Uzasadnienie
I SA 2188/02
Minister Skarbu Państwa postanowieniem z dnia [...] czerwca 2002 r., [...], utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2002 r., [...], o zawieszeniu - na wniosek Starosty T. - postępowania administracyjnego w przedmiocie nabycia przez Powiat T. nieruchomości oznaczonych jako działki nr [...], wpisanych w kw nr [...], położonych w T.. W uzasadnieniu postanowienia Minister SP wskazał, że decyzje wydawane na podstawie art. 60 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) mają charakter deklaratoryjny. Z przepisu tego wynika też, że nabyciu z mocy prawa przez właściwe jednostki samorządu terytorialnego podlega mienie Skarbu Państwa będące we władaniu instytucji i państwowych jednostek organizacyjnych. Z uwagi na niewyjaśnioną kwestię własności przedmiotowej nieruchomości i brak jednoznacznego potwierdzenia, czy stanowi ona własność Skarbu Państwa oraz toczące się postępowanie o jej zasiedzenie - nie można merytorycznie rozstrzygnąć tej sprawy.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Zakład Ubezpieczeń Społecznych wniósł o uchylenie postanowienia Ministra Skarbu Państwa i wskazał m.in., że przedmiotowa nieruchomość nie stanowi własności Skarbu Państwa ani ZUS i wobec tego nie mają do niej zastosowania przepisy na które powołują się organy administracji. Skarżący swoje roszczenie wywodzi z art. 115 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych. W trakcie postępowania ani Wojewoda [...] ani Minister Skarbu Państwa nie ustosunkowali się merytorycznie do podstawy prawnej roszczenia ZUS. Jako właściciel przedmiotowej nieruchomości wpisana jest Ubezpieczalnia Społeczna, co wynika z zaświadczenia Sądu Rejonowego w T.. Postępowanie sądowe o zasiedzenie zostało wszczęte znacznie później niż postępowanie administracyjne w tej sprawie. Zostały naruszone przepisy art. 35 i 36 k.p.a.
Odpowiadając na skargę Minister Skarbu Państwa wniósł o jej oddalenie i podał, że zgodnie z art. 7 k.p.a. na organach administracji ciąży obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Z tego powodu Wojewoda nie mógł, po uzyskaniu informacji o toczącym się postępowaniu o ustalenie właściciela nieruchomości, wydać decyzji opierając się o niepełny materiał. Wniosek Starosty T. z dnia 18 października 2000 r. o zasiedzenie przedmiotowej nieruchomości nakazywał przypuszczać, że w dniu 1 stycznia 1999 r. stanowiła ona własność Skarbu Państwa. Do czasu rozpoznania tego wniosku przez sąd powszechny, orzekanie w postępowaniu administracyjnym jest przedwczesne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W związku z powyższym niniejsza skarga podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, o czym stanowi art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269).
Sąd uznał skargę za niezasadną i podzielił argumenty przedstawione w postanowieniach Wojewody [...] i Ministra Skarbu Państwa, że skoro istniały wątpliwości co do właściciela przedmiotowej nieruchomości i wszczęte zostało postępowanie sądowe o jej zasiedzenie, to uzasadnione było zawieszenie postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Wydanie w tej sprawie decyzji administracyjnej zależało bowiem od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez sąd powszechny.
Wobec powyższego Sąd orzekł, jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).