Uzasadnienie
J. i J. małżonkowie M. wnieśli do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2002 r. nr [...] odmawiającą wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 1992 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia przez Miasto B., z mocy prawa, nieodpłatnie, własności nieruchomości Skarbu Państwa położonej w B. oznaczonej jako działka nr [...], ark. [...], uregulowanej w księdze wieczystej KW nr [...].
W uzasadnieniu decyzji organ podał, że zakwestionowaną przez skarżących decyzją z dnia [...] listopada 1992 r. Wojewoda [...] stwierdził nabycie z mocy prawa mienia Skarbu Państwa przez Miasto B. na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 z późn. zm.). Z tego przepisu nie wynikają dla skarżących żadne uprawnienia ani obowiązki, które mogłyby stanowić źródło ich interesu prawnego do żądania wszczęcia postępowania nadzorczego w przedmiocie wydanej na jego podstawie decyzji. Także uzasadnienie wniosku nie wskazuje na posiadanie przez wnioskodawców jakiegokolwiek tytułu prawnego do skomunalizowanej nieruchomości; byli oni jedynie jej dzierżawcami. Z powyższych względów w świetle art. 28 kpa nie można przyjąć, aby legitymowali się przymiotem strony w postępowaniu dotyczącym komunalizacji przedmiotowej nieruchomości.
W skardze wniesionej na powyższą decyzję J. i J. małżonkowie M. podnieśli, że decyzja jest niezgodna z prawem, gdyż nie uwzględnia stanu zagospodarowania działki i praw skarżących jako jej wieloletnich posiadaczy.
W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji poniósł, że skarga jest niedopuszczalna, ponieważ skarżący nie wyczerpali przysługujących im przed organem środków odwoławczych, mimo iż w decyzji zostali o nich pouczeni.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie właściwy do rozpoznania skargi stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo
I SA 2090/02 o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), zważył, co następuje:
Stosownie do art. 52 ust. 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Oznacza to, że jeśli od decyzji wydanej przez organ administracji publicznej przysługiwał stronie środek zaskarżenia, to skargę do sądu administracyjnego strona może wnieść dopiero po wyczerpaniu trybu odwoławczego.
Od decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2002 r. nr [...] odmawiającej wszczęcia postępowania nadzorczego przysługiwało skarżącym prawo złożenia, w ciągu 14 dni od dnia doręczenia decyzji, wniosku do tegoż Ministra o ponowne rozpatrzenie sprawy. Dopiero na decyzję wydaną po ponownym rozpatrzeniu sprawy skarżący mogli wnieść skargę do sądu administracyjnego. Jak wynika z treści zaskarżonej decyzji, byli oni pouczeni przez organ o przysługującym środku zaskarżenia. Skarżący jednak z niego nie skorzystali i wnieśli skargę wprost do sądu administracyjnego.
Wobec niewyczerpania przez skarżących przysługującego im środka zaskarżenia należało stwierdzić, że wniesiona skarga jako nie spełniająca warunków określonych w art. 52 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, była niedopuszczalna.
Z tych względów skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 cytowanej ustawy.