Uzasadnienie
Dyrektor Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddziału Rejonowego w O. decyzją z dnia 20 października 1999 r., utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w E. z dnia 16.08.1999 r. w sprawie zwolnienia przez Andrzeja S. osobnej kwatery stałej w E. W jej uzasadnieniu wskazano, że Andrzej S., na podstawie decyzji przydziału osobnej kwatery stałej Dowódcy Garnizonu E. z dnia 15 maja 1981 r., jako żołnierz zawodowy otrzymał kwaterę w E. o powierzchni użytkowej 49,10 m2 w tym powierzchni mieszkalnej 34,80 m2. Obecnie w kwaterze zameldowane są trzy osoby: Andrzej S. - emeryt wojskowy, jego syn - Marek oraz była synowa - Ewa S. Oddział Terenowy WAM w E. po uzyskaniu informacji, iż małżonkowie Andrzej i Janina S. są właścicielami domu mieszkalnego jednorodzinnego, położonego w Ż., podjął działania zmierzające do zwolnienia przez wymienionego kwatery w E. Termin zwrotu kwatery ustalono na dzień 31.07.1999 r. Pomimo upływu wymienionego terminu obowiązek zwolnienia kwatery nie został wykonany.
Wiarygodnym źródłem informacji posiadania przez Janinę S., jako współwłaścicielkę, zabudowanej działki w miejscowości Ż., jest pismo z dnia 11.10.1999 r. Starostwa Powiatowego w Ż. Wydziału Geodezji i Gospodarki Nieruchomościami.
Zgodnie z art. 41 ust. 5 w związku z ust. 4 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, w wypadku gdy emeryt wojskowy lub jego małżonek posiadają odrębne lokale mieszkalne i za jeden z tych lokali uiszczają czynsz regulowany, są obowiązani przekazać ten lokal do dyspozycji właściciela nieruchomości. Ustalając, że powyższy przepis znajduje zastosowanie do Andrzeja S., Dyrektor Oddziału Terenowego WAM w E. w dniu 16.08.1999 r. wydał decyzję o zwolnienie przez wymienionego dotychczas zajmowanej kwatery. Od tej decyzji zainteresowany wniósł odwołanie.
Biorąc pod uwagę powyższy stan faktyczny i prawny rozpatrywanej sprawy należało uznać decyzję organu I instancji za prawidłową.
Od decyzji tej skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył Andrzej S., wnosząc o uchylenie decyzji organu I i II instancji oraz obciążenie kosztami postępowania stronę przeciwną.
W jej uzasadnieniu wskazano m.in., że zaskarżone decyzje wydane zostały w oparciu o art. 41 ust. 5 w związku z ust. 4 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Przepis ten mówi, że jeżeli osoba uprawniona do kwatery lub jego małżonek posiadają odrębne lokale mieszkalne i za jeden z tych lokali uiszczają czynsz regulowany, są zobowiązani przekazać ten lokal do dyspozycji właściciela nieruchomości. Przepis ten nie ma zastosowania do odwołującego się. W powołanym wyżej przepisie mowa jest o czynszu regulowanym. Żona jako właściciel domu w Ż. czynszu nie płaci. Za kwaterę, którą odwołujący się zajmuje w E. nie jest również płacony czynsz regulowany, jak sugeruje WAM w E. Ustawa o najmie lokali, w której określa się co to jest czynsz regulowany, nie ma zastosowania do lokali będących własnością MON.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddziału Rejonowego w O., wnosząc o jej oddalenie podtrzymał stanowisko prezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 41 ust. 4 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej /Dz.U. nr 86 poz. 433 ze zm./, który był podstawą działania obu organów, w wypadku gdy żołnierz zawodowy i jego małżonek posiadają odrębne lokale mieszkalne, przy czym za jeden z tych lokali uiszczają czynsz regulowany, są obowiązani przekazać ten lokal do dyspozycji właściciela /zarządcy/ nieruchomości.
Przepis ten odnosi się wprost do lokali mieszkalnych. Natomiast ustawa wyraźnie rozróżnia pojęcie "kwatery" i "lokalu mieszkalnego", co znajduje wyraz w przepisie art. 21 ust. 1 i 3 ww. ustawy.
Z przepisów tych wynika, że kwaterą jest lokal zasiedlony przez osoby uprawnione, wymienione w art. 24 ust. 1 w zw. z art. 22 ust. 1 i 3 oraz art. 23 ust. 1 i 2 ustawy, co obejmuje również emerytów i rencistów wojskowych. Natomiast "lokalami mieszkalnymi" są te lokale, które zasiedlają inne osoby niż określone w art. 24 ust. 1 ustawy. Ustawa więc posługuje się określeniami "kwatera" i "lokal mieszkalny" rozróżnia je w zależności od rodzaju uprawnień, uznając przy tym, że "kwatera" ma szczególny status i podlega innej niż lokale mieszkalne regulacji prawnej.
Wynika to w sposób jednoznaczny z przepisu art. 41 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych, który w ust. 1 i 2 odnosi się do obowiązku przekazania kwatery, natomiast w dalszych ustępach nie mówi się o kwaterach, ale o lokalach mieszkalnych.
Ponadto "kwaterę" należy przekazać do dyspozycji Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, natomiast "lokal mieszkalny" do dyspozycji właściciela /zarządcy/ nieruchomości.
Tak więc będący podstawą wydania kwestionowanych decyzji przepis art. 41 ust. 4 i 5 ustawy ma zastosowanie do lokali mieszkalnych, a nie kwatery. Natomiast w niniejszej sprawie, co jest bezsporne, skarżący zajmuje kwaterę, a więc powołany przepis nie ma zastosowania, a podstawą obowiązku zwolnienia kwatery mogą być przyczyny, o jakich mowa w art. 41 ust. 1 i 2 ustawy.
W tej sytuacji należy uznać, iż organy obu instancji błędnie zastosowały przepisy prawa materialnego.
Z tego względu Sąd, na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1, art. 29 oraz art. 55 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, orzekł jak w sentencji wyroku.