji w ogóle się nie odniosły.
Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, a ponadto odniósł się do zarzutów skargi związanych z pominięciem w decyzjach nadzorczych rozważenia kwestii dotyczących przesłanki nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Pełnomocnik uczestnika postępowania Centrum Obsługi Technicznej "[...]" Sp. z o. o. z siedzibą w L. wnosił o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który na mocy art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) stał się z dniem 1 stycznia 2004 r. właściwy do rozpoznania sprawy zważył, co następuje:
Skarga zasługiwała na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji naruszają prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.
W dniu 6 marca 2003 r. Wojewoda [...] zawiadomił strony o wszczęciu z urzędu na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 i 2 kpa postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w L. z dnia [...] stycznia 1993 r., nr [...]. Decyzja zaś tego organu z dnia [...] grudnia 2003 r., w której stwierdzono wydanie decyzji z dnia [...] stycznia 1993 r. z naruszeniem prawa z uwagi na upływ 10 lat od dnia jej doręczenia, wydana została na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 i art. 158 § 2 kpa, z pominięciem rozważenia przesłanki nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Prezydent Miasta L. w odwołaniu od tej decyzji zarzucił m.in., że w postępowaniu pierwszoinstancyjnym pominięto rozważenie podnoszonego przez stronę zarzutu, iż oceniana w postępowaniu nadzorczym decyzja rażąco naruszała art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości.
Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast w postępowaniu odwoławczym - podobnie jak organ pierwszej instancji ocenił kwestionowaną decyzję z dnia [...] stycznia 1993 r., jedynie w świetle pozytywnej przesłanki nieważności wymienionej w art. 156 § 1 pkt 1, pomijając ocenę w zakresie przesłanki wymienionej w pkt 2 i utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...], uznając ją za uzasadnioną. Tymczasem zgodnie z zasadą dwuinstancyjności ustanowioną w art. 15 kpa organ odwoławczy obowiązany był ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę w jej całokształcie, a nie ograniczać się do kontroli decyzji organu pierwszej instancji. Obydwa organy rozstrzygające sprawę w postępowaniu nadzorczym nie wyjaśniając całokształtu sprawy naruszyły art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa.
Powyższe uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, dlatego koniecznym stało się uchylenie obydwu decyzji wydanych w tym postępowaniu.
Sąd nie podzielił pozostałych zarzutów podniesionych w skardze. Za zbyt rygorystyczny uznać należy pogląd strony skarżącej, że brak w aktach postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] stycznia 1993 r. dowodów jej doręczenia wyklucza w prowadzonym obecnie postępowaniu nadzorczym możliwość dowodzenia daty tego doręczenia za pomocą pośrednich środków dowodowych, skoro zgodnie z art. 75 § 1 kpa, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.
W ponownie przeprowadzonym postępowaniu nadzorczym należy szczegółowo rozważyć kwestie związane z oceną weryfikowanej w tym trybie decyzji również w świetle przesłanki rażącego naruszenia prawa.
Z powyższych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji wyroku.