Wyrok WSA w Warszawie z 26 stycznia 2004 r., I SA 2052/03

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

Rozpoznanie

w dniu 26 stycznia 2004 r.

Sprawa

sprawy ze skargi I. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu z dnia [...] lipca 2003 r. Nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zaskarżone postanowienie nie może być wykonane do chwili uprawomocnienia się wyroku.

Skład

Przewodniczący sędzia NSA(del.) Joanna Runge-Lissowska Sędziowie NSA (del.): Ewa Dzbeńska Maria Wiśniewska (spr.)
Nina Beczek protokolant

Uzasadnienie

I SA 2052/03

Uzasadnienie

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. postanowieniem z dnia [...] lipca 2003 r., nr [...] stwierdziło uchybienie przez I. J. terminu do wniesienia odwołania od decyzji Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w P. z dnia [...] marca 2003 r., nr [...].

W uzasadnieniu wskazanego postanowienia wskazano, że decyzja Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w P. z dnia [...] marca 2003 r., została skutecznie doręczona I. J. w dniu 10 marca 2003 r., natomiast odwołanie zostało przez nią złożone dopiero w dniu 30 czerwca 2003 r., a zatem z uchybieniem ustawowego terminu, który upłynął w dniu 24 marca 2003 r.

1. J. zaskarżyła powyższe postanowienie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze, jak to wynika z jej treści, wniosła o jego uchylenie, zarzucając ogólnie, że jest ono nieprawidłowe i krzywdzące.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, będąc z dniem 1 stycznia 2004 r. – na podstawie art. 97 § 1 ustawy – przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271) – Sądem właściwym do rozpoznania skargi I. J. zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Sąd administracyjny rozstrzyga sprawę w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270; zwanej dalej p.p.s.a.), co oznacza, że dokonuje oceny zaskarżonego postanowienia z punktu widzenia jego zgodności z prawem, nawet gdy określony zarzut nie został podniesiony w skardze.

W niniejszej sprawie organ drugiej instancji, wydając zaskarżone postanowienie, dopuścił się naruszenia przepisów o postępowaniu administracyjnym, co w konsekwencji miało istotny wpływ na wynik postępowania.

I SA 2052/03

W aktach administracyjnych znajduje się zwrotne potwierdzenie doręczenia decyzji, na podstawie którego organ odwoławczy uznał za skuteczne doręczenie skarżącej w dniu 10 marca 2003 r. decyzji Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w P. z dnia [...] marca 2003 r., nr [...]. Z dokumentu tego wynika jednak, że dotyczy on nie decyzji o nr [...], lecz decyzji o nr [...]. Co do tej rozbieżności organ drugiej instancji przeszedł do porządku dziennego, aczkolwiek okoliczność ta wymagała bezwzględnie stosownego wyjaśnienia.

Niezależnie od powyższego uchybienia należy podkreślić, że nasuwa zastrzeżenia także ocena proceduralnej skuteczności doręczenia adresatce omawianej przesyłki. Z art. 43 k.p.a. wynika bowiem, że doręczenie zastępcze może być dokonane tylko z zachowaniem wymienionych w tym przepisie przesłanek, przy czym muszą one wystąpić kumulatywnie. Po pierwsze, adresat jest nieobecny w lokalu mieszkalnym i jest to nieobecność w czasie samego doręczania pisma. Po drugie, pismo przyjmuje osobiście za pokwitowaniem pełnoletni domownik, sąsiad lub dozorca domu. Po trzecie, osoby te zobowiązują się do oddania pisma osobiście adresatowi. Wszystkie te okoliczności powinny zostać odnotowane na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki. Z dokumentu znajdującego się w aktach administracyjnych nie wynika, ażeby wymagane przesłanki zostały spełnione. Przesyłkę wszakże doręczono w dniu 10 marca 2003 r. S. J. bez odnotowania, że chodzi o pełnoletniego domownika, który zobowiązał się do oddania przesyłki adresatce. Oznacza to, że organ drugiej instancji błędnie przyjął prawidłowość doręczenia skarżącej decyzji Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w P. z dnia [...] marca 2003 r. o nr [...], naruszając tym samym przepisy o postępowaniu administracyjnym, w szczególności art. 43 k.p.a. Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik postępowania, bowiem brak było podstawy do wydania zaskarżonego postanowienia z powołaniem się na art. 134 k.p.a.

W końcu zauważyć należy, że skarżąca w odwołaniu wskazała, że skarży decyzję Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w P. z dnia [...] marca 2003 r. o nr [...], a więc decyzję o numerze innym niż podano w

I SA 2052/03 zaskarżonym postanowieniu, jak i w opisanym wyżej dowodzie doręczenia. Rzeczą organu było wyjaśnienie także i tej kwestii.

W tej sytuacji Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ppkt c p.p.s.a., uwzględnił skargę i orzekł, jak w sentencji.