Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 1 kwietnia 1998 r., I SA 2123/97

Sentencja

1. oddala skargę w przedmiocie choroby zawodowej.

Uzasadnienie

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W. decyzją z dnia 24 listopada 1997 r. (...), utrzymał w mocy decyzję Państwowego Terenowego Inspektora Sanitarnego w (...) z dnia 1 października 1997 r. (...) o niestwierdzeniu u Włodzimierza M. choroby zawodowej narządu oddechowego i narządu słuchu.

W uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego podano, że stosownie do par. 10 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych /Dz.U. nr 65 poz. 294 ze zm./, podstawą decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej jest orzeczenie lekarskie o rozpoznaniu choroby objętej wykazem chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do tego rozporządzenia, wydane przez jednostkę służby zdrowia uprawnioną do rozpoznawania takich chorób, wraz z wynikami przeprowadzonego dochodzenia epidemiologicznego. W tej sprawie Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w Warszawie - orzeczeniem z dnia 29 października 1996 r. i Poradnia Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi - orzeczeniem z dnia 17 stycznia 1997 r. - nie znalazły podstaw do rozpoznania u Włodzimierza M. choroby zawodowej. Stwierdzona natomiast rozpoczynająca się niewydolność oddechowa ustalona po dziesięciu latach od ustania narażenia, nie może być uznana za następstwo ekspozycji zawodowej na pył przemysłowy w latach 1973-1986. Wielkość ubytku słuchu nie spełnia zaś kryterium wymaganego do rozpoznania zawodowego uszkodzenia słuchu. Wydając takie orzeczenie Instytut Medycyny Pracy posiadał informację o narażeniu zainteresowanego na pyły i hałas w środowisku pracy. Wobec takich orzeczeń należało rozstrzygnąć sprawę jak w sentencji decyzji.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Włodzimierz M. podaje, że jest inwalidą II grupy, co zostało spowodowane utratą zdrowia w związku z zatrudnieniem w "Hucie W.", gdzie panowały warunki szkodliwe dla zdrowia. Pracował tam po odbyciu zasadniczej służby wojskowej z kat. zdrowia A, aż do przejścia na rentę. Skarżący zatem zapytuje dlaczego będąc zdrowym, po przepracowaniu kilkunastu lat w tym ciężkim przemyśle został inwalidą, a nie uznaje się u niego choroby zawodowej. Zdaniem skarżącego, za utratę zdrowia i powstałe inwalidztwo należy mu się zadośćuczynienie i jakaś rekompensata pieniężna.

W odpowiedzi na skargę wnosi się o jej oddalenie, gdyż mimo potwierdzonego w dochodzeniu epidemiologicznym narażenia zawodowego na działanie pyłu i hałasu, właściwe jednostki służby zdrowia - nie rozpoznały u skarżącego choroby zawodowej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Na wstępie należy wyjaśnić, że sąd administracyjny nie jest właściwy ani do stwierdzania choroby zawodowej, ani do przyznawania jakichkolwiek świadczeń z powodu utraty zdrowia, o co skarżącemu w istocie chodzi.

Właściwość tego Sądu sprowadza się bowiem tylko do oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego - stosownie do art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./. Wzruszenie zaś zaskarżonego aktu /decyzji/ może nastąpić wówczas, gdy zostanie stwierdzone naruszenie prawa materialnego lub przepisów postępowania, o jakim stanowi art. 22 ust. 2 i 3 tej ustawy.

W rozpoznawanej sprawie Sąd nie stwierdził, by zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja Państwowego Terenowego Inspektora Sanitarnego w (...) z dnia 1 października 1998 r. - zostały wydane z naruszeniem prawa.

Stosownie do par. 1 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych, za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych - stanowiącym załącznik do tego rozporządzenia - jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych w środowisku pracy. Z przepisu tego wynika zatem, że pomiędzy schorzeniem a warunkami pracy musi istnieć związek przyczynowy. Uprawnionymi do rozpoznawania chorób zawodowych są ściśle określone jednostki organizacyjne służby zdrowia.

W stosunku do skarżącego, orzeczenia w sprawie choroby zawodowej wydawały jednostki organizacyjne właściwe do rozpoznawania tego rodzaju chorób, wymienione w par. 7 ust. 1 i w par. 9 ust. 1 powołanego rozporządzenia. Z orzeczenia Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi wynika, że rozpoznany w skarżącego przewlekły nieżyt oskrzeli w okresie rozpoczynającej się niewydolności oddechowej /pkt 4 wykazu chorób zawodowych/, ustalony po 10 latach od ustania narażenia nie może być uznany za następstwo ekspozycji zawodowej na pył przemysłowy w latach 1973-1986. Dodać przy tym należy, że w orzeczeniu tym Instytut wyraźnie wskazał, że skarżący był narażony na pył przemysłowy i hałas w środowisku pracy do września 1986 r. Jednak wyniki badań lekarskich skarżącego po ukończeniu zatrudnienia i później, nie ujawniły zmian "które uzasadniały rozpoznanie choroby zawodowej".

Odnosząc się do zgłaszanego przez skarżącego uszkodzenia narządy słuchu, Instytut stwierdził, że wielkość ubytku słuchu nie spełnia kryterium wymaganego do rozpoznania zawodowego uszkodzenia słuchu. Brak jest więc podstaw do rozpoznania choroby zawodowej /zob. orzeczenie z dnia 17 stycznia 1997 r./

Takie też stanowisko wyraził Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy - Poradnia Zawodowa w W. w orzeczeniu z dnia 28 października 1996 r. Orzeczenia te nie dawały zatem podstaw organom wydającym w tej sprawie decyzje do stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej.

Przeprowadzone postępowanie orzeczniczo-lekarskie w rozpoznawanej sprawie odbyło się zgodnie z wymogami określonymi w par. 7 ust. 1 i par. 9 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia, a decyzje - wydawane w trybie par. 10 ust. 1 tego rozporządzenia, oparte zostały na orzeczeniach lekarskich właściwych jednostek organizacyjnych, powołanych do rozpoznawania chorób zawodowych, jak tego wymaga powyższy przepis.

W tej sytuacji uznać należy, że kwestionowane decyzje są zgodne z prawem. Dlatego skarga - na podstawie art. 27 ust. 1 powołanej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - podlegała oddaleniu.