Uzasadnienie
Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2002 r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w B. nr [...] z dnia [...] lutego 2002 roku stwierdzając nieważność decyzji Dyrektora Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w T. nr [...] z dnia [...] czerwca 2000 roku w sprawie przydzielenia K.J. osobnej kwatery stałej przy ul. [...] w I. W uzasadnieniu decyzji Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej przedstawił następujący stan sprawy:
Dowódca Garnizonu I. decyzją nr [...] z [...] września 1990 roku przydzielił K.J. osobną kwaterę stałą nr [...] przy ul. [...] w I., o strukturze [...] pokoje z kuchnią, o powierzchni użytkowej [...] m2 i powierzchni mieszkalnej [...] m2. W decyzji tej uwzględniono żonę oraz córkę. Kwatera ta spełnia wówczas przysługujące K.J. uprawnienia do trzech norm powierzchni mieszkalnej.
K.J., po nabyciu uprawnień do czterech norm powierzchni mieszkalnej, w dniu 2 grudnia 1997 roku, złożył wniosek o przydział osobnej kwatery stałej w ramach poprawy warunków mieszkaniowych.
Decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2000 r. Dyrektor Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w T. przydzielił K.J. osobną kwaterę stałą przy ulicy [...] w I. Następnie postanowieniem z dnia [...] grudnia 2001 r. Dyrektor Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w B. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w T. nr [...] z dnia [...] czerwca 2000 r. podając, że w chwili przydziału kwatery przy ulicy [...] organ nie wiedział o tym, że K.J. wykupił lokal przy ulicy [...], a zatem przydział nastąpił z rażącym naruszeniem prawa. Dyrektor Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w B. decyzja nr [...] z [...] lutego 2002 roku stwierdził nieważność decyzji Dyrektora Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w T. nr [...] z dnia [...] czerwca 2000 roku w sprawie przydziału osobnej kwatery stałej w I. przy ul. [...]. W uzasadnieniu organ podniósł, iż przydzielenie tej kwatery było ponownym zrealizowaniem prawa do kwatery. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wykazał między innymi art. 156 § 1 pkt 2 kpa i art. 40 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 86, poz. 433 ze zmianami).
Od tej decyzji M.J. jako pełnomocnik K.J. wniosła 11 lutego 2002 roku odwołanie wnosząc o jej. Podała, iż decyzję tą uważa za krzywdzącą gdyż pozbawia rodzinę kwatery, która spełnia wymogi, co do wielkości dla czteroosobowej rodziny. Uważa, ze decyzja o przydziale kwatery zgodnej z normami nie narusza prawa.
Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej stwierdził, że "organ odwoławczy analizując przedmiotowa sprawę nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania i tym samym uchylenia decyzji. Bezsporne jest, iż świadome czynności podejmowane przez K.J. wprowadziły w błąd Wojskową Agencję Mieszkaniową i spowodowały wydanie decyzji o przydziale kwatery w ramach poprawy warunków mieszkaniowych".
Na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej złożył skargę K.J. i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w B. nr [...] z dnia [...] lutego 2002 r. i umorzenie postępowania. W skardze zarzucił naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, wobec nie wskazania przepisów prawa, które zostały naruszone. Stwierdził, że brak jest takich przepisów, a więc organ nie wykazał, na czym polegało rażące naruszenie prawa, czym naruszył przepis art. 156 § 1 pkt 2 kpa. W uzasadnieniu skargi podniósł, że nigdy nie skorzystał z pomocy finansowej na zakup lokalu ani z ekwiwalentu w zamian za rezygnację z kwatery.
W odpowiedzi na skargę Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
Przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie jest postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w T. nr [...] z dnia [...] czerwca 2000 r. o przydzieleniu K.J. osobnej kwatery stałej przy ulicy [...] w I. zgodnej z przysługującymi normami.
Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest ustalenie czy decyzja podlegająca kontroli jest dotknięta jedną zwad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Tryb ten stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnych wyrażonej w art. 16 kpa, a zatem przesłanki wymienione w art. 156 § 1 kpa nie mogą być interpretowane rozszerzająco.
Postępowanie taki podlega tym samym regułom, co postępowanie zwykłe, co oznacza, że przed wydaniem decyzji organ winien przedstawić postępowanie wyjaśniające, wyczerpująco zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a w uzasadnieniu odnieść się do wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych sprawy.
Decyzje organów obu instancji w niniejszej sprawie zostały wydane bez zachowania tych wymagań.
W szczególności organ nadzoru nie wykazał, co zasadnie zostało podniesione w skardze, które przepisy prawa stanowiące podstawę prawną decyzji zostały naruszone oraz czy naruszenie to miało charakter rażący, a w szczególności, jeśli chodzi o przepis art. 40 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, który został przywołany w decyzji nadzorczej organu pierwszej instancji.
W zasadzie uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawiera motywów prawnych a jedynie zawiera stan faktyczny sprawy. Stan ten odnosi się przede wszystkim do kwestii zwrotu dotychczas zajmowanego lokalu, co nie jest przedmiotem niniejszego postępowania, lecz może być ewentualnie dochodzone w innej sprawie. Stwierdzić zatem należy, iż postępowanie nadzorcze nie zostało właściwie przeprowadzone, co narusza przepisy postępowania administracyjnego, takie jak art. 7,10,77 § 1, 107 § 3, 156 § 1 kpa, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Z tych względów sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.
Na podstawie art. 152 powołanej wyżej ustawy sąd orzekł, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.
O kosztach sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271).