Uzasadnienie
Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...].08.2002 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...].02.2002 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicowego L. z dnia [...].11.1985 r., nr [...]. Decyzją tą zatwierdzony został podział nieruchomości stanowiącej własność A. S., z powołaniem się na zgodność z miejscowym szczegółowym planem zagospodarowania przestrzennego osiedla "S." i stwierdzeniem, iż 7 działek przechodzi na własność Skarbu Państwa jako grunt wydzielony pod ulicami, a podstawę prawną stanowi art. 12 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 22, poz. 99). Odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej podział Wojewoda uznał, że został on dokonany w oparciu o ówcześnie obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego Województwa [...], zatwierdzony uchwałą Rady Narodowej miasta L. z dnia [...].03.1877 r., nr [...] oraz w/w plan zagospodarowania osiedla, podkreślając, iż zgodnie z rysunkiem tego planu działka nr [...] została przeznaczona pod projektowaną ulicę Al. [...], zaś działka nr [...] pod projektowany ciąg pieszy.
Utrzymując decyzję Wojewody w mocy Prezes stwierdził, iż z akt sprawy wynika, że podział nieruchomości na działki budowlane i ulice został dokonany zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w którym działka nr [...] była przeznaczona pod projektowaną ulicę, zaś działka nr [...] pod projektowany ciąg pieszy, co nie daje podstaw do uznania, iż decyzja jest niezgodna z art. 12 ust. 1 ustawy o gospodarce gruntami.
W skardze na decyzję Prezesa A. S. podniósł, że decyzja podziałowa została wydana z naruszeniem prawa, nie przedstawiając argumentów mających uzasadnić to stwierdzenie.
Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.01.2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone są rozpoznawane przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne, na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Podstawę prawną decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicowego L. z dnia [...].11.1985 r. nr [...], poddanej ocenie w postępowaniu nadzorczym zakończonym zaskarżoną decyzją, był art. 12 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 22 poz. 99), który w ust. 1 stanowił, że podział nieruchomości może nastąpić, jeżeli jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zasadniczą i jedyną przesłanką podziału nieruchomości była zgodność tego podziału z planem zagospodarowania. Organ prowadzący postępowanie nadzorcze powinien ocenić czy przesłanka ta zaistniała w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu o podział. Decyzja o podziale nieruchomości z dnia [...].11.1985 r. powołuje się na zatwierdzony miejscowy szczegółowy plan zagospodarowania przestrzennego osiedla "S.", zatem w postępowaniu nadzorczym organ nadzoru powinien zbadać czy decyzja ta jest z tym planem zgodna.
Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż podział nieruchomości skarżącego został dokonany zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, co wynika z akt sprawy w/g stwierdzenia organu. Jednak w aktach sprawy nie ma planu, na który powołuje się decyzja podziałowa z 1985 r., natomiast znajdują się dokumenty planistyczne z różnych dat, ale wszystkie po dacie wydania decyzji, bo najwcześniejsze ze stanem na dzień 27 maja 1990 r. Oznacza to, że na podstawie tego materiału dowodowego nie można było dokonać oceny zgodności z planem obowiązującym w dacie wydania decyzji, na którą ona się powołuje.
Nie można zatem uznać, aby ocena organu nadzorczego co do zgodności z prawem decyzji o podziale znajdowała uzasadnienie w dokumentacji sprawy. Z akt sprawy wynika, iż prowadzone było postępowanie o zwrot działek nr [...] i [...], przeznaczonych pod ulice, i w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odniesiono się tylko do tych działek, podczas gdy decyzja o podziale mówiła o 7 działkach przeznaczonych pod ulice, w tym nr [...] i nr [...] i dokumentacja znajdująca się w aktach sprawy zdaje się być zgromadzona raczej pod kątem zwrotu tych działek, aniżeli rozstrzygnięcia kwestii zgodności z prawem decyzji o podziale, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa.
Wobec powyższego skargę należało uwzględnić, bowiem Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z naruszeniem zasady zawartej w art. 7 kpa wydał rozstrzygnięcie i sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).