Wyrok WSA w Olsztynie z 15 czerwca 2004 r., I SA 2155/03

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie

Rozpoznanie

na rozprawie w dniu 15 czerwca 2004 r.

Sprawa

sprawy ze skargi A. A. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia "[...]" r. nr "[...]" w przedmiocie choroby zawodowej: I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana do czasu uprawomocnienia się wyroku.

Skład

Przewodniczący Sędzia WSA Sędzia WSA Asesor WSA
Hanna Raszkowska Marzenna Glabas Irena Szczepkowska (spr.) Grzegorz Klimek protokolant

Uzasadnienie

UZASADNINIENIE

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. powołując się na orzeczenie lekarskie nr "[...]" Instytutu Medycyny Pracy w L. z dnia 6 czerwca 2003 r., decyzją nr "[...]" z dnia 27 czerwca 2003 r., orzekł o braku podstaw do stwierdzeniu u A. A. choroby zawodowej. Organ stwierdził iż rozpoznana jednostka chorobowa (przewlekły nieżyt gardła suchy, przewlekły nieżyt gardła prosty, dysfonia hyperfunkcjonalna z niewydolnością głośni niewielkiego stopnia) nie jest wymieniona w wykazie chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z 30 lipca 2002 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 132, póz. 1115).

We wniesionym od tej decyzji odwołaniu A. A. zwrócił się o wnikliwe przeanalizowanie dokumentacji lekarskiej dotyczącej jego schorzenia w celu ustalenia związku przyczynowego między zaistniałym schorzeniem a wykonywaną pracą zawodową.

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w O., decyzją nr "[...]" z dnia 26 sierpnia 2003 r., na podstawie art. 138 § l pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego, uchylił w całości zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia wskazał, iż będąca przedmiotem odwołania decyzja Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. nr "[...]" z dnia 27 czerwca 2003 r. dotyczy sprawy rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną tego organu, tj. decyzją nr "[...]" z dnia 2 sierpnia 1999 r. orzekającą o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej u A. A. z uwagi na to, że rozpoznana jednostka chorobowa (przewlekłe zapalenie gardła i krtani z dysfonią) nie może być uznana jako choroba zawodowa. Organ odwoławczy uznając, iż w rozpatrywanej sprawie zachodzi tożsamość sprawy wskazał, że ta sama strona żąda od tego samego organu administracji publicznej wydania decyzji o uznaniu choroby zawodowej w oparciu o te same jednostki chorobowe. Z tych względów organ uznał za zasadne uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania pierwszej instancji jako bezprzedmiotowe.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego A. A. wniósł o uchylenie decyzji organu odwoławczego, jako niezgodnej z prawem. W uzasadnieniu skargi wskazał na pominięcie przez organ II instancji faktu, że tożsamość sprawy będzie istniała wówczas, gdy dotyczy ona tego samego przedmiotu w niezmienionym stanie faktycznym sprawy. W ocenie skarżącego taka sytuacja nie zachodzi w niniejszej sprawie, gdyż rozwój choroby od 1999 r. do 2003 r., a więc przez cztery lata, jest oczywisty. Uzasadniając tę tezę wskazał, że o ile orzeczenie lekarskie z 1999 r. stwierdzało jedynie "przewlekłe zapalenie gardła i krtani z dysfonią", a orzeczenie z 17 lutego 2003 r. "przewlekłe zapalenie gardła i krtani z hypotonią mięśni głosowych", to orzeczenie lekarskie Instytutu Medycyny Pracy w L. z 6 czerwca 2003 r., stwierdza u niego "przewlekły nieżyt gardła suchy, przewlekły nieżyt krtani prosty, dysfonię hyperfunkcjonalną z niewydolnością głośni niewielkiego stopnia". Zdaniem skarżącego sprawa powinna być rozstrzygnięta przez organ odwoławczy merytorycznie.

W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w O. wnosząc o oddalenie skargi podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. W ocenie organu trudno jest przyjąć, iż doszło do zmiany stanu faktycznego sprawy skoro brak podstaw do rozpoznania choroby stwierdził zarówno Wojewódzki Zespół Medycyny Pracy w O. w orzeczeniach z dnia 16 czerwca 1999 r. i 12 lutego 2003 r., jak i Instytut Medycyny w L. w orzeczeniu z dnia 6 czerwca 2003 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Powyższa skarga, w związku z reformą sądownictwa administracyjnego, podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, na podstawie z art. 97 ust. l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1271 ze zm.). Istotą rozpoznawanej sprawy jest to, czy między sprawą rozstrzygniętą przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. decyzją ostateczną z dnia 2 sierpnia 1999 r., a sprawą która została rozstrzygnięta decyzją tego samego organu z dnia 26 sierpnia 2003 r., zachodzi stosunek tożsamości, czyli czy rzeczywiście zachodzi sytuacja procesowa, o której stanowi art. 156 §1 pkt 3 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, póz. 1071, z późn. zm.).

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym, a także w literaturze przedmiotu ukształtował się pogląd, że o tożsamości sprawy w rozumieniu art. 156 § Ipkt 3 kpa można mówić, gdy występują te same podmioty, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 1999 r. sygn. akt III SA 6434/97, ONSA 1981/1/47 i z dnia 28 listopada 2000 r., sygn. akt I SA/Kal458/99, LEX nr 47122). Jeśli któregokolwiek z tych elementów brakuje nie można mówić o tożsamości sprawy.

W rozpoznawanej sprawie nie występują dwie z wymienionych przesłanek. Po pierwsze, będące przedmiotem rozważań decyzje Państwowego Inspektora Sanitarnego w B. dotyczą innego stanu prawnego, co uszło uwadze organu II instancji. Mianowicie, decyzja nr "[...]" z dnia 2 sierpnia 1999 r. wydana została na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 65, póz. 294, z późn. zm.), natomiast decyzja nr "[...]" z dnia 27 czerwca 2003 r. na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. Nr 132, póz. 1115). W załączniku do tego rozporządzenia zamieszczony został nowy wykaz chorób zawodowych, a także ustalone zostały okresy, w których wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego narażenia zawodowego.

Po drugie, nie można podzielić stanowiska organu odwoławczego, że skarżący domaga się uznania choroby zawodowej w oparciu o te same jednostki chorobowe skoro w orzeczeniach lekarskich wydanych na przestrzeni czterech lat wskazywane są inne ustalenia kliniczne dotyczące choroby A. A. Sam fakt, że wszystkie rozpoznane w orzeczeniach lekarskich jednostki chorobowe należą do chorób narządu głosu, które nie zostały zakwalifikowane przez komisje lekarskie jako choroby zawodowe, nie zwalnia organów sanitarnych od przeprowadzenia postępowania we własnym zakresie i dokonania oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w miarę potrzeby jego uzupełnienia. Zatem prawidłowo postąpił Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. rozstrzygając niniejszą sprawę decyzją.

Wobec przyjęcia błędnej interpretacji art. 156 § l pkt 3 kodeksu postępowania administracyjnego, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w O. nie rozpatrzył odwołania A. A. i tym samym nie dokonał merytorycznej oceny decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia 27 czerwca 2003 r., co powoduje, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem.

Z powyższych względów skargę należało uznać za zasadną i na mocy art. 145 § l pkt l lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, póz. 1270), orzec jak w sentencji.