Wyrok WSA w Warszawie z 11 marca 2004 r., I SA 2103/02

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA (del.) Izabella Kulig - Maciszewska Sędziowie NSA (del.) Joanna Banasiewicz NSA (del.) Joanna Runge – Lissowska (spr.)
Inga Szcześniak po rozprawie na rozprawie w dniu 11 marca 2004 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2002 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. protokolant

Uzasadnienie

I SA 2103/02

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...].07.2002 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania R. K. od decyzji Starosty Powiatu P. z dnia [...].11.2001 r. nr [...], uchylił tę decyzję i umorzył postępowanie pierwszej instancji. Starosta decyzją swoją wydaną w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości obejmującej działki nr [...] (obecnie [...]) i [...] umorzył postępowanie, jeśli idzie o działkę nr [...] z tego względu, iż aktem notarialnym z dnia [...].06.1995 r. została oddana w użytkowanie wieczyste Spółdzielni Mieszkaniowej w P., a prawo to ujawniono w księdze wieczystej KW [...] dnia [...].03.1996 r., natomiast odmówił zwrotu działki [...] bowiem została wykorzystana na cel wywłaszczenia, którym było poszerzenie ulicy. Wojewoda [...] uzasadniając uchylenie decyzji Starosty i umorzenie przed nim postępowania stwierdził, iż sprawa zwrotu nieruchomości była już przedmiotem rozstrzygnięcia, bowiem Kierownik Urzędu Rejonowego w P. decyzją z dnia [...].031995 r. nr [...] odmówił jej zwrotu, a Wojewoda [...] decyzją z dnia [...].05.1995 r. nr [...] decyzję Kierownika utrzymał w mocy i wobec tego w sprawie zwrotu była już wydana decyzja ostateczna, zatem otrzymawszy ponowny wniosek o zwrot organ I instancji powinien był umorzyć postępowanie.

Skargę na decyzję Wojewody wniósł R. K. podnosząc w niej, iż działka nr [...] nie została zagospodarowana zgodnie z celem wywłaszczenia, którym było urządzenie zieleńca osiedlowego, a lokalizuje się na niej parking, co stwarza duże uciążliwości dla niego w korzystaniu z nieruchomości.

Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.01.2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

I SA 2103/02

Skarga zasługiwała na uwzględnienie, jakkolwiek z innych przyczyn aniżeli w niej podniesiono, Sąd bowiem nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, chociaż rozstrzyga tylko w granicach danej sprawy, co wynika z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).

Wojewoda [...] nie miał podstaw do umorzenia postępowania po uchyleniu decyzji Starosty z tego powodu, iż sprawa zwrotu wywłaszczonej nieruchomości była już rozstrzygnięta decyzją ostateczną w 1995 r. Z dniem 1.01.1998 r. weszła w życie ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2000 Nr 46, poz. 532 ze zm.), która wprowadziła nowe zasady obowiązujące w sprawie zwrotu nieruchomości, definiując przesłanki zwrotu i możliwość prowadzenia postępowania w tym przedmiocie odmiennie, aniżeli miało to miejsce pod rządami przepisów ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości (Dz.U. z 1991 r. Nr 30, poz.127 ze zm.). W związku ze zmianą przepisów wniosek o zwrot nieruchomości powinien być rozpoznany zgodnie z obowiązującymi przepisami pomimo tego, iż już sprawa ta była rozstrzygnięta. W tej sytuacji Wojewoda był obowiązany rozpoznać odwołanie, a nie umarzać postępowanie w sprawie zwrotu nieruchomości.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c i art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.